ในฉากเปิดของ (พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ ที่ถ่ายทำกลางแจ้งบนลานหินกว้างขวาง มีต้นไม้เขียวขจีเป็นฉากหลัง และโครงสร้างไม้สีแดงคลาสสิกอยู่เบื้องไกล เราเห็นชายชราผมขาวยาวผูกมัดด้วยเครื่องประดับรูปสัตว์สีเขียวอ่อน นั่งคุกเข่าลงบนพื้นอย่างเต็มใจ ท่าทางไม่ใช่ความกลัว แต่คือการยอมรับบางสิ่งที่เขาไม่สามารถต่อต้านได้ — นั่นคือ ‘ความจริง’ ที่ถูกเปิดเผยด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคจากคนหนุ่มที่ยืนอยู่บนพรมแดงสูงกว่าเขาหลายฟุต ชายหนุ่มคนนั้นคือ เฉินเจี้ยนหยู ผู้สวมชุดสีเทาลายตาราง คาดศีรษะด้วยสายรัดมีอัญมณีสีฟ้า ท่าทางสงบแต่แฝงด้วยพลังแห่งการตัดสิน ขณะที่เขาชูมีดเล็กๆ ขึ้นมาอย่างเฉียบคม ไม่ใช่เพื่อฆ่า แต่เพื่อ ‘แสดงหลักฐาน’ ที่ทำให้คนทั้งสนามต้องหยุดหายใจ

เมื่อเฉินเจี้ยนหยูพูดว่า “ท่านผู้ใหญ่ใจกว้าง” พร้อมยื่นมีดไปข้างหน้า ความหมายซ่อนเร้นอยู่ในน้ำเสียงที่ไม่เย็นชา แต่ไม่อบอุ่น — เป็นการให้โอกาสครั้งสุดท้ายก่อนจะเปลี่ยนจาก ‘การถาม’ มาเป็น ‘การประกาศ’ ทันทีที่เขาพูดว่า “โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยนะ” ทุกคนในกลุ่มที่ยืนอยู่บนพรมแดงเริ่มแสดงปฏิกิริยาแตกต่างกัน: ชายในชุดสีแดงที่ชื่อ หลิวเหวินเฟิง มองด้วยสายตาสงสัยและระมัดระวัง ขณะที่อีกคนหนึ่งคือ หวังจื่อเหยียน ที่สวมผ้าคลุมคอสีเขียว รีบชี้นิ้วไปหาชายชราด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและโกรธ — เขาพูดว่า “เป็นจอมยุทธ์ตัวปลอมหรือ” ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้บรรยากาศเดิมที่ดูเหมือนพิธีการธรรมดา กลายเป็นการเผชิญหน้าแบบไม่มีทางถอย

สิ่งที่น่าสนใจคือ การที่ชายชราไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูดแรงๆ แต่กลับใช้ภาษาท่าทางแทน: เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นไหวว่า “ข้า...” ตามด้วย “ข้าก็แค่นักดูดวงให้ผู้คน” — ประโยคนี้ดูเหมือนจะเป็นการลดตัวเองให้ต่ำลง แต่ในโลกของ (พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ คำว่า “นักดูดวง” ไม่ใช่อาชีพธรรมดา แต่คือรหัสที่บอกว่าเขาเคยอยู่ในวงการที่มีอำนาจเหนือธรรมชาติ อาจเกี่ยวข้องกับ ‘สกุลเซียว’ หรือ ‘สำนักจิ้งหู’ ที่ถูกกล่าวถึงในบทสนทนาตอนหลัง เมื่อเฉินเจี้ยนหยูถามว่า “ข้าเองก็มีวิชาที่นี่ก็ขึ้นมาได้” นั่นคือการทดสอบว่าชายชราจะยอมรับหรือไม่ว่าเขาเคยมีบทบาทในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน

ฉากนี้ยังเผยให้เห็นความสัมพันธ์แบบซ้อนชั้นระหว่างตัวละคร: หลิวเหวินเฟิง แม้จะยืนข้างเฉินเจี้ยนหยู แต่สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่ชายชรา แต่มองไปที่มีดในมือของเฉินเจี้ยนหยู — เขาไม่เชื่อว่ามีดเล็กๆ นั้นจะเป็นหลักฐานเพียงพอ ขณะที่หวังจื่อเหยียน ซึ่งดูเหมือนจะเป็นคนที่ร้อนรนที่สุด กลับพูดว่า “บังอาจแอบอ้างเป็นดาบสวรรค์” แล้วตามด้วย “มาหลอกลวงเรา” — ประโยคเหล่านี้ไม่ใช่แค่การกล่าวหา แต่คือการเปิดเผยความกลัวภายใน: พวกเขากลัวว่าหากชายชราเป็นจริงตามที่เขาอ้าง พวกเขาทั้งหมดอาจเป็นเพียง ‘ตัวละครรอง’ ในแผนการใหญ่ที่ถูกวางไว้ตั้งแต่แรก

สิ่งที่ทำให้ฉากนี้โดดเด่นมากคือการใช้ ‘การคุกเข่า’ เป็นสัญลักษณ์ของการยอมแพ้ที่ไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่คือการเลือกที่จะ ‘ไม่ต่อสู้’ เพราะรู้ว่าผลลัพธ์จะไม่เปลี่ยนแปลง ชายชรามองขึ้นไปที่เฉินเจี้ยนหยูด้วยสายตาที่ผสมผสานระหว่างความเศร้า ความภูมิใจ และความหวัง — เขาพูดว่า “เลยอาศัยชื่อของเขาหาเงินเสียเลย” ซึ่งฟังดูเหมือนการสารภาพผิด แต่ในบริบทของ (พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ คำว่า “ชื่อของเขา” อาจหมายถึงชื่อของคนที่ตายไปแล้ว หรือชื่อของสำนักที่ถูกทำลาย ทำให้การคุกเข่าของเขาไม่ใช่การละอาย แต่คือการระลึกถึงผู้ที่เขาเคยรับใช้

