Bir düğün mağazasının parlak mermer zemininde ayak sesleri sessizliği delip geçerken, her adım bir kararın ağırlığını taşır. Onurum, Benim Kaderim dizisinin bu sahnesi sadece giysilerle değil, kalplerle de dolu bir sergiden ibarettir—ve bu serginin en büyük eseri mavi taşlı kolye değildir; o, bir kadının içinden yükselen çığlıkla örtülmüş sessizliktir. İlk karelerde uzun kahverengi saçları omuzlarına dökülmüş, siyah yaka tişörtü ve beyaz puantiyeli eteğiyle gelen genç kadın—Leyla—kolyeyi göğsünde tutarken gözlerinde bir ‘buldum’ ışığı parlar. Bu kolye onun için bir hediye mi? Bir bağış mı? Yoksa bir ceza mı? Gözlerindeki bu karışık ifade bir an için izleyiciyi duraksatır: ‘Bu kolye neden böyle bir tepki uyandırıyor?’ Çünkü Leyla’nın elleri titrer, nefesi kesilir ama gülümsemesi hiç kaybolmaz. Bu gülümseme bir maskeydi. Gerçek yüzü arkada duran, beyaz poncho ve yıldız desenli kazak giymiş Elif’in yüzünde belirir. Elif’in gözlerindeki yaş bir damla su gibi yavaşça yanaklarından kayar—ama bu yaş üzüntüden değil, bir hayalin çöküşünden kaynaklanır. O kolyenin sahibi olmak isteyen kişi değildi. O kolyenin sahibi *olamayan* kişiydi.

Kadınların arasında duran erkek—Kerem—siyah takım elbisesi, mavi kravatı ve göğüs cebindeki aslan başlı broşuyla bir ‘karar veren’ figürüdür. Ama bu karar onun değil, Leyla’nın elindeydi. Kerem’in bakışlarında bir yumuşaklık vardır; bir özür arayışı. Ama Leyla’nın eli kolyeyi göğsünde tutarken Kerem’e doğru değil, Elif’e doğru bir hareket yapar. Bu hareket bir teklif değil, bir meydan okumadır. ‘Ben bunu hak ediyorum,’ diyor bu hareket. ‘Senin için değil, benim için.’ Ve işte burada Onurum, Benim Kaderim’in derinliklerine dalıyoruz: aşk değil, sahiplik; evlilik değil, statü; bir kolye değil, bir sembol.

Daha sonra sahne değişir. Kırmızı perdeli bir girişten beyaz elbise ve gümüş püsküllü etekle giren Elif bir ‘giriş sahnesi’ yapar. Ama bu giriş bir gelin gibi değil, bir mahkeme salonuna girercesine ağır ve sessizdir. Yanında bir ağaç, bir lamba, bir duvar kağıdı—her detay bir tarihi anı çağrıştırır. Bu sahnede Elif’in yüzü önce umutla aydınlanır sonra bir an için şaşkınlıkla donar ardından da bir gülümsemeyle yumuşar. Bu gülümseme gerçek bir mutluluk değil; bir ‘bu kadar mıydı?’ sorusunun görsel karşılığıdır. Çünkü kolye artık onda değil. Şimdi bir masanın üzerinde eski bir dünya haritasının üzerine konmuş halde bir erkeğin—bu kez farklı bir erkeğin—ellerinde. Bu erkek kollarında dövmelerle kaplı siyah gömlek ve şeritli askılı bir üniforma giymiş bir mücevher tasarımcısıdır: Can. Can’ın elleri bandajlıdır. Parmaklarında küçük kan lekeleri vardır. Bu bir kolyeyi tamir etmek için yapılan bir çabayı değil, bir şeyi *yeniden inşa etmek* için yapılan bir acıyı simgeler. O kolyeyi parçalara ayırıp tekrar birleştiriyor. Her bir mavi taş bir hatırayı temsil eder. Her bir altın bağlantı bir sözü hatırlatır. Can’ın yüzünde bir gülümseme vardır—ama bu gülümseme bir başarı değil, bir teslimiyettir. ‘Ben bunu yapabilirim,’ demiyor. ‘Ben bunu yapmak zorundayım,’ diyor.

Ve işte o an gelir: Elif kolyeyi takmış olarak sahneye çıkar. Ama bu sefer yüzünde bir rahatlama yoktur. Gözleri Kerem’e değil, Leyla’ya bakar. Çünkü kolye artık bir hediye değil; bir borçtur. Bir ‘sen bana bunu verdin, ben de seni unuttum’ sözünün fiziksel şeklidir. Leyla’nın yüzünde ise bir zafer ifadesi belirir—ama bu zafer kısa sürer. Çünkü Kerem Elif’e dönerek bir şeyler söyler. Ses çıkmaz ama dudaklarının hareketi net bir mesaj verir: ‘Bu senin için değil.’ Bu cümle tüm sahnenin temelini çöker. Çünkü Onurum, Benim Kaderim’in merkezindeki soru şu değildir: ‘Kim kimle evlenir?’ Soru şudur: ‘Kim kimin için yaşamaya razı olur?’

