ฉากเปิดเรื่องช่างน่าขนลุกจริงๆ มือที่แห้งกร้านจับท้องที่เรืองแสงสีแดงช่างสร้างบรรยากาศได้กดดันสุดๆ ดูเหมือนว่าดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม จะพาเราไปพบกับความลับที่น่ากลัว การแสดงออกทางสีหน้าของตัวละครหญิงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัว ทำให้คนดูรู้สึกอินไปกับสถานการณ์ที่เลวร้ายนี้มาก
ท่ามกลางซากปรักหักพังและท้องฟ้าสีแดงฉาน เด็กผมขาวกลับยืนยิ้มอย่างมั่นใจ ตรงข้ามกับสัตว์ประหลาดที่กำลังทุกข์ทรมาน ความแตกต่างนี้ทำให้เรื่องดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม น่าสนใจขึ้นมาก เขาไม่ใช่เด็กธรรมดาแน่ๆ สายตาที่เย็นชาแต่แฝงความเจ้าเล่ห์ทำให้เราเดาไม่ถูกเลยว่าเขาจะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร
ไม่คิดเลยว่าตัวละครในชุดคลุมสีแดงรูปปลาฉลามจะโผล่มาในฉากแบบนี้! รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมช่างตัดกับบรรยากาศ мраมัวได้อย่างลงตัว ในดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม ดูเหมือนเธอจะเป็นฝ่ายควบคุมสถานการณ์เสียเอง การต่อสู้ที่ผสมผสานความน่ารักและความโหดร้ายทำให้คนดูตื่นเต้นจนนั่งไม่ติด
ฉากที่สัตว์ประหลาดคลอดออกมาเป็นไข่สีขาวส่องแสงแทนที่จะเป็นลูกปีศาจ น่าจะเป็นจุดหักมุมที่สำคัญของดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม มันเปลี่ยนจากความสยองขวัญล้วนๆ ให้กลายเป็นความงงงวยผสมความตลกร้าย การที่ตัวละครหมอที่ดูสติแตกโผล่มาชี้หน้ายิ่งทำให้ปมเรื่องซับซ้อนขึ้นไปอีก อยากรู้จริงๆ ว่าไข่ใบนั้นจะมีอะไรข้างใน
งานภาพในดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม ทำออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก ฉากเมืองที่ถูกทำลายภายใต้พระจันทร์สีเลือดสีแดงเข้ม สร้างความรู้สึกอึดอัดและสิ้นหวังได้อย่างดีเยี่ยม แสงสีแดงที่สะท้อนไปทั่วทุกเฟรมช่วยขับเน้นอารมณ์ความโกรธและความเจ็บปวดของตัวละครได้เป็นอย่างดี ดูแล้วรู้สึกเหมือนเราติดอยู่ในนรกด้วยกันพวกเขาเลย
รายละเอียดบนใบหน้าของสัตว์ประหลาดหญิงนั้นน่าทึ่งมาก รอยยับย่นและดวงตาสีแดงที่เต็มไปด้วยเลือดก่ำสื่อถึงความโกรธแค้นที่สะสมมานาน ในดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม การแสดงออกทางสีหน้าที่เปลี่ยนจากเจ็บปวดเป็นเกรี้ยวกราดทำให้เรารู้สึกถึงพลังอำนาจบางอย่างที่กำลังจะระเบิดออกมา ช่างเป็นดีไซน์ตัวละครที่ запоминаใจจริงๆ
ฉากที่เด็กผมขาวปล่อยลำแสงสีม่วงใส่สัตว์ประหลาดเป็นช่วงที่พีคมาก พลังที่ดูเหมือนจะควบคุมได้ง่ายๆ แต่กลับสร้างผลกระทบมหาศาล ทำให้เห็นเลยว่าดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม ไม่ได้มีดีแค่ภาพสยอง แต่ยังมีระบบพลังที่น่าสนใจ การที่สัตว์ประหลาดถูกโจมตีแล้วเปลี่ยนสภาพไป ยิ่งทำให้เราอยากรู้ว่าจุดจบของมันจะเป็นอย่างไร
ฉากจบที่สัตว์ประหลาดหญิงร้องไห้โฮท่ามกลางกองไข่และถือธงขาวยอมแพ้นั้น ช่างเป็นภาพที่ทั้งน่าสงสารและน่าขันในเวลาเดียวกัน ในดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม ดูเหมือนความดุร้ายทั้งหมดจะจบลงด้วยความอ่อนแอ น้ำตาที่ไหลอาบแก้มพร้อมกับใบไม้ที่ปลิวไหว สร้างความรู้สึกสะเทือนใจเล็กๆ ให้คนดูได้เหมือนกัน
ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กผมขาวกับหนูน้อยหมวกแดงในดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม น่าสนใจมาก พวกเขาทำงานร่วมกันได้อย่างลงตัว แม้จะดูไม่มีอารมณ์ร่วมเท่าไหร่ก็ตาม ท่าทางที่เด็กชายชี้สั่งการและเด็กหญิงพร้อมจะพุ่งเข้าใส่ศัตรูทันที แสดงให้เห็นถึงความไว้ใจและความเข้าใจกันในแบบที่ไม่ต้องพูดเยอะ
ไม่คิดเลยว่าฉากต่อสู้จะเปลี่ยนเป็นฉากเต้นรำที่มีแสงสีระยิบระยับได้แบบนี้! ในดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม การเปลี่ยนโทนจากมืดมนมาเป็นสีสันสดใสตอนต่อสู้กับสัตว์ประหลาด ทำให้เรื่องไม่เครียดจนเกินไป มันเหมือนเป็นการเยาะเย้ยศัตรูไปด้วยในตัว ช่างเป็นไอเดียที่แปลกใหม่และสร้างความบันเทิงได้เป็นอย่างดี