Bir ofis koridorunda, beyaz gömlekli genç bir adam, ellerinde karton kutuyla sessizce yürüyor. Gözleri aşağıda, dudakları hafifçe gerilmiş — bu bir istifa değil, bir kaçış. Arkasından gelen parlak mavi pırıltılı elbiseyle süslü kadın, kollarını kavuşturmuş, bakışlarında hem şaşkınlık hem de bir tür iç çatışma var. ‘Benimle yaşamayı kendi teklif etti’ diye fısıldıyor; sesi titrek ama kararlı. Bu cümle, sadece bir ilişkiyi değil, bir hayatın yönünü değiştiren bir anı işaret ediyor. O anda her şey duruyor: ofis lambaları, arka plandaki bitki, hatta solukta duran dosya dolapları bile sanki nefesini tutmuş gibi. Çünkü bu, (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik’in ilk sahnesi — gerçek hayattan kopmuş, ama çok gerçekçi bir dramın başlangıcı.

Kadının adı Su Yu. Adını duyduğumuz anda, bir şey değişiyor: o artık ‘o kadın’ değil, bir karakter oluyor. Ve bu karakter, bir erkeğin evine taşınmak için ‘yine yalan söylüyor’ diyerek kendini savunuyor. Ama savunması, bir suçlunun değil, bir stratejistin. Çünkü arkasında bir başka adam var: kahverengi ceketli, kravatlı, yüzünde ‘ben burada ne işim var’ ifadesiyle duran orta yaşlı bir adam. Onunla konuşurken Su Yu’nun ses tonu, biraz daha yumuşuyor, biraz daha ‘doğal’ oluyor. ‘Peşinden koşurma numarası çok ucuz’ diyor — ve bu cümle, aslında kendi içinde bir ironi taşıyor: çünkü onun da peşinde koşan biri var, ama o kişi, onun ‘babası’ olarak tanıtılmaya çalışılıyor. İşte burada Sheng Zi An ile He Bochen arasındaki üçgen, yavaşça şekillenmeye başlıyor.

Ofis sahnesi geçtikten sonra, bir kapı açılıyor ve içinden siyah takım elbiseyle, göğsünde yılan figürlü broşlu bir genç çıkıyor. Adı Abi. Ama ‘Abi’ değil, ‘Ablamın sevgilisi’ ya da ‘kendini aile bireyi sanan yabancı’. Bu sahnede, Su Yu’nun yüzündeki ifade tamamen değişiyor: şaşkınlık yerini bir tür ‘sonunda geldin mi?’ sorusuna bırakıyor. Abi, ‘Dün gece kız arkadaşım’la ilgili bir şeyler anlatıyor — ama bu ‘kız arkadaşım’, aslında Su Yu’nun ‘kocası’ olarak tanıtılmış biri. Burada bir çakışma oluşuyor: kimse kim olduğunu bilmiyor, ama herkes bir rol üstleniyor. Bu, (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik’in en büyük zekâsı: gerçekliği parçalayarak, izleyiciyi sürekli ‘kim bu?’ sorusuna itmek.

Daha sonra, telefonun ekranına bakılan bir sahne geliyor. Su Yu, ‘Zi An abi’ diye sesleniyor — ama bu ses, bir çocuk gibi değil, bir oyuncu gibi. Çünkü o an, bir sahneye giriyor. Telefonu kulaklarına götürürken gözlerinde bir ışık yanıyor: ‘Bu akşam bara gidip biraz takılalım mı?’ diye soruyor. Ve bu soru, bir davet değil, bir test. Kimse bunu anlamıyor mu? Hayır. Ama herkes bu testi geçmeye çalışıyor. Abi, şaşkın bir ifadeyle ‘Bu akşam bara gidip biraz takılalım mı?’ diye tekrarlıyor — sanki bir kodu çözmeye çalışıyor. Oysa bu kod, zaten çözülmüş. Çünkü Su Yu, ‘Zi An abi’ dediği anda, aslında ‘seni kontrol altıma alacağım’ demeyi seçmişti.