Mağazadaki sahne bir düğün mağazası gibi görünse de aslında bir psikolojik savaş alanıdır. Beyaz gelinlik mankenleri, siyah balo elbisesi, ahşap raflar ve ışıklandırılmış vitrinler—her şey bir sahne aygıtıdır. Burada Leyla mavi elbise ve kırmızı çanta ile gelir; bir ‘yeni başlangıç’ imajı sunar. Ama elindeki çanta Dior’un Lady Dior modelidir—bir lüks sembolü, bir statü belirtisi. Elif ise krem renkli geniş kollu bir bluz ve açık bej mini etekle gelir; daha sade, daha içten bir görünümü vardır. Ama bu sade görünüm onun içindeki çatışmayı gizleyemez. Çünkü bir anda Leyla diz çöker. Bu diz çökme bir yalvarış değil; bir itiraf’tır. ‘Ben yanlış yaptım,’ diyor bu hareket. ‘Ben seni küçümsedim.’ Kerem hemen onu kaldırır—ama bu hareket bir yardım değil, bir kontrol’dür. Çünkü Kerem’in eli Leyla’nın kolunu sıkıca tutarken Elif’e doğru bir bakış atar. Bu bakışta bir ‘şimdi ne yapacaksın?’ sorusu vardır.

Elif’in yüzü bu anda değişir. Gözleri genişler dudakları titrer ama sesi çıkmaz. Çünkü onun için artık konuşmak gerekmez. Onun dilini elleri konuşur. Sağ elindeki küçük çanta sol elindeki yüzük—her ikisi de bir geçmişe işaret eder. Ve işte o an Kerem elini uzatır. Ama bu el Leyla’yı kaldırmak için değil; Elif’in elini tutmak için uzanır. İki kadın bir erkek arasında bir üçgen oluştururlar. Bu üçgenin köşelerinde üç farklı acı vardır: Leyla’nın ‘beni seçmedi’, Elif’in ‘beni unuttu’, Kerem’in ‘seçimimi pişman oldum’ acısı.

Onurum, Benim Kaderim dizisinde mavi taşlı kolye bir mücevher değil, bir ruhun parçasıdır. Can’ın masasında kolye parçalanırken bir hayat da parçalanır. Ama Can onu tekrar birleştirir—çünkü bazı şeyler bir kez kırıldığında bile yeniden şekillendirilebilir. Ancak insanlar? İnsanlar bir kez güveni kaybedildiğinde aynı şekilde birleşemezler. Elif’in yüzündeki yaş bir acı değil; bir farkındalık damlasıdır. ‘Artık bu rolü oynamayacağım,’ diyor bu yaş. ‘Benim kaderim başkasının onuru değil.’

Sahneler arası geçişlerde duvar kağıdındaki ananas ve palmiye desenleri bir tropikal cenneti andırır—ama bu cennet içinde çatışma barındıran bir cehennemdir. Işık her zaman bir karakterin yüzünü aydınlatır ama bu ışık bazen bir şefkat ışığı bazen de bir suçluluk ışığıdır. Leyla’nın gülümsemesi ilk başta sıcak gelir; ama birkaç kare sonra bu gülümsemenin altında yatan boşluğu görürüz. Çünkü gerçek mutluluk gözlerde parlar; Leyla’nın gözlerindeyse bir boşluk vardır. O bir kolyeyle değil, bir boşlukla evlenmek üzere.

Ve son sahnede Elif dışarı çıkar. Ayakkabıları mermer zeminde hafifçe ses çıkarır. Ama bu ses bir kaçış sesi değildir. Bu ses bir kararın sesidir. ‘Benim kaderim senin onurun değil,’ diyor bu adım. ‘Benim kaderim benim.’ Onurum, Benim Kaderim dizisi bir aşk hikâyesi değil; bir kadınların kendi seslerini bulduğu, kendi değerlerini tanıdığı, kendi kolyelerini kendileri seçtiği bir hikâye. Mavi taşlar artık bir başkasının göğsünde parlamıyor. Şimdi bir müze vitrininde ‘Yeniden İnşa Edilmiş Bir Kalp’ başlığıyla sergileniyor. Çünkü bazı mücevherler sadece takılmak için değil; hatırlatmak için yapılır. Hatırlatmak için: ‘Sen bir başkasının onuruna değil, kendi kaderine sahip olmak için doğdun.’