การพบกันที่ไม่คาดคิดและความโหดร้ายของครอบครัว
ความเงียบที่ดังกว่าเสียงตะโกน
ฉากดราม่าใน บ้านไกลแค่ไหน ทำเอาจุกอกจริงๆ โดยเฉพาะตอนกินข้าวที่พ่อลูกทะเลาะกัน แม่พยายามไกล่เกลี่ยแต่ลูกสาวตัวน้อยกลับต้องไปนั่งกินข้าวคนเดียวที่โต๊ะข้างๆ ความรู้สึกถูกทอดทิ้งของเด็กน้อยสื่อออกมาทางสายตาได้เจ็บปวดมาก ไม่ต้องใช้คำพูดเยอะก็รู้สึกร่วมไปกับตัวละครได้ทันที
บทเรียนราคาแพงของความเป็นพ่อ
ดู บ้านไกลแค่ไหน แล้วเห็นภาพสะท้อนครอบครัวชัดเจนมาก พ่อที่เอาแต่ใจตัวเองจนลืมความรู้สึกของลูกสาวคนเล็ก ส่วนลูกชายก็ดูจะสบายใจกว่าเพราะเป็นลูกชาย ความลำเอียงของผู้ใหญ่ทำร้ายเด็กได้แค่ไหน ฉากจบที่พ่อเริ่มสำนึกผิดคงเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้ครอบครัวนี้กลับมาอบอุ่นอีกครั้ง
น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว
แค่ฉากเปิดเรื่องใน บ้านไกลแค่ไหน ก็เรียกน้ำตาได้แล้ว สีหน้าของแม่ที่พยายามปกป้องลูกแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก เพราะต้องเกรงใจสามี ฉากที่ลูกสาวถือชามข้าวไปนั่งกินคนเดียวมันช่างน่าสงสารจับใจ ใครที่ดูแล้วไม่ร้องไห้ถือว่าหัวใจแข็งมากจริงๆ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าครอบครัวสำคัญที่สุด
การแสดงที่สมจริงจนน่ากลัว
นักแสดงใน บ้านไกลแค่ไหน เล่นได้ธรรมชาติมาก โดยเฉพาะพ่อที่แสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดได้สมจริงจนน่ากลัว แต่พอเห็นแววตาของลูกสาวแล้วก็น่าเห็นใจ ฉากดราม่าในครอบครัวแบบนี้หาชมได้ยากในละครทั่วไป เพราะมันใกล้ตัวเรามาก ใครที่กำลังมีปัญหาครอบครัวดูเรื่องนี้แล้วอาจจะได้ข้อคิดดีๆ กลับไป
ความอบอุ่นที่หายไป
ดู บ้านไกลแค่ไหน แล้วรู้สึกหดหู่ใจมาก ครอบครัวที่ควรจะอบอุ่นกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด ลูกสาวตัวน้อยต้องมารับเคราะห์จากอารมณ์ของผู้ใหญ่ ฉากที่แม่พยายามปลอบลูกแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากเพราะต้องเกรงใจสามี มันสะท้อนปัญหาครอบครัวไทยได้ชัดเจนมาก หวังว่าตอนต่อไปจะดีขึ้น
