Gece, ıslak taş döşeli bir yolda başlar bu sahne — aydınlatma sadece arka plandaki mavi ve kırmızı neonlarla sınırlıdır, sanki şehir kendini gizlemek istiyor. Sheng Ailesi’nin adı ilk kez geçerken, ses tonu hafif bir şaşkınlıkla doludur; bu bir aile değil, bir sembol gibi duruyor. Kadın, siyah kadife ceketle, diz üstü etekle, yüksek topuklu ayakkabılarıyla yürüyor; elindeki küçük çanta, bir kılıç gibi duruyor — zarif ama tehditkar. Yanında yürüyen erkek, koyu mavi takım elbiseyle, göğsünde gümüş bir çiçek broşla, sanki bir tören için hazırlanmış gibi duruyor. Ama gözlerinde bir kararsızlık var. Bu ikili, bir iş ortaklığı mı? Bir evlilik mi? Yoksa bir oyun mu?
İlk diyalog, ‘Sheng Ailesi’nin bu kadar inatçı olduğunu bilmiyordum’ cümlesiyle başlar. Burada bir şaşkınlık, bir itiraf, bir de hafif bir eleştiri barındırılıyor. Erkek, biraz geriye doğru eğilerek konuşuyor — beden dili, onun içinde bir iç çatışmanın olduğunu gösteriyor. Kadın ise başını çevirip bakmıyor; yüz ifadesi soğuk ama gözleri canlı. Bu an, bir ‘evlatlık’ ya da ‘dışarıdan alınmış biri’ olma hissini uyandırıyor. Gerçekten de, ‘Sen ailenin öz kanındansın’ diyen erkek, bir tür meşruyet talebi yapıyor. Ama kadın, ‘Ama onlar bir evlatlıktan yana’ cevabını verdiğinde, bu meşruyetin bir başka düzlemde tanımlandığını görüyoruz. Evlatlık, burada bir eksiklik değil; bir tercih, bir strateji.
Daha sonra ‘Sana arka çıkmıyorum bile’ ifadesi gelir. Bu cümle, bir reddetme değil, bir uyarı gibi duruyor. Çünkü ardından ‘Sorun değil bu çok normal’ diyen erkek, aslında kendi içsel çatışmasını dışa vuruyor. O, ‘İkinci amcam hisselerini kapmamdan korkuyor’ demekle birlikte, aslında korkusunu kabul ediyor — ama bunu bir ‘normal’ olarak sunuyor. Bu, Sheng Zi An karakterinin psikolojik yapısını açığa çıkarıyor: Korkuyu kabul edebilen, ama onu ‘normal’ sayarak bastırmaya çalışan bir kişi. Kadın ise ‘Sheng Zi An benim, onun varislik unvanını kapmamdan korkuyor’ diyerek, oyunun kurallarını açıkça belirtiyor. Burada dikkat çeken nokta: Kadın, ‘benim’ diyerek sahiplik iddiasında bulunuyor — ama bu sahiplik, aşk mı? Güç mü? Yoksa bir iş ortaklığı mı?
Sonrasında ‘Kayırması kaçınılmaz’ ifadesi, bir gerçekçilik darbesi gibi geliyor. Şehirde, ailede, iş dünyasında — bazıları kayırılır, bazıları unutulur. Ve bu kayırma, her zaman açıkça söylenmez; genellikle bir öpücük, bir bakış, bir sessizlikle ifade edilir. İşte o anda, kadın duruyor. Erkek de duruyor. Ve kadın, yavaşça yaklaşıp onun yanaklarına bir öpücük bırakıyor. Bu öpücük, bir ödül mü? Bir ceza mı? Yoksa bir anlaşma mı? Erkeğin şaşkın ifadesi, bu öpücüğün beklenmedik bir hareket olduğunu gösteriyor. Ama kadın, ‘Benim kocamsın’ diyerek bu hareketi meşru hale getiriyor. Şimdi artık bu ilişki, bir ‘resmi’ statüye sahip oluyor — ama bu resmiyet, bir belgeyle değil, bir öpücük ve bir sözle ilan ediliyor.
Ardından ‘Benden geçinmekte ne var?’ sorusuyla başlayan diyalog, oyunun yeni bir aşamasına giriyor. Kadın, artık sorguluyor — ama sorgulama, bir şüphe değil, bir test gibi duruyor. Erkek, ‘Ben kazıyım’ diyerek, bir tür fedakârlık vaadi veriyor. Ama bu fedakârlık, ‘Konferansa katılmamı destekliyorum’ ifadesiyle birlikte, bir iş ortaklığına dönüştüğü anlaşılıyor. Burada (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik’in temel konusu ortaya çıkıyor: Evlilik, bir aşk hikâyesi değil; bir stratejik ittifak. Ama bu ittifak, tamamen soğuk hesaplarla değil, duygusal bağlarla da besleniyor. Çünkü kadın, ‘Eğer Lin Wei Wei olsaydı’ diyerek, bir hayali persona üzerinden gerçek duygularını dile getiriyor. Bu, bir kaçış değil; bir deneme. Gerçek kişiyi kabul etmek için önce bir maske takmak.
