เมื่อแสงจากโคมแดงสั่นไหวอย่างแผ่วเบา สะท้อนเงาของคนสี่คนที่นั่งล้อมโต๊ะไม้เก่าในร้านอาหารสไตล์จีนโบราณ บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นข้าวเหนียวผัดพริกและเนื้ออบกรอบ แต่ความอบอุ่นของอาหารกลับไม่สามารถคลายความตึงเครียดที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มของ เฉินเหยียน — ชายหนุ่มผมดำเรียบ ผูกผ้าคาดศีรษะประดับหยกสีฟ้า ใส่ชุดคลุมลายตารางสีเทาเข้มที่ดูทั้งเรียบง่ายและแฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่งแบบนักเดินทางผู้ผ่านการต่อสู้มาแล้วหลายครั้ง ขณะที่เขาใช้มือซ้ายจับถ้วยเซรามิกขาวเล็กๆ ยกขึ้นดื่มอย่างช้าๆ สายตาของเขาไม่ได้จ้องที่อาหาร แต่จับจ้องที่มุมประตูที่เพิ่งเปิดออกอย่างเงียบเชียบ

(พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ ไม่ได้เริ่มต้นด้วยเสียงดาบหรือเลือด แต่เริ่มด้วยการจับแก้ว ดื่ม และยิ้ม — ยิ้มที่ดูเหมือนจะเป็นการต้อนรับ แต่แท้จริงแล้วคือการทดสอบความกล้าของผู้มาใหม่ ทุกการเคลื่อนไหวของเฉินเหยียนมีจุดประสงค์: การวางมือบนขอบโต๊ะหลังดื่มเสร็จ, การเอียงศีรษะเล็กน้อยขณะฟังคำพูดของคนตรงข้าม, แม้แต่การหายใจที่สม่ำเสมอเกินไป ก็ล้วนเป็นสัญญาณว่าเขาไม่ได้มาเพื่อร่วมงานเลี้ยง แต่มาเพื่อ “ตรวจสอบ”

แล้วเธอก็ปรากฏตัว — หลี่ฮั่วเฟย หญิงสาวผมยาวสองหางม้า ประดับดอกไม้เหลืองสดใส ชุดสีเขียวอ่อนสลับครีมที่เย็บปักด้วยลายดอกไม้และนกกระเรียน ดูอ่อนหวานแต่ไม่ไร้เดียงสา เธอเดินเข้ามาด้วยท่าทางที่ควบคุมได้ทุกนิ้วมือ ทุกย่างก้าว แม้จะยิ้มให้กับทุกคน แต่สายตาของเธอไม่เคยละจากเฉินเหยียนแม้แต่วินาทีเดียว คำว่า “คิชย์ฟี” ที่เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล กลับทำให้ลมในห้องเปลี่ยนทิศทันที ไม่ใช่เพราะคำนั้นแปลว่าอะไร แต่เพราะมันเป็นรหัส — รหัสที่เฉพาะคนในวงการ “สกุลแห่งดาบ” เท่านั้นที่เข้าใจ

เฉินเหยียนตอบกลับด้วยคำว่า “คิชย์น้อง” อย่างสงบ แต่ในแววตาของเขา มีแสงวาววับเหมือนใบมีดที่ถูกขึ้นรูปใหม่ ทุกคนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ชายคนหนึ่งที่สวมเกราะแขนเหล็กสีดำ (ซึ่งต่อมาเราทราบว่าคือ หวังเจี้ยน) ค่อยๆ ขยับมือไปยังข้อมือของตนเอง ราวกับกำลังเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่อาจเกิดขึ้นในไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขณะที่อีกคน — ชายผมยาวผูกหางม้า หนวดเคราบางๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆ หวังเจี้ยน — มองไปที่หลี่ฮั่วเฟยด้วยสายตาที่ผสมผสานระหว่างความสงสัยและความเคารพ

ความตึงเครียดค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้น เมื่อหลี่ฮั่วเฟยพูดว่า “หากไม่มา ข้าก็คงไม่ได้พบท่าน” ประโยคนี้ดูเหมือนจะเป็นการทักทายธรรมดา แต่ในโลกของ (พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ มันคือการเปิดเผยตัวตนอย่างเป็นทางการ: เธอไม่ใช่แค่ลูกค้าธรรมดา แต่คือ “ผู้สืบทอด” คนหนึ่งของตระกูลที่ถูกกล่าวขานว่า “หายไปหลังเหตุการณ์ภูเขาหิมะ” คำว่า “คิชย์ฟี ท่านไม่ชอบหรือ” ที่เธอถามต่อ จึงไม่ใช่คำถามเกี่ยวกับรสชาติอาหาร แต่คือการถามว่า “ท่านยังยอมรับสถานะของข้าหรือไม่?”

