ดูแล้วน้ำตาซึมกับฉากแม่ลูกในนักบำเพ็ญเพียรคนสุดท้าย ความรักของแม่ที่มีต่อลูกช่างยิ่งใหญ่ แม้ชีวิตจะยากลำบากแค่ไหนก็ยอมทำเพื่อลูก ฉากที่แม่ปลอบใจลูกตอนดึกและทำกับข้าวให้กิน แสดงให้เห็นถึงความอบอุ่นในครอบครัวที่ยากจนแต่เปี่ยมด้วยความรัก ดูแล้วรู้สึกสงสารและเอาใจช่วยพวกเขาจริงๆ
ตัวละครชายชุดสูทสีน้ำเงินในนักบำเพ็ญเพียรคนสุดท้าย น่าสงสัยมาก! การที่เขาขับรถหรูมาหาแม่ลูกตอนกลางคืน แล้วมีท่าทีข่มขู่หรือต่อรองอะไรบางอย่าง ชวนให้คิดว่าเขาคือพ่อของเด็กหรือไม่? หรือเป็นเจ้าหนี้? การแสดงสีหน้าเคร่งขรึมและการเจรจาที่ดูตึงเครียด ทำให้คนดูต้องลุ้นไปกับชะตากรรมของแม่ลูกคู่นี้จริงๆ
ชอบฉากในถ้ำของนักบำเพ็ญเพียรคนสุดท้าย มาก! บรรยากาศมืดสลัวกับแสงที่ส่องลงมากระทบตัวเอกที่กำลังนั่งสมาธิ ดูขลังและทรงพลังมาก เหมือนเขากำลังฝึกวิชาอะไรบางอย่าง หรือกำลังรอคอยช่วงเวลาสำคัญ ฉากนี้ทำให้เรื่องดูมีมิติมากขึ้น ไม่ใช่แค่ดราม่าชีวิตประจำวัน แต่มีองค์ประกอบแฟนตาซีที่ดึงดูดใจสุดๆ
ฉากกินข้าวในนักบำเพ็ญเพียรคนสุดท้าย สะท้อนปัญหาครอบครัวได้ชัดเจนมาก เด็กน้อยร้องไห้ไม่ยอมกินข้าว ส่วนแม่ก็พยายามปลอบและเคี่ยวเข็ญ แสดงให้เห็นถึงความเครียดที่สะสมอยู่ในบ้านหลังนี้ อาหารง่ายๆ อย่างผัดถั่วงอกกับข้าวสวย กลับกลายเป็นฉากที่บีบหัวใจคนดูที่สุด เพราะมันคือความจริงของชีวิตที่ต้องต่อสู้ทุกวัน
ฉากเปิดเรื่องในนักบำเพ็ญเพียรคนสุดท้าย ทำเอาอึ้งไปเลย! ภาพชายชุดน้ำเงินลอยอยู่บนดาบกลางทะเลหมอก สวยงามและดูขลังมาก เหมือนหลุดออกมาจากนิยายกำลังภายในจริงๆ การตัดสลับระหว่างโลกเทพเซียนกับชีวิตจริงของเด็กน้อย ทำให้รู้สึกถึงความลึกลับที่ซ่อนอยู่ อยากรู้เหลือเกินว่าเขาคือใครกันแน่ และทำไมถึงต้องมาเกี่ยวข้องกับครอบครัวนี้