ต้องยกนิ้วให้การแสดงของนักแสดงในเรื่องสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ โดยเฉพาะฉากที่ทั้งสองนั่งคุยกันต่อหน้าแท่นบูชา สายตาของตัวละครผมดำที่มองไปยังเพื่อนด้วยความเห็นอกเห็นใจ มันสื่อออกมาได้ลึกซึ้งโดยไม่ต้องใช้บทพูดเยอะแยะ บรรยากาศในห้องที่เต็มไปด้วยแสงเทียนช่วยเสริมให้ฉากนี้ดูขลังและทรงพลังมาก เป็นฉากที่ดูแล้วต้องหยุดคิดตาม
การจัดฉากในสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ ฉากนี้สวยงามและสมจริงมาก การที่มีแท่นบูชาและเทียนจำนวนมากเรียงรายอยู่รอบๆ สร้างบรรยากาศที่ศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขาม เครื่องแต่งกายของตัวละครก็ละเอียดอ่อนมาก โดยเฉพาะชุดสีขาวตัดกับผมสีเงินของตัวละครเอก ทำให้ภาพที่ออกมาดูสวยงามเหมือนภาพวาดโบราณเลยทีเดียว
ดูสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ แล้วต้องร้องไห้กับฉากนี้ การที่ตัวละครต้องเผาจดหมายลาจากคนที่เคารพ มันคือจุดเปลี่ยนสำคัญของเรื่อง น้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวของคนแสดงทำให้คนดูอินไปด้วย ความเงียบในห้องที่มีแค่เสียงไฟลุกไหม้กระดาษมันดังกว่าเสียงดนตรีประกอบใดๆ ทั้งสิ้น เป็นฉากที่ตราตรึงใจมาก
แม้จะเป็นฉากที่ดูเงียบๆ ในสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ แต่ทุกการเคลื่อนไหวและทุกสายตามีความหมายซ่อนอยู่ การที่ตัวละครหนึ่งยื่นเทียนให้อีกคนเพื่อเผาจดหมาย มันเหมือนเป็นการส่งต่อภาระหรือความรับผิดชอบบางอย่าง บรรยากาศที่ตึงเครียดแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นของมิตรภาพ ทำให้ฉากนี้น่าจดจำและเป็นฉากที่ดูแล้วต้องย้อนกลับมาดูซ้ำ
ฉากนี้ในสามัญชนชั้นเอก ภาค ๒ ทำเอาใจสลายจริงๆ การที่ตัวละครผมขาวต้องเผาจดหมายด้วยตัวเองทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า แสดงให้เห็นถึงความเจ็บปวดที่ต้องตัดใจจากอดีต แสงเทียนที่สั่นไหวสะท้อนความไม่มั่นคงในใจเขาได้ดีมาก คนดูอย่างเราแทบจะกลั้นหายใจตามไปด้วย ความละเอียดอ่อนของอารมณ์ในฉากนี้คือที่สุดจริงๆ