การเสียสละของกัวกัว
การแสดงที่ไร้คำพูดแต่ทรงพลัง
ชอบมากที่ฉากนี้ใช้การแสดงทางสีหน้าและสายตาแทนคำพูดเกือบทั้งหมด แม่ที่ร้องไห้แทบขาดใจ พ่อที่พยายามกลั้นน้ำตา ลูกสาวที่นิ่งแต่สายตาเศร้าลึกๆ ทุกคนแสดงได้สุดยอดมาก ทำให้คนดูอินไปกับอารมณ์ของตัวละครได้โดยไม่ต้องมีบทพูดเยอะๆ เลย
น้ำตาแม่ไหลไม่หยุด
ฉากนี้บีบหัวใจมากจริงๆ เห็นสีหน้าของแม่ที่ร้องไห้แทบขาดใจตอนคุยกับพ่อ มันสื่อถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ได้ดีมาก บรรยากาศในห้องโรงพยาบาลยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัดและเศร้าตามตัวละคร เรื่องบ้านไกลแค่ไหนทำอารมณ์คนดูได้ดีจริงๆ อยากให้ตอนต่อไปคลี่คลายเร็วๆ
พ่อลูกคุยกันน้ำตาซึม
ชอบฉากที่พ่อพยายามคุยกับลูกสาวบนเตียงคนไข้ สีหน้าพ่อที่พยายามกลั้นน้ำตาแต่ก็หลุดออกมา มันดูจริงใจและน่าสงสารมาก ลูกสาวก็นิ่งแต่สายตาเศร้าลึกๆ การแสดงของนักแสดงเด็กเรื่องนี้เก่งเกินวัยจริงๆ ดูแล้วน้ำตาไหลตามไม่รู้ตัว บ้านไกลแค่ไหนเรื่องนี้ดราม่าหนักมาก
ป้ากับแม่ปะทะอารมณ์
ฉากที่ป้าเข้ามาแล้วแม่เริ่มร้องไห้หนักขึ้น มันเหมือนมีปมอะไรบางอย่างระหว่างสองคนนี้ สีหน้าของป้าที่ดูเคร่งขรึมแต่ก็มีความเป็นห่วงซ่อนอยู่ ทำให้เดาไม่ถูกว่าจริงๆ แล้วป้าอยู่ฝ่ายไหน การแสดงสีหน้าของทุกคนในฉากนี้สุดยอดมาก ดูแล้วเครียดตามเลย
ลูกสาวป่วยใจแม่แตกสลาย
เห็นลูกสาวนอนบนเตียงโรงพยาบาลแล้วแม่ยืนร้องไห้ข้างๆ มันสะเทือนใจมาก แม่พยายามกอดลูกแต่ก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่ สีหน้าของลูกที่พยายามปลอบแม่ยิ่งทำให้คนดูใจสลาย เรื่องบ้านไกลแค่ไหนเล่นกับอารมณ์คนดูได้เก่งมาก ฉากนี้ดูซ้ำกี่ทีก็ยังร้องไห้
