การกลับมาของเยว่เยว่
การกลับมาของหนูน้อยที่เปลี่ยนทุกอย่าง
ตอนที่เด็กหญิงวิ่งเข้ามาหาแม่ที่โรงพยาบาลแล้วกอดกันแน่น ช่างเป็นภาพที่เรียกน้ำตาได้ทันที ความบริสุทธิ์ของเด็กตัดกับความเศร้าของผู้ใหญ่ได้อย่างลงตัว การที่หญิงสาวพยายามซ่อนความเจ็บปวดเพื่อไม่ให้ลูกกังวล แสดงให้เห็นถึงความรักของแม่ที่ยิ่งใหญ่จริงๆ ใน รักนี้ใช่เวลาพอดี ฉากนี้คือจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความโศกเศร้ามาเป็นความอบอุ่นของครอบครัวอีกครั้ง
คุณยายผู้เป็นเสาหลักของครอบครัว
ตัวละครคุณยายที่สวมเสื้อคลุมขนสัตว์ดูมีสง่าราศีมาก รอยยิ้มของท่านเวลาที่มองหลานสาวและลูกสะใภ้สื่อถึงความเมตตาและการยอมรับ การที่ท่านเข้ามาช่วยดูแลเด็กน้อยและปลอบโยนทุกคนในห้อง แสดงให้เห็นว่าท่านคือศูนย์รวมจิตใจของครอบครัวจริงๆ ใน รักนี้ใช่เวลาพอดี การมีอยู่ของคุณยายช่วยเติมเต็มช่องว่างทางอารมณ์และทำให้เรื่องราวมีความสมบูรณ์มากขึ้น เหมือนเป็นแสงสว่างท่ามกลางพายุ
ภาษากายที่สื่อความหมายมากกว่าคำพูด
ชอบฉากที่พระเอกจับมือนางเอกแน่นๆ ตอนเธอนั่งร้องไห้บนเตียง ไม่ต้องมีบทพูดเยอะแยะแต่การสัมผัสและการมองตาก็บอกทุกอย่างแล้วว่าเขาห่วงเธอแค่ไหน รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างการที่เขาเอื้อมมือไปปัดผมให้เด็กน้อยก็แสดงถึงความใส่ใจ ใน รักนี้ใช่เวลาพอดี ผู้กำกับใช้ภาษากายในการเล่าเรื่องได้เก่งมาก ทำให้คนดูสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่ไหลเวียนระหว่างตัวละครโดยไม่ต้องพึ่งพาบทสนทนาที่เยิ่นเย้อ
ชุดผู้ป่วยลายทางที่ดูมีสไตล์
แม้จะเป็นฉากในโรงพยาบาลแต่การแต่งตัวของตัวละครดูดีมีระดับมาก โดยเฉพาะชุดผู้ป่วยลายทางของนางเอกและลูกสาวที่ดูเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด ตัดกับชุดสูทสีดำของพระเอกและเสื้อคลุมหรูของคุณยายได้ลงตัว การจัดวางองค์ประกอบภาพใน รักนี้ใช่เวลาพอดี ทำได้ดีมาก โทนสีของเสื้อผ้าช่วยขับเน้นอารมณ์ของฉากได้ชัดเจน ทั้งความเศร้า ความหวัง และความอบอุ่นที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว
โมเมนต์ที่เวลาหยุดเดิน
มีหลายจังหวะในคลิปที่กล้องจับภาพนิ่งๆ ไว้ได้นานพอให้คนดูได้ซึมซับอารมณ์ เช่นตอนที่นางเอกมองลูกด้วยสายตาที่ทั้งรักทั้งสงสาร หรือตอนที่พระเอกยืนมองครอบครัวด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ใน รักนี้ใช่เวลาพอดี การใช้สโลว์โมชั่นหรือการแช่ภาพไว้ช่วยขยายความรู้สึกออกมาได้มหาศาล ทำให้คนดูได้หยุดคิดตามและรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์นั้นจริงๆ ช่างเป็นเทคนิคการเล่าเรื่องที่ทรงพลัง
