Gönle Düşen Ay Işığı dizisinde, bir kadın sarımsı ışıkta mektubu okurken titreyen elleriyle içten bir çatışmayı yansıtır; gözlerindeki yaşlar, yazılan sözlerin ağırlığını taşır. Karşısında siyah kadife kıyafetli, altın taçlı bir erkek sessizce izler—gözlerinde hem acı hem de kararlılık vardır. İkisi arasında geçen anlar, birbirine dokunmak için uzanan ama duran ellerle doludur; bu duruş, sevginin varlığını kabul etmekle aynı anda onu reddetmeyi de içerir. Sonra mektup, mumun üzerinde yavaşça yandı—yakılan kağıt, unutulmak istenen bir geçmişe veda eder gibi duman olur. Kadının yüzünde artık şaşkınlık değil, bir tür teslimiyet belirir; Gönle Düşen Ay Işığı’nın bu sahnesi, aşkın bazen en büyük fedakârlığına dönüşmesini gösterir: birbirini bırakmak, aslında birbirini korumaktır. Bu dizide her bakış, her sessizlik, bir sonraki hareketi önceden söyler—ve izleyici, kalbin çatlamasını duymadan önce, ay ışığının yüzüne düşmesini görür.