Gönle Düşen Ay Işığı dizisinde, siyah işlemeli kıyafetli genç bir prens, gecenin sessizliğinde bir mektubu okurken gözlerinden akan yaşlar, iç dünyasının çatlamak üzere olduğunu gösteriyor. Mektupta ‘Ay’ adlı kişiye yazılan sözler —‘Seni bir daha bırakmam’— hem vaat hem de acı bir özlem taşır. Prens, yeşil bir yüzük takmış eliyle kağıdı sıkarken, yanında duran görevli bir tabakta iğne işi bambu desenli bir mendil sunar; bu küçük detay, geçmişteki bir anıya işaret ediyor olmalı. Sonrasında sahne, beyaz giysili bir kadına kayar: o da aynı mektubun varlığını hissediyor gibi, ellerini kalbine bastırıp nefesini tutuyor. Gönle Düşen Ay Işığı’nın bu sahnesi, mektupla iletilen sözlerin gerçek anlamını keşfetmek için bir an bekletiyor — çünkü burada yazılanlar, bir aşkın değil, bir yalanın başlangıcı olabilir. Prens’in yüzündeki şaşkınlık, ardından gelen sessizlik… Her hareket, her bakış, bir sonraki sahneye doğru yavaşça itiyor. Gönle Düşen Ay Işığı, bu kadar az kelimeyle bile izleyiciyi içine çekmeyi başarıyor.