Ciddi dramın ortasında, mutfakta su borusunu tamir etmeye çalışan yeşil takımlı adamın sahnesi tam bir komedi patlamasıydı! 'Su boruları tatilde' lafı ve ardından gelen su fışkırması, gerilimi anında dağıttı. Yiğit Alp'in her şeyi yapabilen kahramanlığına karşılık, bu karakterin beceriksizliği çok insani ve eğlenceliydi. Bir zamanlar bir ailemiz vardı dizisi, duyguyu ve komediyi bu kadar iyi harmanlayınca izlemesi keyifli oluyor.
Murat Alp, abisine o saati verirken 'Annem sana bıraktı' diyerek aslında kendi acısını da paylaştı. Yiğit'in 'Oğlun olarak özür dilerim' diyerek ağlaması, kardeşler arasındaki o karmaşık bağı gözler önüne serdi. Murat'ın, abisinin mutluluğu için kendi duygularını bastırması, Bir zamanlar bir ailemiz vardı evrenindeki en güçlü karakter gelişimlerinden biri. Sessiz kahramanlar her zaman daha çok ağlatır.
Yiğit Alp'in annesiyle telefondayken Berfin'in fenalaşması ve 'Anne bir dakika bekle' diyerek telefonu bırakması... O anki panik, kameranın titremesiyle birlikte izleyiciye de geçti. Bir zamanlar bir ailemiz vardı dizisi, böyle anlarda tempo düşürmeden kalbi hızlandırıyor. Yiğit'in doktor rolü mü yapacağı yoksa gerçek kimliği mi ortaya çıkacak derken yaşanan o kaos, senaryonun ne kadar iyi kurgulandığını gösteriyor.
O eski cep saatinin içindeki fotoğraf, Yiğit Alp için sadece bir anı değil, bir yük gibi. Annesi Aylin'in son sözleri 'Bir sonraki hayatımda' olurken, saatin yere düşüp durması adeta zamanın durduğunu hissettirdi. Bu sembolizm, Bir zamanlar bir ailemiz vardı hikayesine mistik bir hava kattı. Geçmişin hayaletleri, karakterlerin peşini ne zaman bırakacak? Bu detaylar diziyi izlenir kılan en önemli unsur.
Melike Alp'in 'Sadece Yiğit tamir edebilirdi' sözü, odadaki herkesi susturdu. Yeşil takımlı adamın 'Ben Yiğit'ten iyi değilim' itirafı, aslında herkesin Yiğit Alp'in gölgesinde ezildiğini gösterdi. Bir zamanlar bir ailemiz vardı dizisi, karakterler arası bu kıyaslamaları çok ustaca kullanıyor. Su borusu patlaması fiziksel bir kaos olsa da, asıl patlama karakterlerin içindeki yetersizlik hissiydi. Çok zekice bir sahne!