ต้องยอมรับว่าคู่พระนางในเรื่อง การเรียนวิถีไร้ใจ มีเคมีที่เข้ากันสุดๆ โดยเฉพาะฉากที่ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางธรรมชาติ แสงแดดที่ส่องลงมาทำให้ชุดสีขาวดูสว่างไสวไปหมด ความรู้สึกเหมือนเทพนิยายที่เดินออกมาจากหนังสือจริงๆ การแสดงออกทางสีหน้าของนางเอกที่ดูสับสนแต่ก็ไว้ใจพระเอก ทำให้คนดูอย่างเราเอาใจช่วยแทบขาดใจ
ชอบการถ่ายทำใน การเรียนวิถีไร้ใจ มากๆ โดยเฉพาะการใช้ระยะกล้องที่เปลี่ยนไปมา จากภาพกว้างที่เห็นถ้ำและต้นไม้ มาเป็นภาพโคลสอัพที่จับอารมณ์บนใบหน้าได้ชัดเจนมาก ตอนพระเอกยื่นมือไปจับมือนางเอกแล้วพาเดินจากไป กล้องแพนตามหลังไปอย่างนุ่มนวล ทำให้เรารู้สึกเหมือนได้เดินไปกับพวกเขาจริงๆ เป็นงานภาพที่สวยงามและมีความหมาย
ฉากนี้ใน การเรียนวิถีไร้ใจ ทำให้เห็นพัฒนาการความสัมพันธ์ที่ชัดเจนมาก จากตอนแรกที่นางเอกดูห่างเหิน พอพระเอกแสดงความจริงใจออกมา สีหน้าของเธอก็เริ่มอ่อนโยนลง รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากตอนท้ายฉากมันมีค่ามากกว่าคำหวานใดๆ ทั้งสิ้น คนแต่งบทเก่งมากที่สื่ออารมณ์ผ่านภาษากายได้ขนาดนี้ ดูแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก
ต้องชมคอสตูมและโลเคชั่นของ การเรียนวิถีไร้ใจ ที่ทำออกมาได้อลังการมาก ชุดสีขาวของพระเอกกับชุดครีมของนางเอกเข้ากันได้ดีสุดๆ ผมสีขาวของนางเอกดูมีมิติและสวยงามมากเมื่ออยู่ท่ามกลางป่าเขา ฉากที่ทั้งสองจับมือกันเดินเข้าไปในแสงสว่าง มันให้ความรู้สึกเหมือนการเริ่มต้นใหม่หรือการออกเดินทางครั้งสำคัญที่เต็มไปด้วยความหวัง
ฉากนี้ใน การเรียนวิถีไร้ใจ บอกเลยว่ากินใจมาก ไม่ต้องมีบทพูดเยอะ แค่สายตาของพระเอกที่มองนางเอกผมขาวก็บอกหมดแล้ว ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ในท่าทางตอนเขาเอื้อมมือไปปัดผมให้เธอ มันช่างละมุนจนใจละลาย บรรยากาศรอบตัวดูเงียบสงบแต่กลับเต็มไปด้วยอารมณ์ที่อัดอั้น ใครที่ดูแล้วไม่อินถือว่าพลาดมากจริงๆ