เฉินเหยียนไม่ตอบทันที เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดว่า “ปกติเจ้าไม่ชอบเครื่องหอมนี่” — ประโยคนี้ทำให้หลี่ฮั่วเฟยขยับนิ้วมือเล็กน้อย ราวกับถูกจุดจุดสำคัญที่ซ่อนไว้ลึกที่สุดในความทรงจำ นั่นคือหลักฐานที่ว่า เฉินเหยียนรู้จักเธอตั้งแต่ก่อนที่เธอจะ “หายตัวไป” หรือแม้กระทั่งก่อนที่เธอจะเปลี่ยนชื่อใหม่ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ใช่แค่ศัตรูหรือพันธมิตร แต่เป็นความเชื่อมโยงที่ถูกฝังไว้ด้วยเลือดและคำสาปในคืนที่ฝนตกหนักที่สุดในประวัติศาสตร์ของตระกูล

แล้วเหตุการณ์ก็พลิกผันอย่างรวดเร็ว เมื่อเฉินเหยียนลุกขึ้นอย่างช้าๆ แล้วจับคอของหลี่ฮั่วเฟยด้วยมือเดียว ไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่ด้วยความ “แน่ใจ” — เขาต้องการตรวจสอบว่าเธอเป็นคนจริงหรือเป็นภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นโดยศัตรู หลี่ฮั่วเฟยไม่ต่อต้าน แต่ยิ้มบางๆ ขณะที่หายใจถี่ขึ้น แล้วพูดว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไร” คำนี้ไม่ใช่การถาม แต่เป็นการยอมรับว่า “ท่านรู้แล้ว”

ในขณะเดียวกัน หวังเจี้ยนที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะ หน้าซีดเผือก ลุกขึ้นพร้อมกับดึงมีดเล็กๆ จากข้อมือเกราะของเขา แต่ก่อนที่เขาจะทำอะไรได้ ชายผมยาวที่นั่งข้างๆ รีบจับข้อมือเขาไว้ แล้วพูดว่า “ท่านอาจจารย์” — คำนี้ทำให้หวังเจี้ยนหยุดนิ่งทันที เพราะมันหมายถึง “อย่าทำอะไรที่จะทำลายกฎของสกุล” ความเงียบกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันหนักกว่าเดิม ราวกับมีดาบหมื่นเล่มแขวนอยู่เหนือศีรษะทุกคน

หลี่ฮั่วเฟยพยายามพูดต่อ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อยแต่ยังคงมั่นคง “คิดว่ามีแค่เครื่องหอม ที่มีปัญหาหรือ” แล้วเธอเริ่มเล่าเรื่องราวที่ซ่อนไว้ภายใต้ชุดสีเขียวอ่อนนั้น: เรื่องของ “สุราที่ผสมยาอ่อนกำลัง” ที่ถูกใส่ในถ้วยของเฉินเหยียนเมื่อตอนแรกที่เขาดื่ม แต่เขาไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะเขา “ดื่มก่อนที่จะวางถ้วยลง” — นั่นคือการพิสูจน์ว่าเขาไม่ได้ไว้ใจใครแม้แต่ในวินาทีที่ดูปลอดภัยที่สุด

(พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ ไม่ได้ใช้ฉากต่อสู้เพื่อแสดงพลัง แต่ใช้ “การดื่ม” และ “การจับคอ” เป็นภาษาใหม่ของความเชื่อใจ ทุกการสัมผัสคือการถาม ทุกคำพูดคือการตอบ แม้แต่การหลบตาของเฉินเหยียนเมื่อหลี่ฮั่วเฟยพูดว่า “อย่ามีกลยุทธ์เป็นพิษร้าย” ก็เป็นการสารภาพว่าเขาเคยคิดจะใช้กลยุทธ์นั้นจริงๆ แต่เลือกที่จะไม่ทำ เพราะยังเหลือ “ความทรงจำดีๆ” บางอย่างที่ไม่อยากทำลาย

แล้วเหตุการณ์ก็ลุกลามเมื่อเฉินเหยียนจับคอเธออีกครั้ง — คราวนี้แรงกว่าเดิม เธอหายใจลำบาก แต่ยังคงพูดได้ว่า “ข้าจะถามอีกครั้งหนึ่ง” แล้วตามด้วย “ท่านค่ะ ช่วยชีวิตข้าด้วย” ประโยคนี้ไม่ใช่การขอความเมตตา แต่คือการท้าทาย: “หากท่านยังเป็นคนเดิม ท่านจะไม่ฆ่าข้าในวันนี้” และแล้วเฉินเหยียนก็ปล่อยมือออก พร้อมกับพูดว่า “คิชย์น้อง ข้าอยู่ที่นี่” — คำว่า “อยู่ที่นี่” ไม่ได้หมายถึงตำแหน่งทางกายภาพ แต่หมายถึง “ข้ายังคงยึดมั่นในคำสัญญาที่ให้ไว้กับตระกูลของเจ้า”

