Gece, sisli bir yol, far ışıklarıyla parçalanan karanlık… Bir BMW’nin tekerleği yola yapışmış, lastikten yükselen dumanlar hâlâ havada asılı. İçeriden gelen soluklar, titreyen eller, birbirine sarılan iki insan — bu sahne, sadece bir trafik kazası değil; bir hayatın anlık çöküşü, bir aşkın acıya dönüşümü. Onurum, Benim Kaderim dizisinin bu bölümünde, kamera her karede izleyiciyi içine çekiyor: önce dıştan, sonra içten, sonra da tamamen duygusal bir darbeyle içe doğru dönüyor. İlk karelerde, kadın karakter — adını bilmiyoruz ama yüzündeki endişe, kulaklarındaki mor mücevherler ve elbisesindeki pırıltılı dokularla bir ‘geleneksel’ figür gibi duruyor — sürücünün yanındayken, gözleri önündeki yolu değil, onun yüzünü izliyor. Erkek karakter — sakallı, ciddi, siyah takım elbise içinde, göğsünde küçük bir çiçek broş — bir anda başını çevirip ona bakıyor. O an, bir şey değişiyor. Gözlerinde bir kararlılık, bir öfke, bir de çok derin bir korku. Ama ne korkuyor? Arabayı mı? Yolun sonunu mu? Yoksa onunla birlikte olmaktan mı?
Kamera hızlanıyor. Far ışıkları patlıyor gibi görünüyor — bir başka araç mı yaklaşıyor? Ya da bir şey çarpıyor mu? Sonra, bir çatırtı, bir titreşim, camda oluşan çatlaklar… Ve ardından sessizlik. Duman, arabanın içini dolduruyor. Kadın, başını eğmiş, erkeğe sarılıyor. Erkek ise, gözlerini kapamış, nefesini tutmuş gibi duruyor. Ama sonra… bir inilti. Bir kan damlası. Yanaklarında, alnında, saçlarının arasından akan kırmızı, karanlıkta mor ışık altında neredeyse mora dönüşmüş. Kadın, yavaşça başını kaldırıyor. Gözleri dolu, dudakları titriyor. ‘Hayır… hayır…’ diye fısıldıyor ama sesi duyulmuyor. Çünkü artık ses yok. Sadece kalp atışı, biraz uzaktan gelen ambulans sireni ve o duman.
Bu sahnede, Onurum, Benim Kaderim’in en güçlü yönü ortaya çıkıyor: gerçekçi değil, ama gerçekçilikten daha fazlası. Gerçekçi bir kaza sahnesi, genellikle korkuyla dolu bir kaçış, bir bağırış, bir panikle geçer. Ama burada, hiçbir şey bağırtmıyor. Her hareket yavaş, her soluk ağır, her temas bir veda gibi. Kadının eli, erkeğin göğsünde duruyor — sanki kalbini hissetmeye çalışıyor. Erkek ise, gözlerini açtığında, kadına bakmıyor. Gözleri boş. Uzakta bir noktaya odaklanmış. Belki de geçmişe bakıyor. Belki de bir başka yaşamı hayal ediyor. Bu an, bir ölümün eşiğinde değil; bir hayatın yeniden tanımlanmasının ilk anıdır.
Sonrasında, kamera dışarıya çıkar. Arabanın kapısı yavaşça açılıyor. Erkek, zorlukla doğruluyor. Yüzü kanla kaplı, ama ayakta. Kadın, arkasından uzanıp onu tutmaya çalışıyor. Ama erkek, omzunu silkerek geri çekiliyor. Bu hareket, bir reddetme mi? Yoksa koruma mı? Belki de ikisi birden. Çünkü bir dakika sonra, erkek dizlerinin üzerine çöküyor. Ama bu kez, kadının koluna tutunuyor. Şimdi sırası onun dayanmak için. İşte burada, Onurum, Benim Kaderim’in psikolojik derinliği ortaya çıkıyor: aşkı korumak için bile, bazen biri diğerinin üzerine çökmek zorunda kalır. Ve bu çöküş, bir zayıflık değil; bir güven işareti.
Daha sonra, hastane sahnesi. Güneşli bir gün, beyaz binalar, yeşil ağaçlar… Ama içerde, hava hâlâ ağırlıkla dolu. Erkek, yatağında yatıyor. Başında bandaj, yüzünde morluklar, ama gözleri açık. Kadın, yanında oturuyor. Bu sefer giyimi farklı: siyah bir elbise, başında inci taç, boynunda altın ve kristal bir kolye. Bu, bir düğün günü mü? Yoksa bir cenaze töreninden mi geldiler? Hiçbir açıklama yok. Ama izleyici bunu biliyor: bu iki kişi, birbirlerine bağlı. Çünkü kadının eli, erkeğin kolunda duruyor. Erkeğin bileğindeki dövmeler, bir zamanlar gençlik ve özgürlük sembolüydü belki. Şimdiyse, bir acının haritası gibi duruyor. Kadın konuşuyor. Sesini duyamıyoruz ama dudak hareketlerinden anlıyoruz: ‘Seni kaybetmek istemiyorum.’ ‘Ne olursa olsun, seni bırakmayacağım.’ ‘Bunu benim için yap.’
