ฉากเปิดเรื่องช่างกดดันด้วยฝูงชนที่เดินดุ่มๆ ในทะเลทรายสีส้ม แต่พอเปลี่ยนเป็นฉากอาหารร้อนๆ ควันฉุย น้ำตาฉันก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว การที่เด็กน้อยได้รับประทานเนื้อชิ้นแรกแล้วร้องไห้ด้วยความตื้นตัน มันสะท้อนความหวังในวันที่สิ้นหวังได้ดีมาก ดูแล้วรู้สึกอิ่มเอมใจจนอยากสั่งอาหารมากินเดี๋ยวนี้ เรื่องราวในเสี่ยเจ้าของหอในวันสิ้นโลก ทำให้รู้ว่าความสุขที่แท้จริงอาจอยู่ที่จานข้าวร้อนๆ สักจานท่ามกลางความยากลำบาก