Erkek, ‘Sadece hayal görüyorsun’ diyerek bu maskeyi yırtmaya çalışıyor. Ama kadın, ‘Diyelim ki azarlandı’ cevabıyla, hayalinin bile bir gerçeklik taşıdığını söylüyor. Çünkü hayal, bazen gerçekten daha güçlüdür. Özellikle de, gerçek bir aile içinde büyüyen biri için — hayal, tek çıkış yoludur. Kadın, ‘Ancak şirketin kademe lerindeki fonlar’ diyerek, konuyu tekrar iş dünyasına çekiyor. Ama bu kez, ‘Usta Zorro’nun araştırmalarını desteklemeye yerel değil’ ifadesiyle, bir başka ismin — Zorro’nun — önemi ortaya çıkıyor. Bu isim, bir rakip mi? Bir müttefik mi? Yoksa bir efsane mi?
Erkek, ‘Shen Grubu’na katılması yeterli değil’ diyerek, kadının önerisini reddediyor. Ama bu red, bir direnç değil; bir test. Çünkü ardından ‘Zoro’nun Shen Grubuna katılması bu kadar mı istiyorsun?’ sorusuyla, kadının gerçek niyetini sorguluyor. Kadın, ‘Tabii ki’ cevabıyla kesin bir şekilde yanıt veriyor — ama bu kesinlik, bir karar mı? Yoksa bir tehdit mi? Burada (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik’in en ilginç yönü ortaya çıkıyor: Karakterler, birbirlerine karşı sürekli bir ‘test’ yapıyorlar. Her cümle, bir move; her bakış, bir strateji. Ama bu stratejilerin altında, bir şey gizli: İhtiyaç.
Kadın, ‘Onun teveccühünü kazanıp katılması’ diyerek, Zoro’nun onayını almanın önemini vurguluyor. Çünkü bu, sadece bir iş anlaşması değil; bir sosyal kabul. Erkek ise ‘Tüm teknoloji şirketleri için en büyük hayal’ diyerek, bu işin boyutunu genişletiyor. Ama ardından ‘Ama bu defa korkarım Sheng Ailesi’ne kalacak’ ifadesiyle, bir korku itirafı yapıyor. Bu korku, güçten düşmekten değil; bir aile içinde ‘yerini’ kaybetmekten kaynaklanıyor. Çünkü Sheng Ailesi, bir aile değil; bir imparatorluk. Ve bu imparatorlukta, herkesin bir yeri vardır — ama bu yer, sürekli yeniden kazanılmalıdır.
Erkek, ‘Merak etme, ArGe sonuçları senin’ diyerek, kadına bir güvence veriyor. Ama bu güvence, bir sözden ibarettir. Çünkü gerçek güç, telefonun içinde saklıdır. Kadın, ‘Neden bu kadar eminsin?’ diye sorduğunda, erkek ‘Bir erkeğin altıncı hissi’ cevabıyla gülümseyerek yanıt veriyor. Bu gülümseme, bir şaka gibi duruyor — ama arkasında bir acı var. Çünkü altıncı his, sadece erkeklerde değil; özellikle de, bir aile içinde hayatta kalmaya çalışan kişilerde gelişiyor.
Sonra, ‘Orada bir dondurmacı var, yemek ister misin? Gidip alayım’ diyen erkek, aniden günlük bir sahneye dönüyor. Bu dönüş, bir rahatlama mı? Yoksa bir kaçış mı? Kadın gülümsüyor — bu gülümseme, ilk kez gerçek gibi duruyor. Çünkü şimdi, iş değil; insanlar konuşuyor. Erkek, telefonunu çıkarıyor ve ‘Su Yu’ diye çağırıyor. Bu isim, bir yardımcı mı? Bir ajan mı? Yoksa bir eski sevgili mi? Telefon görüşmesi sırasında ‘Teknoloji Konferansı’na başvuru bilgilerini isteyip, ‘Zoro adını kullanmak istiyorum’ diyerek, oyunun son hamlesini yapıyor. Çünkü artık, Zoro’nun adı — bir anahtar. Bu anahtar, Sheng Grubu’nun kapısını açacak; ama aynı zamanda, erkeğin kendi kimliğini de değiştirecek.
Bu sahne, (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik’in özünü oluşturuyor: Bir evlilik, bir anlaşma değil; bir dönüşüm sürecidir. İki kişi, birbirlerini değiştiriyor; birbirlerine sahip çıkıyor; ama bu sahiplik, bir hak değil, bir seçimdir. Gece yolu, onların geçmişlerini yansıtırken, aydınlatma ise geleceklerini işaret ediyor. Ve en sonunda, erkek telefonu kapatıp kadına bakarken — gözlerinde bir karar var. Artık geri dönülemez bir noktaya gelmişler. Çünkü bu evlilik, bir başlangıç değil; bir savaşın hazırlık aşaması. Ve bu savaşta, kazananlar değil; hayatta kalanlar, gerçek zaferi elde edecek.