Bar sahnesi, atmosferi tamamen değiştiriyor. Işıklar loş, müzik biraz rock, biraz jazz. Arka planda bir grup çalıyor; gitarist, klavyeci, davulcu — hepsi genç, enerjik, ama biraz da ‘bu sahnede nedeniz var?’ diye sorgulayan bir ifadeyle. Ortada oturan Su Yu, şimdi kırmızı omuzları açık, siyah göğüs kısmı olan bir elbiseyle. Kulaklarındaki çiçek desenli küpeler, ofiste olduğu kadar dikkat çekiyor — ama bu kez, daha çok ‘dikkat çekmek için’ takılmış gibi duruyor. Yanında Sheng Zi’an, leopar desenli gömlek ve siyah ceketle, biraz fazla rahat, biraz fazla ‘ben buradayım’ havasıyla oturuyor. Ve tam o anda, He Bochen giriyor — bu kez daha farklı bir şekilde: elinde bir şişe whisky, gülümsemesi biraz forced, biraz da ‘ben burada olmalıydım’ hissi taşıyor.

Bu üçlü, bir masada toplanıyor. Ama masada oturanlar, birbirlerine ‘arkadaş’ demiyor. ‘Zi An abi’, ‘Sheng Jun’un evlatlık oğlu’, ‘Lin Weiwei’nin en iyi arkadaşı’ — her biri bir unvanla tanıtılmaya çalışılıyor. Bu, bir bar değil, bir kimlik sahnesi. Herkes bir rolü canlandırıyor, ama kimse hangi rolü oynadığını tam olarak bilmiyor. En ilginç olan, Anya’nın çıkışı: ‘Gerçekten de yakını birakmayan bir itihap gibi’ diyor — ve bu cümle, tüm sahnenin özünü özetliyor. Çünkü bu dizi, bir ‘itihap’ gibi: herkes birbirine yapışmış, ama bir anda patlayabilir.

Su Yu, bir anda Sheng Zi’an’a sarılıyor. Elleriyle yüzünü tutuyor, gözlerini kapıyor, ‘Aslında benim hep sevdiğim’ diyor. Bu cümle, bir itiraf gibi duruyor — ama aynı zamanda bir manipülasyon da. Çünkü Sheng Zi’an, bu dokunuşa şaşırıyor, ama direnmiyor. Neden? Çünkü o da, bu sahnede ‘sevgili’ rolünü oynamayı kabul etmiş. Oysa gerçek şu: Su Yu, onu ‘Zi An abi’ olarak tanıtmıştı — yani bir akraba, bir koruyucu. Şimdi ise onu ‘sevgili’ yapıyor. Bu dönüşüm, bir dakika içinde gerçekleşiyor. Ve bu, (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik’in en güçlü yönü: karakterlerin kimliklerinin akışkan olması. Hiçbir karakter sabit değil. Her sahnede bir yeniden tanımlanma oluyor.

He Bochen, bu sahneye müdahale ediyor: ‘Kendini parlatmayı bırak’ diyor — ama sesi çok sert değil, biraz da üzgün. Çünkü o da, bu oyunun bir parçası. Belki de en çok bilen o. Çünkü onun gözlerinde, ‘ben bunu yıllardır görüyorum’ yazıyor. Su Yu’nun babası olduğu iddia edilen adam, aslında onun ‘koruyucusu’ olmaktan çok, ‘sessiz şahit’ durumunda. O, hiçbir şey söylemiyor, ama her şeyi görüyor. Ve bu, dizinin en derin katmanını oluşturuyor: aile, kan bağından çok, ortak sırra dayanıyor.

