ความสับสนและความเจ็บปวด
ป้าชุดชมพูตัวแสบแห่งหมู่บ้าน
ตัวละครป้าชุดชมพูนี้ร้ายกาจมาก! การที่เธอเข้ามาแทรกแซงและพูดจาเสียดสีแม่ ทำให้บรรยากาศในงานเลี้ยงเปลี่ยนจากความสุขเป็นความตึงเครียดทันที การแสดงสีหน้าและน้ำเสียงของเธอช่างน่าหมั่นไส้ แต่ก็เป็นตัวขับเคลื่อนพล็อตใน มองทิศเหนือคิดถึงทิศใต้ ได้ดีมาก
ความเงียบที่ดังกว่าเสียงตะโกน
ชอบฉากที่แม่ถูกป้าชุดชมพูจับคางแล้วไม่พูดอะไร แต่สายตาเต็มไปด้วยความเจ็บช้ำและหวาดกลัว มันสื่ออารมณ์ได้ดีกว่าการด่าทอกันเสียอีก เรื่อง มองทิศเหนือคิดถึงทิศใต้ เก่งมากในการใช้ภาษากายบอกเล่าเรื่องราวความกดดันในครอบครัวชนบท
ลูกชายขี้เกียจกับแม่ผู้เสียสละ
เห็นหวังเอ้อร์นอนกองกับพื้นแล้วถือดอกไม้แห้งๆ ก็รู้สึกสงสารจับใจ เขาอาจจะดูเป็นคนไม่เอาถ่าน แต่ความรักที่มีต่อแม่นั้นชัดเจนมาก ฉากนี้ใน มองทิศเหนือคิดถึงทิศใต้ สะท้อนให้เห็นว่าบางครั้งคนที่ดูอ่อนแอที่สุด กลับมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งที่สุด
งานเลี้ยงที่กลายเป็นสนามรบ
จากฉากงานเลี้ยงที่ทุกคนกำลังมีความสุข กลายเป็นเวทีดราม่าทันทีเมื่อป้าชุดชมพูเริ่มออกโรง การตัดสลับระหว่างเสียงหัวเราะของผู้คนกับความทุกข์ของแม่ช่างคอนทราสต์กันเหลือเกิน ดูในเน็ตชอร์ตแล้วรู้สึกเหมือนนั่งอยู่ในวงกินข้าวจริงๆ
ดอกไม้ที่โรยราแต่รักไม่ร่วง
สัญลักษณ์ของดอกไม้แห้งที่หวังเอ้อร์ถืออยู่ มันสื่อความหมายได้ดีมากเกี่ยวกับสถานะของเขาและความสัมพันธ์ที่มีต่อแม่ แม้จะดูไม่สวยงามแต่ก็มีความหมายลึกซึ้ง ฉากนี้ใน มองทิศเหนือคิดถึงทิศใต้ ทำให้รู้ว่าความรักไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบเสมอไป
