แต่งงานเพื่อฝึกมือ
เสิ่นเวิ่นฉี เคยเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลอันที่ถูกทอดทิ้ง ก่อนจะบังเอิญถูกรับตัวไปเป็นศิษย์ของหมอเทพผู้สันโดษ ฝึกวิชาแพทย์มาหลายปี แต่กลับรักษาได้แค่สัตว์ ต้องรักษาครบ 9,999 ตัวถึงจะได้รับอนุญาตให้ลงจากเขา จู่ ๆ ตระกูลอันก็มารับตัวเธอกลับบ้าน แต่แท้จริงแล้วแค่อยากใช้เธอเป็นเครื่องมือแต่งงาน เพื่อแลกผลประโยชน์ให้พี่ชาย ขณะกำลังคิดจะหนีงานแต่ง เสิ่นเวิ่นฉีกลับพบว่าเจ้าบ่าวเป็นคุณชายมหาเศรษฐีที่ร่างกายอ่อนแอ เธอจึงคิดได้ทันที แบบนี้ไม่เหมาะเอามาฝึกมือหรอกเหรอ ? สุดท้ายเธอตอบตกลงแต่งงานอย่างไม่ลังเล
แนะนำสำหรับคุณ
เมื่อวิทยาศาสตร์พบกับความรู้สึก
การหยิบหลอดแก้วส่งให้กันแบบไม่พูดอะไรเลย คือบทสนทนาที่ยาวที่สุดในแต่งงานเพื่อฝึกมือ ทุกการสัมผัสถุงมือ ทุกครั้งที่หายใจลึกก่อนพูด — มันไม่ใช่แค่การเตรียมสารเคมี แต่คือการเตรียมใจก่อนจะยอมรับบางสิ่ง 🧪❤️
คนในแล็บ vs คนนอกแล็บ
เธอเปลี่ยนจากนักวิจัยเย็นชาเป็นคนที่ยิ้มได้เมื่อเจอเขา ขณะที่อีกคนในชุดสูทยังคงทำหน้าเฉย... แต่งงานเพื่อฝึกมือ สร้างความตึงเครียดผ่านการวางตำแหน่งตัวละคร: ใครอยู่ในกรอบ? ใครอยู่นอกกรอบ? และใครกำลังจะก้าวข้ามเส้นนั้น? 👀
แผลที่เห็น vs แผลที่ซ่อน
กระต่ายตัวนั้นไม่ได้เจ็บแค่ที่ขา — มันสะท้อนแผลของคนในห้องที่พยายามทำเป็นปกติขณะมองกันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่งงานเพื่อฝึกมือ ใช้สัตว์ทดลองเป็นกระจกสะท้อนความขัดแย้งภายในอย่างเฉียบคม 💔
แว่นตาคู่นั้นบอกทุกอย่าง
เธอปรับแว่นตาทุกครั้งที่เขาเดินเข้ามา — ท่าทางเล็กๆ ที่เปิดเผยความตื่นเต้นที่พยายามปิดไว้ แม้จะสวมชุดแล็บขาวสะอาด แต่ความรู้สึกของเธอสกปรกไปด้วยความสงสัยและหวัง... แต่งงานเพื่อฝึกมือ ไม่ได้สอนแค่การทดลอง แต่สอนการควบคุมหัวใจ 😌
การทดลองที่ซ่อนความรู้สึก
ในแต่งงานเพื่อฝึกมือ ฉากห้องแล็บไม่ใช่แค่พื้นที่วิทยาศาสตร์ แต่คือสนามรบแห่งสายตาและน้ำเสียงเบาๆ ระหว่างเธอที่ใส่ถุงมือกับเขาที่นั่งเงียบ... ทุกหยดสารเขียวที่เทลงบนแผลกระต่ายคือคำถามที่ยังไม่ได้ถามออกมา 🐰🔬