Son sahnede, Su Yu bir anda donuyor. Gözleri genişliyor, dudakları titriyor. ‘Bana hakaret edemezsin’ diyor — ama bu cümle, bir savunma değil, bir itiraf. Çünkü o an, gerçekle yüzleşiyor: bu sahnede kimse onu ‘Su Yu’ olarak görmüyor. Onu ‘Zi An’ın abisi’, ‘Sheng Jun’un evlatlık oğlu’, ‘Lin Weiwei’nin arkadaşı’ olarak görüyorlar. Oysa o, sadece bir kadındı. Bir gün, bir ofiste, bir kutuyla yürüyen bir kadındı. Ve o kutu içinde ne vardı? Belki de bir pasaport, belki de bir evrak, belki de bir yalan. Ama en önemlisi: o kutu, onun gerçek kimliğinin saklandığı yerdi.

Bu dizi, bir aşk hikâyesi değil. Bir hayatta kalma mücadelesi. Bir kimlik arayışı. Bir ‘ben kimim?’ sorusunun 12 bölümlük cevabı. Ve en çarpıcı olanı: hiçbir karakter, sonunda ‘gerçek ben’ini bulmuyor. Çünkü bu dünyada, gerçek ben, genellikle bir sahne arkasında saklı kalıyor. (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik, izleyiciye şöyle diyor: ‘Kim olduğuna inanmak için önce kim olduğunu bilmelisin. Ama bazen, kim olduğunu bilmek için önce bir rol üstlenmelisin.’

Ofis, bar, sahne — hepsi aynı yerin farklı yüzleri. Su Yu, her defasında biraz daha farklı giyiniyor, biraz daha farklı konuşuyor, biraz daha farklı seviyor. Ama asıl değişen, onun içinden geçen şey: bir zamanlar ‘kendini kaybetmek’ten korkan biri, şimdi ‘kendini birden fazla kişiye bölmeyi’ öğreniyor. Ve bu, günümüzün en acımasız psikolojik hayatta kalma stratejisi olabilir.

Dizinin en çarpıcı sahnesi, aslında hiç konuşulmayan bir sahne: Su Yu’nun telefonunu açıp ‘Zi An abi’ diye seslenirken, arka planda bir müzik notası çalıyor. O nota, bir eski şarkıdan. Belki de annesinin favori şarkısı. Belki de babasının ölüm gününe kadar dinlediği parça. Ama o anda, hiçbir karakter bu notayı duymuyor. Sadece izleyici duyuyor. Çünkü bu dizi, izleyicinin iç sesine hitap ediyor. ‘Sen de böyle misin?’ diye soruyor. ‘Bir sahnede, bir role, bir unvana mı sığınıyorsun?’

Ve en sonunda, He Bochen bir anda gülüyor. Gerçekten gülüyor. Çünkü o, en çok bilen kişi. O, Su Yu’nun ‘abisi’ olmadığını biliyor. O, Sheng Zi’an’ın ‘evlatlık oğlu’ olmadığını biliyor. O, herkesin bir sahne oynadığını biliyor. Ama onun da bir sırrı var: o, bu sahnenin yazarı olabilir. Belki de bu dizinin senaryosunu yazan kişi, tam da o. Çünkü en iyi oyuncular, sahnede değil, sahnenin arkasında durur. Ve Sheng Zi An ile He Bochen, bu dizide yalnızca karakter değil, aynı zamanda izleyicinin merakını besleyen ‘sahnede duran ipuçları’.

Eğer bu dizi bir kitap olsaydı, başlığı şöyle olurdu: ‘Kimlik Kutusu’. Çünkü her karakter, kendi içinde bir kutu taşıyor. İçinde ne var? Belki bir yalan, belki bir umut, belki de sadece bir isim. Ve bu kutuyu açtığında, ne çıkar karşına? Bunu ancak (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik izleyenler bilecek. Çünkü bu dizi, bir hikâye değil, bir deney. İzleyiciyi, ‘sen de böyle misin?’ sorusuna kadar getiren bir deney.