รักที่ไปไม่ถึง
ดราม่าวัยเรียนที่ตามหลอกหลอน
ชอบการเล่าเรื่องแบบสลับเวลาที่ทำให้เห็นพัฒนาการของตัวละครชัดเจน จากเด็กนักเรียนที่ถูกเพื่อนรังแกจนกลายเป็นผู้ใหญ่ที่ดูภูมิฐานแต่แววตายังเศร้า การเผชิญหน้ากันระหว่างพระเอกกับนางเอกในชุดทำงานดูมีพลังมาก แม้จะไม่ได้พูดอะไรเยอะแต่สายตาสื่ออารมณ์ได้ดีมาก ทำให้เรื่องราวของ รักที่ไปไม่ถึง สะท้อนความจริงของชีวิตได้ดี
ความเงียบที่ดังกว่าเสียงตะโกน
ฉากในโรงเรียนที่พระเอกโดนทำร้ายร่างกายแล้วมีนางเอกเดินผ่านมาช่วยไว้ เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ใจสั่นมาก พอมาเจอฉากปัจจุบันที่ทุกคนมาเจอกันในสวน บรรยากาศมันอึดอัดจนหายใจไม่ออก การที่ตัวละครต้องเก็บความรู้สึกไว้ข้างในเพราะสถานะทางสังคมทำให้พล็อตเรื่อง รักที่ไปไม่ถึง น่าสนใจขึ้นเยอะเลย
เมื่ออดีตกลับมาทวงถาม
การแต่งกายและฉากหลังทำออกมาได้ละเอียดมาก ทั้งชุดนักเรียนและชุดทำงานดูสมจริงสุดๆ โมเมนต์ที่พระเอกยืนมองนางเอกเดินจากไปกับผู้ชายคนอื่นในสวน มันเจ็บปวดแทนตัวละครมาก เหมือนทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว การดำเนินเรื่องที่ทำให้คนดูรู้สึกลุ้นไปกับชะตากรรมของ รักที่ไปไม่ถึง ทำออกมาได้ดีมาก
สายตาคู่นั้นบอกทุกอย่าง
ไม่ต้องใช้คำพูดเยอะก็สื่ออารมณ์ได้ครบถ้วน โดยเฉพาะฉากที่พระเอกยืนกอดอกมองนางเอกคุยกับคนอื่นในสวน สายตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจและความรักที่ยังไม่หายไป มันทำให้คนดูอินไปกับเรื่องราวมาก การตัดสลับระหว่างความทรงจำสีจืดกับปัจจุบันที่สีสดใสแต่เนื้อหาขมขื่น ทำให้ รักที่ไปไม่ถึง เป็นซีรีส์ที่ดูแล้วคิดตามเยอะมาก
สิบปีเปลี่ยนคนแต่ไม่เปลี่ยนใจ
ฉากย้อนอดีตในโรงเรียนช่างทำได้ดีมาก เห็นแววตาของเด็กหนุ่มที่โดนแกล้งแล้วรู้สึกเจ็บแทนจริงๆ พอตัดภาพมาปัจจุบันที่ทุกคนโตขึ้นแต่ปมในใจยังอยู่ การเจอกันอีกครั้งในสวนสวยทำให้บรรยากาศตึงเครียดสุดๆ โดยเฉพาะตอนที่มีผู้ใหญ่เข้ามาเกี่ยวข้อง ยิ่งทำให้เรื่อง รักที่ไปไม่ถึง ดูซับซ้อนและน่าติดตามมากขึ้นเรื่อยๆ