ในฉากเปิดที่เต็มไปด้วยแสงจันทร์อ่อนๆ และโคมแดงระย้าสองดวงที่แขวนอยู่ข้างประตูวัดโบราณ ผู้ชมถูกดึงเข้าสู่โลกของ (พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ ด้วยการเดินของเฉินอี้ที่ดูเบาสบายแต่แฝงด้วยความตั้งใจแน่วแน่ เธอสวมชุดสีครีมอมเขียว ผ้าบางโปร่งคลุมร่างที่ไม่ได้แสดงความแข็งแรง แต่กลับสื่อถึงความละเอียดอ่อนที่พร้อมจะแตกหักเมื่อถูกกระทบแรงๆ ทรงผมสองข้างที่ถักเป็นเกลียวยาว มัดด้วยเชือกสีดำและประดับดอกไม้เหลืองเล็กๆ ทำให้เธอดูเหมือนหญิงสาวธรรมดาที่หลงทางเข้ามาในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความลับ แต่สายตาของเธอเมื่อหยุดตรงหน้าเจ้าหน้าที่คนแรก—ผู้ที่ยื่นดาบออกไปด้วยท่าทางที่ดูเป็นการท้าทายมากกว่าการต้อนรับ—กลับเปลี่ยนเป็นความสงสัยที่แฝงด้วยความกล้าหาญ ไม่ใช่ความกลัว แม้จะมีคำว่า “เจ้าเป็นใคร” ปรากฏบนหน้าจอ แต่เฉินอี้ไม่ได้ตอบด้วยเสียง กลับใช้การยิ้มเล็กๆ แล้วเอามือแตะปลายดาบอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังสัมผัสความจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้โลหะเย็นชา

จากนั้นภาพสลับไปยังเจ้าหน้าที่คนที่สอง—ฉีเหยียน—ที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยท่าทางที่ดูสงบแต่ไม่ปลอดภัย เขาสวมชุดลายตารางสีเทาเข้ม คาดศีรษะด้วยผ้าคาดหน้าผากที่ประดับด้วยหยกสีฟ้าเล็กๆ ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความไม่พอใจแบบเงียบๆ ขณะที่พูดว่า “คิชย์น้อง” แล้วตามด้วยประโยคที่ดูเหมือนจะเป็นการเตือน “เจ้ารู้ได้ไงว่าข้าอยู่นี่นะ” ประโยคนี้ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการทดสอบ หรืออาจเป็นการยอมรับโดยปริยายว่าเขาไม่ได้คาดคิดว่าเฉินอี้จะมาถึงที่นี่ได้เร็วขนาดนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ใช่แค่เพียง “คนรู้จัก” หรือ “ศัตรู” แต่เป็นความสัมพันธ์ที่มีประวัติศาสตร์ซ่อนอยู่เบื้องหลัง ซึ่งเฉินอี้เองก็รู้ดี เพราะเมื่อเธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ทั้งจริงจังและมีเล่ห์เหลี่ยม “ท่านพอบอกว่า ท่านลงจากเขาแล้ว ข้าเป็นห่วงจึงตามมา” คำว่า “ห่วง” นั้นไม่ได้หมายถึงความรักหรือความผูกพันแบบสามัญ แต่เป็นการใช้ภาษาที่มีหลายความหมายในบริบทของ (พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ ซึ่งในโลกของพวกเขานั้น การ “ห่วง” อาจแปลว่า “ต้องการตรวจสอบ” หรือ “ไม่ไว้ใจให้คุณอยู่คนเดียว” ก็ได้

จุดที่น่าสนใจที่สุดคือการที่เจ้าหน้าที่คนแรก—ผู้ที่เราอาจเรียกว่า “เจ้าหน้าที่ผู้มีดาบ” —เริ่มยิ้มเมื่อเฉินอี้พูดจบ ยิ้มที่ไม่ใช่ความยินดี แต่เป็นความพึงพอใจที่ได้เห็นแผนการของตนเริ่มทำงาน แล้วเขาก็พูดว่า “ท่านอาจรู้” ซึ่งเป็นประโยคที่สั้นแต่หนักมาก เพราะมันไม่ได้บอกว่า “ข้ารู้” แต่เป็นการยอมรับว่า “ท่านรู้” ว่าเขาเป็นใคร หรือรู้ว่าเขาต้องการอะไร นี่คือจุดที่ความขัดแย้งเริ่มชัดเจนขึ้น: เฉินอี้ไม่ได้มาเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่มาเพื่อ “พิสูจน์” บางสิ่งบางอย่าง ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับ “สกุล” ที่ถูกกล่าวถึงในชื่อเรื่อง ขณะที่ฉีเหยียนยังคงเงียบ มองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ดูเหมือนกำลังประเมินความเสี่ยงทุกการเคลื่อนไหวของเธอ

เมื่อเจ้าหน้าที่ผู้มีดาบยกดาบขึ้นอีกครั้ง และพูดว่า “ท่านทางชื่อตรงเช่นนี้” พร้อมกับยิ้มกว้างขึ้น ความรู้สึกของผู้ชมเริ่มเปลี่ยนจากความสงสัยไปสู่ความระแวง เนื่องจากท่าทางของเขาไม่ได้แสดงถึงความเคารพ แต่เป็นการ “ทดสอบ” ความสามารถของเฉินอี้ โดยเฉพาะเมื่อเขาพูดว่า “คือศิษย์ที่เจ้ารับไว้ เมื่อห้าปีก่อนใช่หรือไม่” ประโยคนี้เปิดเผยข้อมูลสำคัญ: เฉินอี้เคยมีบทบาทในการรับศิษย์คนหนึ่งไว้เมื่อห้าปีก่อน และคนนั้นคือเจ้าหน้าที่ผู้มีดาบ ซึ่งตอนนี้กลับมาด้วยดาบในมือและท่าทีที่ไม่อาจคาดเดาได้ นี่คือจุดที่ (พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ สร้างความตึงเครียดได้อย่างยอดเยี่ยม เพราะมันไม่ได้เป็นแค่การเผชิญหน้าระหว่างสองฝ่าย แต่เป็นการเผชิญหน้าระหว่าง “อดีต” กับ “ปัจจุบัน” ระหว่าง “ความไว้วางใจที่เคยมี” กับ “ความลับที่ถูกซ่อนไว้”

