ชอบฉากที่ทุกคนมานั่งล้อมวงกินข้าวกันมาก โดยเฉพาะไอ้หนุ่มกล้ามโตที่กินไก่อย่างเอร็ดอร่อยจนพระเอกต้องเข้าไปแย่งกิน เป็นฉากที่ดูแล้วผ่อนคลายและอบอุ่นมาก แม้ภายนอกจะดูเป็นซีรีส์พีเรียดแต่บรรยากาศกลับเป็นกันเองเหมือนเพื่อนฝูงรวมตัวกัน การแสดงธรรมชาติของนักแสดงทำให้เราอินไปกับเรื่องราวได้ง่ายๆ ดูในเน็ตชอร์ตแล้วรู้สึกว่าได้พักผ่อนสมองจริงๆ
ฉากที่พระเอกชุดขาวคุยกับชายมีหนวดบนระเบียงยามค่ำคืน ช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน แสงเทียนสลัวๆ กับลมพัดเบาๆ ทำให้บทสนทนาดูมีความหมายลึกซึ้งขึ้น แม้เราจะฟังไม่ออกทุกคำแต่สีหน้าและแววตาของทั้งคู่บอกเล่าเรื่องราวได้ดีมาก พระเอกดูมีความกังวลบางอย่างในขณะที่ชายมีหนวดดูเหมือนจะเข้าใจทุกอย่าง เป็นฉากที่ดูแล้วต้องหยุดคิดตามจริงๆ ในสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ ฉากนี้คือจุดเปลี่ยนสำคัญ
ซีรีส์เรื่องนี้เก่งมากในการแทรกมุกตลกเข้าไปในฉากที่ดูจริงจัง อย่างตอนที่พระเอกพยายามจะพูดเรื่องสำคัญแต่เพื่อนซี้ก็มาแทรกด้วยการกินไก่จนต้องเข้าไปแย่งกิน เป็นฉากที่ดูแล้วขำกลิ้งแต่ก็ยังมีความอบอุ่นของมิตรภาพอยู่ การแสดงของนักแสดงทุกคนดูเป็นธรรมชาติมาก ไม่มีการแสดงที่เกินจริง ทำให้เราเชื่อในตัวละครและเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงๆ ดูแล้วอยากดูต่อทันที
ต้องชมทีมสร้างฉากจริงๆ ที่สามารถสร้างบรรยากาศเมืองโบราณในยามค่ำคืนได้สมจริงมาก ทั้งแสงไฟจากโคมแดง แสงเทียนสลัวๆ และฉากหลังที่เป็นบ้านเรือนโบราณ ทำให้เราเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปในอดีต ฉากพลุที่เปิดเรื่องมาก็สวยจนต้องหยุดดูซ้ำหลายครั้ง การผสมผสานระหว่างความสวยงามของฉากกับความตลกของบทสนทนาทำให้สามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ เป็นซีรีส์ที่ดูแล้วไม่เบื่อเลย
ฉากเปิดด้วยพลุสวยๆ เหนือเมืองโบราณช่างน่าตื่นตา แต่พอตัดมาที่บทสนทนาของหนุ่มชุดขาวกับเพื่อนซี้จอมกวน บรรยากาศเปลี่ยนเป็นตลกหน้าตายทันที การแสดงสีหน้าของพระเอกที่พยายามข่มอารมณ์ไว้ขณะที่เพื่อนพูดจาเพ้อเจ้อนั้นน่าเอ็นดูมาก ดูแล้วรู้สึกเหมือนได้เข้าไปนั่งร่วมวงกินข้าวกับพวกเขาจริงๆ ในสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ ฉากนี้บอกเลยว่าเคมีตัวละครเข้าขากันสุดๆ