ตำแหน่งฮูหยินเอก ข้าขอลา
ปมดราม่าที่มองด้วยตาก็รู้เรื่อง
ไม่ต้องมีคำพูดเยอะก็รู้แล้วว่าเรื่องนี้ดราม่าหนักมาก แค่เห็นสีหน้าของหญิงชุดเขียวที่ร้องไห้แทบขาดใจ กับชายชุดขาวที่ดูสับสนและเจ็บปวด ก็พอจะเดาเรื่องราวความเข้าใจผิดหรือความลับบางอย่างได้ การเดินเข้ามาของหญิงชุดแดงเปรียบเสมือนการจุดชนวนระเบิดอารมณ์ของทุกคนในเรื่องนี้จริงๆ ดูแล้วรู้สึกอึดอัดแทนตัวละครมาก
ความงามในความเจ็บปวด
ต้องชื่นชมงานภาพและเครื่องแต่งกายที่สวยงามมาก โดยเฉพาะชุดสีแดงของนางเอกที่ตัดกับฉากหลังได้อย่างลงตัว แต่สิ่งที่ทำให้เรื่องตำแหน่งฮูหยินเอก ข้าขอลา น่าสนใจคือการเล่นกับอารมณ์ตัวละคร ฉากที่ชายชุดขาวเอื้อมมือไปจับมือหญิงชุดแดงแล้วถูกปฏิเสธ หรือพยายามจะอธิบายอะไรบางอย่าง มันสื่อถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและเปราะบางสุดๆ
เมื่อความเงียบดังกว่าเสียงตะโกน
ชอบวิธีเล่าเรื่องที่ใช้ภาษากายแทนคำพูด หญิงชุดแดงยืนนิ่งๆ แต่แววตาบอกเล่าเรื่องราวมากมายว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง ในขณะที่ชายชุดขาวพยายามจะไขว่คว้าบางอย่างแต่กลับทำไม่ได้ ความขัดแย้งระหว่างความอยากอธิบายกับความไม่พร้อมของร่างกายทำให้ฉากนี้มีความตึงเครียดสูงมาก ดูแล้วลุ้นแทนตัวละครจนตัวเกร็ง
บทสรุปที่ทิ้งปมไว้ให้คิด
ตอนจบที่ตัดมาที่หญิงชุดเขียวร้องไห้พร้อมข้อความว่ายังไม่จบ ทำให้คนดูอย่างเราต้องกลับไปคิดตามว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ความสัมพันธ์ของสามคนนี้เป็นอย่างไร และทำไมชายชุดขาวถึงอยู่ในสภาพนั้น เรื่องตำแหน่งฮูหยินเอก ข้าขอลา ทำได้ดีมากในการทิ้งปมให้คนดูอยากติดตามต่อ เป็นละครสั้นที่มีคุณภาพทั้งภาพและอารมณ์
ใบไม้ร่วงกับหัวใจที่แตกสลาย
ฉากเปิดด้วยใบไม้สีเหลืองร่วงหล่นช่างสื่ออารมณ์ได้ลึกซึ้ง เหมือนลางบอกเหตุความเศร้าที่กำลังจะเกิดขึ้นในตำแหน่งฮูหยินเอก ข้าขอลา การที่ชายชุดขาวพยายามจะลุกแต่ต้องพึ่งพาหญิงชุดเขียว ทำให้เห็นถึงความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสีขาวสะอาดตา ส่วนหญิงชุดแดงที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นนั้น สายตาของเธอไม่ได้ว่างเปล่า แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่กลั้นไว้จนน่าใจหาย