แต่งงานเพื่อฝึกมือ
เสิ่นเวิ่นฉี เคยเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลอันที่ถูกทอดทิ้ง ก่อนจะบังเอิญถูกรับตัวไปเป็นศิษย์ของหมอเทพผู้สันโดษ ฝึกวิชาแพทย์มาหลายปี แต่กลับรักษาได้แค่สัตว์ ต้องรักษาครบ 9,999 ตัวถึงจะได้รับอนุญาตให้ลงจากเขา จู่ ๆ ตระกูลอันก็มารับตัวเธอกลับบ้าน แต่แท้จริงแล้วแค่อยากใช้เธอเป็นเครื่องมือแต่งงาน เพื่อแลกผลประโยชน์ให้พี่ชาย ขณะกำลังคิดจะหนีงานแต่ง เสิ่นเวิ่นฉีกลับพบว่าเจ้าบ่าวเป็นคุณชายมหาเศรษฐีที่ร่างกายอ่อนแอ เธอจึงคิดได้ทันที แบบนี้ไม่เหมาะเอามาฝึกมือหรอกเหรอ ? สุดท้ายเธอตอบตกลงแต่งงานอย่างไม่ลังเล
แนะนำสำหรับคุณ
โต๊ะทำงานคือสนามรบ
โต๊ะไม้สีดำ โคมไฟคลาสสิก หนังสือเปิดครึ่งเล่ม — ทุกอย่างจัดวางเหมือนภาพวาดโบราณ แต่ความตึงเครียดกลับพุ่งขึ้นเมื่อเสี่ยวอี้ลุกขึ้นยืน 📚 หลินเจียเหยียนหันหลังไปแต่ไม่เดินไกล... เพราะเขารู้ว่าเธอยังไม่พร้อมปล่อยมือ แต่งงานเพื่อฝึกมือคือการฝึกความอดทนมากกว่าฝึกทักษะ
ผมผูกด้วยกรรไกร? ใช่! มันสำคัญ
กรรไกรสองอันปักอยู่บนผมเสี่ยวอี้ไม่ใช่แค่แฟชั่น — มันคือสัญลักษณ์ของ 'ความพร้อมจะตัดสินใจ' 💇♀️ เมื่อเธอเอามือลงมาแตะหนังสือ กล้องซูมเข้าที่กรรไกรที่สั่นเบา ๆ แสดงว่าความลังเลกำลังถูกทดสอบ แต่งงานเพื่อฝึกมือคือการรอให้ใครสักคนกล้า 'ตัด' ความสัมพันธ์เก่าทิ้งไป
เมื่อหนังสือเปิดแล้วไม่มีใครอ่าน
เสี่ยวอี้เปิดหนังสือหลายครั้ง แต่สายตาไม่จับตัวอักษรเลยแม้แต่คำเดียว 📖 เธอจ้องที่หลินเจียเหยียนมากกว่า ขณะที่เขาหายใจลึกก่อนพูดประโยคแรก — ความเงียบในแต่งงานเพื่อฝึกมือไม่ได้เงียบเพราะขาดคำ แต่เงียบเพราะคำทั้งหมดถูกเก็บไว้ในใจจนแน่นเกินจะระบาย
แว่นตาคู่นั้นบอกทุกอย่าง
เสี่ยวอี้เปลี่ยนสีหน้าจากตกใจ → สงสัย → ยิ้มบางๆ ใน 3 วินาที แว่นตาคู่นั้นสะท้อนแสงและอารมณ์ได้ดีเกินคาด 😳 หลินเจียเหยียนยืนนิ่งแต่กล้ามเนื้อคางสั่นเล็กน้อย — นี่คือการต่อสู้แบบไม่มีคำพูด แต่งงานเพื่อฝึกมือคือเกมแห่งการอ่านระหว่างบรรทัด
แสงไฟกับความลับที่ซ่อนอยู่
ฉากเปิดด้วยแสงจ้าบนหน้าอกของหลินเจียเหยียน ทำให้รู้สึกถึงความตึงเครียดที่แฝงไว้ในความเงียบ 🌫️ ขณะที่เสี่ยวอี้นั่งอ่านหนังสือด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถาม แต่งงานเพื่อฝึกมือไม่ใช่แค่เรื่องสมรส แต่คือการสอบสวนใจคนสองคนที่ไม่กล้าพูดความจริงออกมา