การเปลี่ยนแปลงลุคของเธอช่างน่าทึ่ง จากเด็กแว่นผมยุ่งที่ถูกกลั่นแกล้ง สู่สาวผมบ๊อบสุดเท่ที่เดินออกมาจากห้องอย่างมั่นใจ ฉากที่เธอแอบมองเขาผ่านประตูกระจกสะท้อนความในใจได้ดีมาก ดูในเน็ตชอร์ตแล้วอินจนจิกหมอนเลย อยากรู้ว่าตอนต่อไปเธอจะจัดการพวกนั้นยังไง
เห็นเขายืนกอดหญิงชุดดำทั้งที่รู้ว่าเธอเพิ่งฟื้นขึ้นมา มันช่างโหดร้ายกับความรู้สึกของคนดูจริงๆ แต่ก็นั่นแหละที่ทำให้พล็อตเรื่อง พากย์เสียง เลิกปลอมแล้ว ฉันคือนางเอกตัวแม่ น่าติดตาม เพราะเราไม่รู้ว่าเขาทำไปเพราะรักหรือแค่ต้องการใช้เธอเป็นเครื่องมือกันแน่
ชอบฉากที่เธอไม่ร้องไห้โวยวาย แต่เลือกที่จะยืนมองอย่างเย็นชา แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงหลังจากฟื้นขึ้นมา มันคือการเติบโตที่ต้องแลกด้วยความเจ็บปวด การตัดต่อสลับระหว่างอดีตที่ถูกทำร้ายกับปัจจุบันที่เธอแข็งแกร่งขึ้น ทำให้เห็นพัฒนาการตัวละครได้ชัดเจนมาก
กลุ่มคนที่รุมทำร้ายเธอในตอนแรก คงไม่คิดว่าวันหนึ่งเธอจะกลับมาในลุคที่ดูดีขนาดนี้ ฉากที่พยาบาลสองคนยืนคุยกันข้างเตียงเหมือนกำลังนินทา ยิ่งเติมบรรยากาศความกดดันได้ดีมาก ดูแล้วรู้สึกอยากเอาใจช่วยเธอให้ลุกขึ้นมาทวงคืนความยุติธรรมให้ได้
ฉากที่เธอเปิดประตูออกมาแล้วเห็นเขากำลังกอดคนอื่น มันคือจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้เธอตัดสินใจบางอย่าง แสงไฟในห้องที่สลัวๆ กับสีหน้าเรียบนิ่งของเธอ สร้างอารมณ์ร่วมได้ดีมาก ใครที่ดู พากย์เสียง เลิกปลอมแล้ว ฉันคือนางเอกตัวแม่ จะเข้าใจความรู้สึกนี้ดี