ฉากนี้ในรักที่ไม่ได้เป็นของฉัน ทำเอาหายใจไม่ทั่วท้องเลย แค่สายตาที่มองกันก็รู้แล้วว่ามีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ การที่ผู้ชายค่อยๆ เอื้อมมือไปจับคอผู้หญิงไม่ใช่เพื่อทำร้าย แต่เหมือนกำลังพยายามยื้อบางอย่างที่เกือบจะหลุดมือ บรรยากาศในห้องที่มืดสลัวกับแสงสีฟ้าเย็นชา ยิ่งขับเน้นความโดดเดี่ยวของทั้งคู่ ใครที่ดูแล้วไม่อินถือว่าหัวใจแข็งมากจริงๆ