เรื่องบ้านไกลแค่ไหน นำเสนอความขัดแย้งในครอบครัวได้อย่างสมจริงมาก ไม่มีใครถูกหรือผิดทั้งหมด ทุกคนมีเหตุผลของตัวเอง แต่เมื่ออารมณ์เข้ามาครอบงำ ทุกอย่างก็กลายเป็นความเสียหายที่แก้ไขยาก
การตั้งค่าฉากในห้องโถงโรงพยาบาลทำให้เรื่องบ้านไกลแค่ไหน มีความตึงเครียดเพิ่มขึ้น ความขาวของผนังตัดกับความรุนแรงของอารมณ์ตัวละครได้อย่างสมบูรณ์แบบ พยาบาลที่เดินออกมาตอนท้ายเหมือนเป็นการเตือนว่าชีวิตต้องดำเนินต่อไป
ผู้ชายในเสื้อกั๊กดำแสดงอารมณ์ได้สุดยอดมาก จากความโกรธแค้นสู่ความเสียใจที่เห็นได้ชัด ฉากที่เขาถูกผลักล้มแล้วลุกขึ้นมาเถียงนั้นเต็มไปด้วยพลังอารมณ์ เรื่องบ้านไกลแค่ไหน ทำให้เราเห็นว่าความโกรธสามารถทำลายความสัมพันธ์ที่ดีได้อย่างไร
แม้จะมีบาดแผลบนใบหน้า แต่ผู้หญิงในเสื้อสีชมพูยังคงยืนหยัดและพูดความจริงออกมาได้อย่างน่าชื่นชม ความแข็งแกร่งของเธอในเรื่องบ้านไกลแค่ไหน ทำให้เราเห็นว่าบางครั้งความอ่อนโยนก็มาพร้อมกับความเข้มแข็งที่ไม่มีใครมองเห็น
ฉากที่ทุกคนยืนนิ่งหลังจากการทะเลาะกันนั้นทรงพลังมาก ความเงียบในห้องโถงโรงพยาบาลในเรื่องบ้านไกลแค่ไหน บอกเล่าเรื่องราวได้มากกว่าคำพูดใดๆ บางครั้งความเงียบก็เป็นการสื่อสารที่เจ็บปวดที่สุด