ชอบบรรยากาศในฉากนี้ของสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ มาก แม้ทั้งสองคนจะแทบไม่ได้พูดอะไรกันมาก แต่สายตาที่มองกันมันบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมด การส่งไหเหล้าให้กันเหมือนเป็นการส่งต่อความทรงจำสุดท้าย ฉากที่พระเอกผมดำเดินออกไปทิ้งให้อีกคนนั่งร้องไห้คนเดียว มันช่างโหดร้ายและงดงามในเวลาเดียวกัน
ดูสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ แล้วรู้สึกจุกอกมาก ฉากหน้าแท่นบูชาบรรพบุรุษที่เต็มไปด้วยเทียน มันสร้างบรรยากาศขลังและเศร้าสร้อย การที่ตัวละครต้องตัดสินใจเดินจากกันไปทั้งที่ยังรักและผูกพัน มันสะท้อนความจริงของชีวิตที่ต้องเสียสละเพื่อหน้าที่หรือบางอย่างที่สำคัญกว่า ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ช่างน่าสงสารจริงๆ
สิ่งที่ชอบที่สุดในสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ คือรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช่นการที่พระเอกผมขาวก้มลงกราบพื้นอย่างนอบน้อมก่อนจะร้องไห้โฮออกมา หรือการที่พระเอกผมดำถือไหเหล้าด้วยมือที่สั่นเทา สิ่งเหล่านี้ทำให้ตัวละครดูมีมิติและสมจริงมาก ไม่ใช่แค่การแสดงแต่เหมือนเขาเป็นตัวละครนั้นจริงๆ ประทับใจมากค่ะ
ต้องยอมรับว่าสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ ทำฉากดราม่าได้เก่งมาก ฉากนี้ที่ทั้งสองคนนั่งคุยกันครั้งสุดท้ายก่อนจะแยกทาง มันเต็มไปด้วยอารมณ์ที่อัดอั้น การที่พระเอกผมขาวพยายามทำตัวเข้มแข็งแต่แววตากลับบอกตรงกันข้าม มันทำให้คนดูรู้สึกเจ็บปวดแทนตัวละครจริงๆ เป็นฉากที่ดูแล้วจะจำไปอีกนานเลย
ฉากนี้ในสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ ทำเอาใจสลายจริงๆ การแสดงของพระเอกผมขาวที่พยายามกลั้นน้ำตาแต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว มันสื่อถึงความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งมาก แสงเทียนที่สั่นไหวเหมือนจิตใจของเขาที่กำลังพังทลาย การจากลาครั้งนี้ดูหนักหน่วงเกินกว่าจะรับไหว คนดูอย่างเราแทบจะร้องไห้ตามเลย