ชอบมุมกล้องที่จับอารมณ์ของฮูหยินเอกในชุดสีแดงสด ตัดกับฉากหลังที่ดูหม่นหมอง เธอพยายามทำตัวเข้มแข็งแต่แววตากลับบอกอะไรหลายอย่าง การที่เธอต้องยืนเคียงข้างฮ่องเต้ในขณะที่คนอื่นก้มหน้ากราบไหว้ มันสะท้อนความโดดเดี่ยวของตำแหน่งนี้ได้ดีมาก ดูแล้วอินกับดราม่าวังหลังสุดๆ
ฉากที่ขุนนางและนางในก้มหน้ากราบพื้นจนหน้าแทบติดดิน ช่างเป็นภาพที่แสดงถึงลำดับชั้นทางสังคมได้ชัดเจนมาก ฮ่องเต้ไม่ได้พูดอะไรแต่แค่ยืนมองก็ทำให้บรรยากาศตึงเครียดไปทั้งห้องโถง การแสดงออกทางสีหน้าของตัวละครแต่ละคนบอกเล่าเรื่องราวได้โดยไม่ต้องใช้คำพูดเยอะเลย
ชอบจังหวะการตัดต่อที่สลับระหว่างหน้าของฮ่องเต้ที่ดูเคร่งขรึม กับฮูหยินเอกที่ดูกังวลใจ ความเงียบในห้องโถงทำให้เสียงหายใจยังได้ยินชัดเลย ฉากนี้ในตำแหน่งฮูหยินเอก ข้าขอลา ทำให้รู้ว่าบางครั้งการไม่พูดอะไรเลยคือคำตอบที่โหดร้ายที่สุดสำหรับคนที่รอคอยการอภัยโทษ
ต้องชื่นชมทีมคอสตูมที่จัดเต็มมาก ชุดสีดำทองของฮ่องเต้ดูขลังและน่าเกรงขาม ตัดกับชุดสีแดงของฮูหยินเอกที่ดูโดดเด่นแต่ก็ดูเปราะบาง ในขณะที่ชุดสีเทาของคนที่กำลังขอโทษดูจืดชืดและไร้พลัง การแต่งกายช่วยเล่าเรื่องได้เก่งมากจริงๆ ดูแล้วอยากกดติดตามตอนต่อไปทันที!
ฉากนี้กดดันจนหายใจไม่ออก! การที่ฮ่องเต้และฮูหยินเอกยืนนิ่งปล่อยให้ข้าราชบริพารกราบกราน แสดงถึงอำนาจที่เด็ดขาดอย่างน่ากลัว สีหน้าของฮ่องเต้ที่ดูเย็นชาแต่แฝงความเจ็บปวด ช่างขัดแย้งกับชุดสีดำทองที่ดูทรงพลังมาก เรื่องราวในตำแหน่งฮูหยินเอก ข้าขอลา ดูจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อทุกสายตาจับจ้องไปที่คู่บารมีคู่นี้