Erkek, yavaşça başını çeviriyor. Gözleri kadına odaklanıyor. Ve ilk kez, bir gülümseme. Küçük, zayıf, ama gerçek. Çünkü bu gülümseme, acıyı kabullenmek değil; acıyla yaşamayı seçmek. Onurum, Benim Kaderim dizisinde, aşk her zaman bir seçimdir. Bir kaza sonrası, bir hastane yatağında, bir kişinin diğerine ‘hayır’ demesi çok kolaydır. Ama ‘evet’ demek… o, gerçekten bir kahramanlık gerektirir.
Kadının yüzünde, bir an için umut beliriyor. Ama sonra, bir başka ifade gelip yerini alıyor: şüphe. Evet, erkek gülümsedi. Ama gözlerinde hâlâ bir boşluk var. Belki de unutuyor. Belki de hatırlamak istemiyor. Çünkü bazı anılar, hatırlanınca daha çok acı verir. Özellikle de, bir kazanın anıları. O an, arabanın içinde ne olmuştu? Neden bu kadar hızlı gitmişti? Kimdi o başka araç? Ve en önemlisi: bu kazadan sonra, onlar hâlâ aynı kişiler miydi? Yoksa birbirlerine yabancılaşmışlardı bile mi?
Dizinin bu bölümü, ‘kazalar’ değil, ‘kırılmalar’ üzerine kurulmuş. Fiziksel kırılma var tabii — kemikler, ciltler, camlar. Ama daha derinde, bir ruhsal kırılma var. Erkek, kendini suçlu hissediyor olmalı. Çünkü bir sürücü olarak, kontrolü kaybetmek en büyük korkusudur. Kadın ise, onu kaybetme korkusuyla mücadele ediyor. Ama bu korku, sadece ölümle ilgili değil. Daha kötüsü: onun orada olmasına rağmen, ruhunun uzaklaşması. Çünkü bir kişi, bedeniyle birlikte olabilir ama ruhu başka bir yerde olabilir. Ve bu, en acılı ayrılıktır.
Hastane sahnesinde, bir detay dikkat çekiyor: yatak başındaki tabakta, turuncu renkli bir şeyler var. Patates kızartması mı? Yoksa bir çocuk için hazırlanan bir yemek mi? Eğer evetse, bu sahnenin alt metni tamamen değişiyor. Belki de kazadan önce birlikte bir çocuğa gidiyorlardı. Belki de bu kazanın ardından, o çocuk artık onları bekliyor. Ve bu, erkeğin gözlerindeki boşluğu açıklıyor: çünkü artık sadece kendisi değil, bir başka hayat da ondan sorumlu.
Onurum, Benim Kaderim’in bu bölümü, bir ‘kazadan sonra’ hikâyesi değil; bir ‘kazayı nasıl yaşayacağımız’ hikâyesi. Çünkü hayat, kazalarla değil, kazalar sonrası nasıl devam ettiğimizle ölçülür. Erkek, yataktan kalktığında, ilk adımını atacak. Ama bu adım, bir iyileşme değil; bir seçim olacaktır. Kadın da, onun yanında duracak mı? Yoksa, bir süre sonra, kendi yolunu seçip gidecek mi? Dizi, bunu söylemiyor. Ama izleyiciye bir şey bırakıyor: eğer biri seni yere düşürdükten sonra bile, elinden tutup ‘kalk’ diyorsa… o kişi, gerçekten senin kaderindir.
Ve işte bu yüzden, Onurum, Benim Kaderim’in bu bölümü, yalnızca bir dram değil; bir dua gibi. Bir ‘lütfen, bu acıyı birlikte taşıyalım’ duası. Çünkü bazen, en büyük kahramanlık, düşmek değil; düşündükten sonra, birinin elini tutup tekrar ayakta durmaktır. Erkek, yataktan kalktığında, kadının elini sıkacak. Ve o an, kamera yavaşça yukarıya çıkacak. Pencereden giren güneş ışığı, ikisinin yüzünü aydınlatacak. Ama bu ışık, umut değil; bir testtir. Çünkü gerçek ışık, karanlıkta bile yanar. Ve Onurum, Benim Kaderim dizisi, bu gerçek ışığı her bölümde arıyor. Bazen buluyor, bazen bulamıyor. Ama asla vazgeçmiyor. Çünkü aşk, bir kazadan sonra bile, ‘benim kaderim’ demeye devam edebilen tek şeydir.
