Gönle Düşen Ay Işığı’nın bu sahnesinde, kırmızı kadife elbisesiyle taçlı kadın, içinden bir çığlık yükselen sessiz bir acıyla duruyor; elleri birbirine dolanmış, gözleri ise korkuyla açılmış genç bir kızın yüzüne yapışmış. O sırada, siyah işlemeli kıyafetli ve altın taçlı erkek, elinde küçük bir yeşil nesneyle sessizce izliyor — sanki bir karar vermek üzere duruyor. Gönle Düşen Ay Işığı’nda her bakış bir mesaj, her dokunuş bir itiraf gibi işliyor: kırmızı giysili kadın, genç kızı kucaklarken gözyaşlarını tutamıyor; sonra gülümseyişle ‘sana güveniyorum’ demeye çalışırken, arka planda pembe elbiseyle duran üçüncü kadın, şaşkınlıkla ellerini yüzüne götürüyor. Bu üç kadının arasında geçen enerji, bir aile dramı mı, yoksa bir aşk üçgeni mi? Gönle Düşen Ay Işığı, görkemli dekorlar ve incelikle işlenmiş saç aksesuarlarıyla bile, en gerçekçi olanı insan duygularını gösteriyor: korku, özlem, sadakat ve bir an için kaybolan kontrol. Sahnenin sonunda, pembe elbise kadını yana doğru kaçarken, kırmızı kadın ona uzanıyor — ama bu kez, eli değil, kalbi önde. Gönle Düşen Ay Işığı, bir dizi değil, bir ruhun dansı.