Gönle Düşen Ay Işığı’nın bu sahnesinde, beyaz giysili genç kadın, kâğıtlarla dolu masada sessizce düşünürken, iç dünyasının çalkantılılığını yüz ifadesiyle sergiliyor: bir an düşünceli, bir an şaşkın, bir an da hafif bir gülümsemeyle umutlu. Saçlarındaki kırmızı boncuklar, onun içindeki küçük bir isyanı simgeler gibi duruyor. O sırada siyah-altın işlemeli pelerinli erkek figürü, sessizce girip ona yaklaşır—her adımı bir kararın ağırlığını taşıyor. Kâğıtlar havada uçuşurken, sanki geçmişin izleri de uçup gidiyor; o an, bir mektup değil, bir hayat dönümü oluyor. Kadın, başını kaldırıp ona bakınca gözlerinde hem korku hem de merak var; erkeğin eli çenesine dokunduğunda, Gönle Düşen Ay Işığı’nın romantik gerilimi dorukta. Bu sahne, yalnızlıkla başlangıç yapan bir hikâyenin, bir bakışla nasıl aşkın ortasına taşınabileceğini gösteriyor. Gerçekten de, bazen en büyük devrimler, bir masanın başında, mum ışığında, kağıt parçaları arasında başlar. Gönle Düşen Ay Işığı, bu kadar ince detayları bile bir şiir gibi işleyebilen nadir yapımlardan biri.