ในขณะที่ทุกคนยังคงนิ่งงัน ประตูด้านนอกเปิดออกอีกครั้ง และชายชราผมขาวปนเทา ใส่ผ้าคลุมสีเขียวมรกตประดับคริสตัลเล็กๆ เดินเข้ามาอย่างมั่นคง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะรู้ทุกอย่าง แต่ไม่พูดอะไรเลย เขาแค่จ้องมองเฉินเหยียนและหลี่ฮั่วเฟยสลับกัน แล้วพูดเพียงคำเดียว: “ในที่สุดก็ได้พบกันเสียที”

คำนี้ทำให้ทุกคนในห้องรู้ทันทีว่า คืนนี้ไม่ใช่แค่การพบปะธรรมดา แต่คือจุดเริ่มต้นของ “การฟื้นคืนชีพของสกุลที่ถูกกลบฝังไว้ใต้หิมะ” หลี่ฮั่วเฟยค่อยๆ ลุกขึ้น ปรับชุดของตนเองด้วยมือที่ยังสั่นเล็กน้อย แล้วหันไปมองเฉินเหยียนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป — ไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความโกรธ แต่คือความหวังที่ถูกเก็บไว้นานนับสิบปี

(พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ สร้างโลกที่ทุกการกระทำมีน้ำหนัก ทุกคำพูดมีหลายชั้น และทุกคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะนั้น ล้วนเป็นตัวละครที่มีอดีตที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ชุดแต่งกายที่ดูเรียบง่าย แม้แต่ชายที่นั่งเงียบๆ ด้านซ้ายสุด ที่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องอะไรเลย ก็มีรอยแผลเป็นรูปดาวบนข้อมือซ้ายที่เมื่อแสงสะท้อนผ่านโคมแดง จะเห็นได้ชัดเจนว่ามันคือตราของ “กองกำลังรักษาความสงบแห่งภูเขาหิมะ” — หน่วยที่ถูกสั่งให้หายตัวไปหลังเหตุการณ์ใหญ่ครั้งนั้น

สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือการใช้ “อาหาร” เป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์: ไก่ย่างที่วางอยู่ตรงกลางโต๊ะคือ “ความเชื่อมั่นที่ยังไม่ถูกแบ่งปัน”, ผักเขียวที่ยังไม่ถูกแตะต้องคือ “ความหวังที่ยังไม่ถูกเปิดเผย”, และถ้วยน้ำชาที่เฉินเหยียนดื่มไปครึ่งถ้วยคือ “เวลาที่กำลังหมดลง” ทุกอย่างในฉากนี้ไม่ได้เป็นเพียงฉากหลัง แต่คือตัวละครที่ไม่พูดคำใดๆ แต่สื่อสารได้ชัดเจนกว่าคำพูดเสียอีก

เมื่อหลี่ฮั่วเฟยพูดว่า “อย่าอ่อนกำลังในสุรานี้” และ “เมื่อรวมกับเครื่องหอมนี้” เธอไม่ได้พูดถึงเครื่องดื่ม แต่พูดถึง “ระบบความเชื่อ” ของตระกูลที่ถูกถ่ายทอดผ่านการดื่มและการรับประทานร่วมกัน นั่นคือเหตุผลที่เฉินเหยียนไม่สามารถฆ่าเธอได้ในคืนนี้ — เพราะการฆ่าเธอ คือการฆ่า “ความทรงจำของตัวเอง” ที่ยังเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยในหัวใจของเขา

และแล้วเมื่อชายชราเดินเข้ามา ทุกคนรู้ว่าเกมเริ่มต้นขึ้นแล้ว ไม่ใช่เกมของการต่อสู้ แต่เป็นเกมของการ “จำ” — จำว่าใครคือคนที่ควรไว้ใจ จำว่าคำสัญญาใดยังคงมีผล จำว่าในโลกที่เต็มไปด้วยการหลอกลวง บางครั้ง “การจับคอ” คือวิธีเดียวที่จะพิสูจน์ว่าคนตรงหน้าคือคนจริงหรือไม่

(พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ ไม่ได้ขายความรุนแรง แต่ขาย “ความระมัดระวัง” ของมนุษย์ที่ต้องใช้ชีวิตในโลกที่ทุกคนอาจเป็นศัตรูได้ในพริบตา ความงามของฉากนี้อยู่ที่การที่ผู้กำกับไม่ต้องใช้เสียงเพลงดังหรือแสงไฟจ้า เพียงแค่การหายใจของหลี่ฮั่วเฟยที่เร็วขึ้น หรือการขยับนิ้วของเฉินเหยียนก่อนจะจับคอเธอ ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้ชมรู้สึกว่า “ตอนนี้ ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป”

และในคืนนั้น ภายใต้แสงโคมแดงที่สั่นไหว ไม่มีใครรู้ว่าใครคือผู้ชนะ แต่ทุกคนรู้ดีว่า ใครคือผู้ที่ยัง “เหลือชีวิต” อยู่เพื่อเดินต่อไปในเส้นทางที่เต็มไปด้วยดาบและคำสาป — และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของเรื่องราวที่เราจะได้เห็นในตอนต่อไป