เมื่อเฉินเจี้ยนหยูพูดว่า “ยังไม่สารภาพอีก” และชายชราตอบว่า “ข้า... ข้าเองก็ไม่คิดว่าจะหลอกมาถึงท่านได้” นั่นคือจุดที่ความตึงเครียดพุ่งสูงสุด — เพราะคำว่า “ท่าน” ไม่ได้ใช้กับเฉินเจี้ยนหยูในฐานะผู้นำ แต่ใช้กับเขาในฐานะ ‘ผู้สืบทอด’ ของบางสิ่งที่ชายชราเคยรู้จักดี จนกระทั่งเมื่อหวังจื่อเหยียนตะโกนว่า “พวกลูกหมาทําอะไร” และกระโจนลงมาจากพรมแดง ฉากก็เปลี่ยนจากความเงียบเป็นความโกลาหลทันที ชายชราถูกผลักล้มลงพื้น แต่ก่อนจะตกพื้น เขาเหลือบมองขึ้นไปที่เฉินเจี้ยนหยูด้วยแววตาที่บอกว่า “ท่านยังไม่เข้าใจทั้งหมด”

ส่วนเฉินเจี้ยนหยู หลังจากทุกคนวิ่งเข้าไปล้อมชายชรา เขาไม่ได้เคลื่อนไหว แต่ยืนนิ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบาแต่ชัดว่า “เริ่มจากดาบสวรรค์ปรากฏตัว จากนั้นก็มีคนมาลอบสังหารข้า” — ประโยคนี้เป็นการเปิดเผยลำดับเหตุการณ์ที่ผู้ชมยังไม่รู้ ว่าการปรากฏตัวของชายชราไม่ใช่จุดเริ่มต้น แต่เป็น ‘จุดเชื่อม’ ระหว่างสองเหตุการณ์ที่ดูแยกจากกัน แล้วเมื่อเขาพูดว่า “กลับอ้างว่าเป็นเพียงนักดูดวงธรรมดา” นั่นคือการชี้ว่ามีคนกำลังพยายามลบล้างประวัติศาสตร์บางส่วนออกไปจากความทรงจำของคนรุ่นใหม่

ที่น่าสะเทือนใจที่สุดคือช่วงท้ายของฉาก เมื่อเฉินเจี้ยนหยูมองขึ้นฟ้า แล้วพูดว่า “นักดูดวงที่ธรรมดานั้น เหตุใดถึงกล้าก่อเรื่องใหญ่เพียงนี้” แล้วตามด้วยการเอามือจับคอตัวเองอย่างเจ็บปวด พร้อมพูดว่า “รู้สึกเหมือนมีบางอย่างถูกมองข้ามไปเลย” — นี่คือจุดที่เขาเริ่มสงสัยในตัวเอง ไม่ใช่แค่สงสัยในชายชรา แต่สงสัยว่า ‘เขาเอง’ อาจถูกใช้เป็นเครื่องมือโดยคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด ความเจ็บปวดที่เขาสัมผัสได้ไม่ใช่ทางกาย แต่คือความรู้สึกว่าเขาอาจไม่ได้เป็นผู้ตัดสิน แต่เป็นผู้ถูกตัดสินโดยเวลาและอดีตที่ถูกบิดเบือน

ฉากนี้ไม่ได้จบด้วยการจับกุมหรือการตัดสิน แต่จบด้วยคำถามที่แขวนอยู่กลางอากาศ: ชายชราคือใคร? เขาปกป้องใคร? และทำไมเฉินเจี้ยนหยูถึงรู้สึกว่ามีบางอย่าง ‘ถูกมองข้าม’? นี่คือกลยุทธ์การเล่าเรื่องที่ยอดเยี่ยมของ (พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ — ไม่ใช่การให้คำตอบ แต่การสร้างคำถามที่ทำให้ผู้ชมต้องกลับไปดูซ้ำ เพื่อหาจุดที่อาจถูกข้ามไปในครั้งแรก ไม่ว่าจะเป็นรายละเอียดบนมีดเล็กๆ ที่เฉินเจี้ยนหยูถือ หรือสีของผ้าคลุมคอของหวังจื่อเหยียนที่ตรงกับสีของธงในฉากหลังที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น

และที่สำคัญที่สุดคือ ฉากนี้ไม่ได้เน้นที่การต่อสู้ด้วยดาบ แต่เน้นที่ ‘การต่อสู้ด้วยคำพูด’ — ทุกประโยคคือดาบ ทุกสายตาคือโล่ ทุกท่าทางคือกลยุทธ์ ชายชราคุกเข่าไม่ใช่เพราะแพ้ แต่เพราะเขาเลือกที่จะให้โอกาสคนรุ่นใหม่ได้เรียนรู้จากความผิดพลาดของคนรุ่นเก่า ซึ่งนั่นคือหัวใจของ (พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ: ไม่ใช่การต่อสู้เพื่ออำนาจ แต่คือการต่อสู้เพื่อความจริงที่อาจเจ็บปวด แต่จำเป็นต้องถูกเปิดเผย