Gönle Düşen Ay Işığı’nın bu sahnesi, iki kadının soğuk bir masada kumaşları açarken başlayan bir gerginliği yavaşça içten bir çatışmaya dönüştürüyor. Yeşil elbise giyen genç kadın, şaşkınlıkla konuşurken gözlerinde ‘neden şimdi?’ sorusunu taşıyan bir ifadeyle duruyor; pembe kıyafetli diğer kadın ise ellerini kavuşturup sessizce dinliyor — ancak bu sessizlik, bir kararın eşiğinde duruyormuş gibi hissediliyor. Sonra geceye geçiş… Ay, ağaçların arasından sızan ışıkta neredeyse bir tanrıça gibi parlıyor. O anda taş hamamda, kırmızı peteklerle kaplı suyun içinde oturan erkek karakter, gözlerini kapatarak nefesini tutuyor. Gönle Düşen Ay Işığı burada bir kez daha izleyiciyi büyüleyerek, bir aşkın değil, bir fedakârlığın başlangıcını sergiliyor. Ardından o dokunuş gelir: Kadın, omzuna elini koyarken yüzünde acı ile umut arasında kaybolmuş bir ifadeyle ‘bu son olacak mı?’ diye soruyormuş gibi duruyor. Erkek ise bir an için gözlerini açıp ona bakıyor — ancak söyledikleri bilinmiyor. Çünkü Gönle Düşen Ay Işığı, sözleri değil, sessizliklerle anlatılanları tercih ediyor. Bu sahne, bir dizi değil, bir şiir gibi akıyor.