ความทรงจำที่ฝังลึกและการตื่นขึ้น
ความเงียบที่ดังกว่าเสียงร้อง
ชอบวิธีเล่าเรื่องผ่านสีหน้าของหมอและคนรอบข้างตอนที่แม่ล้มลง ไม่ต้องใช้คำพูดเยอะแต่สื่ออารมณ์ได้ครบถ้วน เรื่อง รักนี้ใช่เวลาพอดี เล่นกับความรู้สึกคนดูได้ดีมาก โดยเฉพาะช็อตที่เด็กน้อยจับมือแม่แล้วน้ำตาไหล มันทำให้เรารู้สึกถึงความหวังท่ามกลางความสิ้นหวัง ฉากนี้คือที่สุดของดราม่า
เมื่อความรักทำให้คนอ่อนแอ
เห็นแม่พยายามปกป้องลูกจนตัวเองต้องเจ็บ มันทำให้คิดถึงคำว่ารักแท้ที่ต้องเสียสละ เรื่อง รักนี้ใช่เวลาพอดี นำเสนอความขัดแย้งระหว่างความห่วงใยกับความไม่สามารถทำอะไรได้ ได้อย่างน่าประทับใจ ฉากที่พ่อพยายามปลอบลูกแต่ตัวเองก็แทบทนไม่ไหว มันแสดงให้เห็นว่าทุกคนต่างก็เจ็บปวดเหมือนกัน
รายละเอียดเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่
ชอบช็อตที่เด็กน้อยสวมเสื้อสีแดงตัดกับชุดผู้ป่วยสีฟ้าของแม่ มันเหมือนสัญลักษณ์ของความหวังท่ามกลางความมืดมน เรื่อง รักนี้ใช่เวลาพอดี ใส่ใจในรายละเอียดแบบนี้มาก ทำให้คนดูรู้สึกถึงความอบอุ่นแม้ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ฉากที่หมอพยายามอธิบายแต่เสียงสั่น มันทำให้เรารู้สึกถึงความกดดันของบุคลากรทางการแพทย์ด้วย
ความหวังที่ยังไม่หมด
แม้แม่จะสลบไปแต่การที่ลูกยังจับมือแม่ไว้ไม่ยอมปล่อย มันทำให้เรารู้สึกว่ายังมีหวัง เรื่อง รักนี้ใช่เวลาพอดี ไม่ทำให้คนดูหมดหวังแม้ในฉากที่เศร้าที่สุด ฉากที่พ่อมองลูกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย มันทำให้เรารู้สึกว่าความรักของครอบครัวคือพลังที่แข็งแกร่งที่สุด แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากแค่ไหน
การแสดงที่ไร้ที่ติ
นักแสดงทุกคนในเรื่อง รักนี้ใช่เวลาพอดี แสดงได้สมจริงมาก โดยเฉพาะฉากที่แม่พยายามพูดกับลูกทั้งที่ตัวเองแทบไม่มีแรง มันทำให้เรารู้สึกถึงความพยายามของแม่ที่ต้องการสื่อสารกับลูกให้ได้ ฉากที่หมอพยายามควบคุมอารมณ์แต่สายตาบอกทุกอย่าง มันแสดงให้เห็นถึงความมืออาชีพของนักแสดงทุกคนในเรื่องนี้
