ฉากเปิดด้วยเทียนเล่มเล็กๆ ในมือที่สั่นเทา ช่างเป็นสัญลักษณ์ของความหวังที่ริบหรี่ในโลกอันหนาวเหน็บนี้จริงๆ การที่ทหารหนุ่มร้องไห้จนน้ำตาแข็งเป็นน้ำแข็งช่างสะเทือนใจมาก แต่สิ่งที่ทำให้เรื่อง เสี่ยเจ้าของหอในวันสิ้นโลก น่าติดตามคือฉากที่คุณลุงทหารผู้เฒ่าถอดเสื้อโค้ทให้เด็กน้อย ความอบอุ่นที่เกิดขึ้นท่ามกลางความตายทำให้คนดูอย่างเราใจสลายและรู้สึกมีหวังไปพร้อมกัน การเล่าเรื่องผ่านสายตาและน้ำตาโดยไม่ต้องใช้คำพูดเยอะทำให้เข้าถึงอารมณ์ได้ลึกซึ้งมาก