ตอนเห็นพระเอกผมดำยื่นจดหมายให้ ก็รู้แล้วว่าต้องมีปมดราม่าแน่ๆ ในสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ ฉากนี้เดินเรื่องช้าแต่ทรงพลังมาก การที่พระเอกผมขาวต้องอ่านข้อความแล้วร้องไห้ มันทำให้คนดูสงสัยว่าข้างในเขียนอะไรกันแน่ การแต่งกายและฉากหลังแบบจีนโบราณทำออกมาได้ละเอียดอ่อนมาก คุ้มค่าแก่การรอคอย
ต้องยกนิ้วให้เคมีระหว่างพระเอกผมขาวและพระเอกผมดำในสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ แม้จะนั่งคุกเข่าคุยกันเฉยๆ แต่สายตาสื่ออารมณ์ได้ชัดเจนมาก ฉากที่หนึ่งคนยื่นของให้อีกคนแล้วอีกคนรับไปอ่าน มันมีความตึงเครียดแฝงอยู่ การตัดสลับระหว่างหน้าคนร้องไห้กับป้ายวิญญาณทำให้บรรยากาศยิ่งบีบหัวใจ คนดูอย่างเราจิกหมอนรอตอนต่อไปเลย
นอกจากเนื้อเรื่องจะกินใจแล้ว งานภาพในสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ ก็สวยมาก โดยเฉพาะการใช้แสงเทียนส่องหน้าตัวละคร ทำให้เห็นรายละเอียดอารมณ์บนใบหน้าชัดเจน ฉากหลังที่เป็นแท่นบูชาและป้ายชื่อเขียนตัวหนังสือจีนดูขลังมาก เสื้อผ้าตัวละครก็ละเอียดทุกกระดุม ดูแล้วรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในประวัติศาสตร์จริงๆ เป็นซีรีส์ที่งานโปรดักชั่นไม่ธรรมดา
ดูสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ ตอนนี้แล้วน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว พระเอกผมขาวที่ปกติดูเข้มแข็ง กลับต้องมาร้องไห้ต่อหน้าป้ายวิญญาณและเพื่อนรัก ฉากที่ก้มหน้าร้องไห้แล้วเงยขึ้นมาด้วยตาแดงๆ มันทำเอาเราใจหายตามไปด้วย เนื้อเรื่องเดินไปเรื่อยๆ แต่ทุกฉากมีความหมายหมด ไม่มีการยัดเยียดมุกตลกมาทำลายอารมณ์เลย เป็นตอนที่ควรค่าแก่การดูซ้ำ
ฉากไว้อาลัยในสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ ทำเอาใจสลายจริงๆ การแสดงของพระเอกผมขาวที่กลั้นน้ำตาไม่อยู่ตอนอ่านจดหมาย มันสื่อถึงความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งมาก แสงเทียนที่วูบวาบช่วยเสริมบรรยากาศโศกเศร้าได้สมบูรณ์แบบ ดูแล้วรู้สึกเหมือนเราไปนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย ความสัมพันธ์ระหว่างสองตัวละครดูซับซ้อนและเต็มไปด้วยความอาลัย