เฉินอี้ตอบกลับด้วยเสียงที่ยังคงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความมั่นใจ “ที่แท้ท่านยอมรับ ข้าเป็นศิษย์แล้วหรือ” ประโยคนี้ดูเหมือนจะเป็นการถาม แต่จริงๆ แล้วเป็นการยืนยันว่าเธอรู้คำตอบอยู่แล้ว และกำลังรอให้อีกฝ่ายเปิดเผยตัวตนอย่างเป็นทางการ ขณะที่ฉีเหยียนยังคงนิ่ง แต่สายตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นความกังวลเล็กน้อย ราวกับว่าเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุการณ์นี้ไม่ได้เป็นไปตามแผนที่เขาคิดไว้ แล้วเมื่อเจ้าหน้าที่ผู้มีดาบพูดว่า “วันนี้ที่ท่านชี้แนะ เพลิงดาบสวรรค์ท่าแรก” ทุกอย่างก็ชัดเจนขึ้น: นี่ไม่ใช่การพบกันแบบบังเอิญ แต่เป็นการนัดหมายที่วางแผนไว้ล่วงหน้า และ “เพลิงดาบสวรรค์” คือท่าไม้ตายที่เกี่ยวข้องกับสกุลของเฉินอี้โดยตรง

ฉากสุดท้ายที่ทั้งสามคนยืนอยู่บน台阶หน้าวัด แสงจันทร์สาดส่องลงมาอย่างเงียบเชียบ ขณะที่เจ้าหน้าที่ผู้มีดาบพูดว่า “คิชย์เริ่มเข้าใจแล้ว” และเฉินอี้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูเหนื่อยล้าแต่ยังมั่นคง “เพียงแต่ต้องหนทางเบื้องต้น” ประโยคนี้เป็นการเปิดประตูสู่篇章ใหม่ของเรื่องราว ว่าการพิสูจน์สกุลนั้นไม่ใช่แค่การใช้ดาบตัดสิน แต่เป็นการเดินทางที่ต้องผ่าน “หนทางเบื้องต้น” ซึ่งอาจหมายถึงการสอบสวน ความทรงจำ หรือแม้แต่การเผชิญหน้ากับคนในครอบครัวที่เธอไม่ได้เจอมาหลายปี

สิ่งที่น่าชื่นชมใน片段นี้คือการใช้ภาษากายและการวางเฟรมอย่างชาญฉลาด เฉินอี้ไม่เคยแสดงความกลัวแม้แต่น้อย แม้จะอยู่ท่ามกลางคนที่ถืออาวุธ แต่เธอกลับใช้การยิ้ม การสัมผัสดาบ และการพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลเป็นอาวุธของเธอเอง ส่วนฉีเหยียน แม้จะไม่พูดมาก แต่ทุกการกระพริบตา การหันหน้า หรือการยืนเอียงตัวเล็กน้อย ล้วนสื่อสารถึงความคิดที่ซับซ้อนภายใน ขณะที่เจ้าหน้าที่ผู้มีดาบกลายเป็นตัวละครที่น่าจับตามองที่สุด เพราะเขาคือผู้ที่เปลี่ยนจาก “ศิษย์” เป็น “ผู้ท้าทาย” อย่างราบรื่น จนทำให้ผู้ชมเริ่มสงสัยว่า จริงๆ แล้วเขาเป็นฝ่ายใดกันแน่?

ในโลกของ (พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ ดาบไม่ใช่แค่เครื่องมือในการต่อสู้ แต่เป็นสัญลักษณ์ของความรับผิดชอบ ความเชื่อ และความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผ้าคลุมของเวลา ทุกการขยับของเฉินอี้ ทุกคำพูดของฉีเหยียน และทุกยิ้มของเจ้าหน้าที่ผู้มีดาบ ล้วนเป็นชิ้นส่วนของปริศนาที่กำลังจะถูกประกอบขึ้นอย่างช้าๆ แต่แน่นหนา ผู้ชมไม่ได้แค่ดูการต่อสู้ แต่กำลังดูการ “ฟื้นฟู” ของความจริงที่ถูกฝังไว้ลึก beneath ดินแดนแห่งความเงียบและความหวาดระแวง

และเมื่อเฉินอี้พูดว่า “คิชย์ใคร่ตาม ท่านเรียนรู้ต่อไป” ขณะที่ยังยิ้มอยู่ ผู้ชมก็เข้าใจแล้วว่า เธอไม่ได้มาเพื่อหยุดอะไร แต่มาเพื่อ “เริ่มต้น” อีกครั้ง—เริ่มต้นการพิสูจน์ว่าสกุลของเธอสมควรได้รับการไว้วางใจหรือไม่ ไม่ใช่ด้วยคำพูด แต่ด้วยคมดาบ และด้วยความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับอดีตที่เธอพยายามลืมมานานนับสิบปี (พากย์เสียง) พิสูจน์สกุล ด้วยคมดาบ จึงไม่ใช่แค่เรื่องของการต่อสู้ แต่เป็นเรื่องของการ “กลับมา” ของคนที่เคยหายไป และการ “เปิดเผย” ของความจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ผ้าคลุมแห่งเวลา