การบริจาคไขกระดูกที่ซ่อนเร้น
ปมดราม่าในห้องตรวจหมอ
ชอบจังหวะการเล่าเรื่องที่ค่อยๆ ปมปมปัญหาออกมาทีละนิด จากแค่พาลูกมาหาหมอ กลายเป็นการเผชิญหน้าระหว่างสามีภรรยาที่มีอะไรซ่อนอยู่ สีหน้าของหมอที่เปลี่ยนไปตอนฟังเรื่องราวมันบอกอะไรได้หลายอย่าง ฉากนี้ใน บ้านไกลแค่ไหน ทำออกมาได้สมจริงมาก เหมือนเราไปยืนแอบฟังอยู่ข้างๆ เลย อยากให้รีบเฉลยว่าตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่
น้ำตาแม่ไหลไม่หยุด
ฉากในห้องผู้ป่วยคือจุดพีคที่เรียกน้ำตาได้จริงๆ โดยเฉพาะตอนที่แม่ยืนร้องไห้ขณะลูกสาวนอนอยู่บนเตียง พยาบาลกำลังเตรียมฉีดยาให้เด็กน้อยที่ดูอ่อนเพลีย ความไร้เดียงสาของเด็กตัดกับความทุกข์ของผู้ใหญ่ได้เจ็บปวดมาก การแสดงของนักแสดงนำหญิงใน บ้านไกลแค่ไหน สมบทบาทแม่ที่หมดทางช่วยจริงๆ ดูแล้วจุกอกจนพูดไม่ออก
ความลับของพ่อที่ถูกเปิดเผย
ตัวละครพ่อในเรื่องนี้น่าสนใจมาก ท่าทางลุกลี้ลุกล้นตอนเดินตามแม่และลูกเข้าไปในโรงพยาบาล บวกกับสีหน้าผิดชอบชั่วดีตอนคุยกับหมอ มันชัดเจนว่ามีบางอย่างที่เขาทำผิดไป การที่เรื่องมาจบที่ลูกต้องนอนโรงพยาบาลแบบนี้ ยิ่งทำให้ความผิดของพ่อดูหนักข้อขึ้นใน บ้านไกลแค่ไหน อยากรู้ว่าสุดท้ายเขาจะชดเชยความผิดนี้ยังไง
บรรยากาศโรงพยาบาลที่กดดัน
การถ่ายทำในฉากโรงพยาบาลทำออกมาได้ดีมาก แสงสีและมุมกล้องช่วยเสริมอารมณ์ความกังวลได้เป็นอย่างดี ตั้งแต่ฉากทางเดินยาวๆ ที่แม่จูงลูกเดินไป จนถึงฉากในห้องตรวจที่ดูอึดอัด ทุกอย่างใน บ้านไกลแค่ไหน ถูกจัดวางมาให้คนดูรู้สึกอึดอัดไปกับตัวละคร โดยเฉพาะฉากที่พยาบาลถือเข็มฉีดยาเข้ามา ยิ่งเพิ่มความตื่นเต้นให้คนดูตามลุ้น
ลูกสาวตัวน้อยที่น่ารักแต่ต้องเจ็บ
ตัวละครลูกสาวในเรื่องนี้น่ารักมาก แม้จะต้องนอนโรงพยาบาลแต่ก็ยังดูสดใสในบางฉาก แต่พอเห็นสีหน้าเจ็บปวดตอนจะฉีดยาแล้วใจสลายจริงๆ การแสดงของเด็กน้อยใน บ้านไกลแค่ไหน เป็นธรรมชาติมาก ทำให้คนดูรู้สึกสงสารและเอาใจช่วย อยากให้หายป่วยเร็วๆ แล้วกลับไปวิ่งเล่นได้อย่างเดิม ฉากที่แม่ลูบหัวลูกคือฉากที่ซึ้งกินใจที่สุด
