Havaalanı çıkışında, cam duvarların yansıttığı soğuk ışıkta iki kadın yürüyordu. Birinin elinde siyah bir klasör, diğerinin omzunda Louis Vuitton çantası vardı; ayaklarında beyaz topuklu ayakkabılar, pantolonlarının etekleri rüzgârda hafifçe dalgalanıyordu. Bu sahne, (Dublajlı) Gerçek Anne, Sahte Anneyi Parçalıyor dizisinin ilk dakikalarını andırıyordu — ancak bu kez gerçek bir ‘dizi’ değil, gerilim dolu bir anın kareleriydi. Kamera kayıtlarının kontrol edildiği anda, bir iş görüşmesi gibi görünen bu sahne aslında bir aile trajedisinin açılış sahnesiydi.
Kahverengi takım elbise giyen genç kadın, Li Qing adıyla tanıtıldı. Gözlerinde kararsızlık, dudaklarında ise sorgulama vardı. Yanında duran beyaz takım elbise giyen meslektaşı, gözlüklerinin arkasından keskin bir bakışla ona bakıyordu. “Kamera kayıtlarını kontrol ettiniz mi?” diye sordu Li Qing, sesi düşük ama titreyen bir tonla. Karşısındaki, “Evdeki güvenlik kameraları kazara bozulmuş,” cevabını verdiğinde, Li Qing’in yüzünde şaşkınlık belirdi. Ancak bu şaşkınlık bir an sonra geçti. Çünkü o bir şey fark etmişti: Eğer kamera gerçekten bozulmuşsa, neden bu kadar hızlı ve net bir rapor hazırlamışlardı? Neden dosyada fotoğraf varmış gibi bir izlenim yaratıyorlardı?
Klasör açıldığında içinden bir dizi fotoğraf çıktı. Gelinlikli bir kadın, bir erkek ve küçük bir çocuk — bir aile portresi gibi görünüyordu. Ama Li Qing’in gözleri fotoğraftaki kadının yüzüne odaklandı. “Alt tarafı bir bakıcı… nasıl yerime geçmeye çalışır?” diye mırıldandı. Bu cümle, dizinin merkezindeki temel çatışmayı özetliyordu: Kimin annesi olduğu, kimin sahip olduğu, kimin gerçek olduğu. Gerçek Anne, Sahte Anneyi Parçalıyor başlığı burada tam anlamıyla işlevini görüyordu; çünkü bu sahnede parçalanmakta olan yalnızca bir aile değil, bir kimlik, bir geçmiş, bir hayat hikâyesiydi.
Li Qing’in elindeki fotoğraflar yavaşça sayıldı. Her biri yeni bir delil gibiydi. Bir tanesinde nehir kenarında oturan bir çift vardı — erkek sırtını dönük, kadın ise şapkalı ve yüzü kısmen gizliydi. Diğeri ise bir balkonda, şehir manzarası önünde, bir adamın kolunu omzuna atmış bir kadın. Fotoğrafların altına yazılan notlar şöyleydi: “Dış dünyayla iletişimlerini kesip yanlarına yaşlı bir bakıcı bıraktılar.” Ancak Li Qing’in yüzündeki ifade, bu açıklamaların yetersiz olduğunu söylüyordu. Çünkü o, bu fotoğraflarda başka bir şey görüyordu: bir sahne, bir set, bir performans.
“Kızının soyadı nasıl Lin olur?” diye sordu Li Qing, sesi artık daha kararlıydı. Yanındaki kadın, “Çünkü Lin Fei annesiymiş,” cevabını verdiğinde Li Qing’in gözleri daraldı. Bu isim bir zamanlar unutulmuştu ama şimdi tekrar canlanmıştı. Lin Fei… bir zamanlar evde çalışan bir bakıcıydı. Ama şimdi, bir ailenin annesi olarak kabul ediliyordu. Ve en korkunç kısmı: Bu değişiklik, hiçbir mahkeme kararı olmadan, hiçbir belge olmadan gerçekleşmişti. Sadece bir telefon, bir imza, bir klasör — ve bir aile yok olmuştu.
İşte burada, (Dublajlı) Gerçek Anne, Sahte Anneyi Parçalıyor dizisinin en zekice tasarlanmış detayı ortaya çıkıyordu: Gerçeklik artık bir belgeyle değil, bir inançla ölçülüyordu. Eğer biri yeterince ikna ediciyse, eğer biri yeterince cesaretliyse, geçmiş bile yeniden yazılabilirdi. Li Qing’in elindeki kâğıtlar birer kanıt değildi; birer ipucuydu. Ve her ipucu, bir sonraki sahneye doğru ilerleyen bir merdiven gibiydi.
Sonra başka bir fotoğraf geldi: bir çocuk, bir erkek ve bir kadın — ama bu sefer arka planda bir Rolls-Royce logosu vardı. Li Qing’in soluğu kesildi. Çünkü o arabayı tanıyordu. O babasının arabasıydı. Ama babası artık hayatta değildi. O yüzden bu fotoğraf ya sahteydi, ya da çok eskiden kalma bir görüntüydü. Ve eğer çok eskiden kalaysa, neden şimdi ortaya çıkıyordu? Neden tam da şimdi, Li Qing’in başkanlık görevine başlamasının ardından?
Bu noktada Li Qing’in yüzünde bir değişim oldu. Şaşkınlık yerini kararlılığa bıraktı. “Hiç beklemem,” dedi, sesi artık titremiyordu. “Komaya girer girmez, yabancıların evimde at koşturmasına izin vermişsin.” Bu cümle dizinin en çarpıcı diyaloglarından biriydi. Çünkü burada sadece bir aile meselesi değil, bir güç mücadelesi vardı. Bir anne, bir kız, bir başkan — ve hepsi aynı anda birbirine karşıydı.
Son karede bir el akıllı telefonu açtı. Ekranın üzerinde küçük bir kızın fotoğrafı vardı: Yuyan. “Bu üç yılda iyi miydin acaba?” diye sordu Li Qing, sesi artık bir fısıltıya dönüşmüştü. Bu soru dizinin tüm gerilimini bir noktada topluyordu. Çünkü Yuyan sadece bir çocuk değildi. Yuyan, bir mirasın sembolüydü. Bir ailenin geleceği, bir babanın sözü, bir annenin özlemini taşıyan bir varlıktı.
Ve işte o anda Li Qing’in gözlerinde bir karar oluştu. Artık sadece bir rapor okumuyordu. Artık sadece bir klasör karıştırıyordu. O, bir savaşın eşiğindeydi. Bir gerçekliği korumak için, bir sahtekârlığı ortaya çıkarmak için, bir çocuğun annesinin kim olduğunu kanıtlamak için… Her bir fotoğraf bir silah haline gelmişti. Her bir not bir suç duyurusu gibiydi. Ve o artık geri dönme noktasını geçmişti.
Bu sahne, Gerçek Anne, Sahte Anneyi Parçalıyor dizisinin en güçlü anlarından biri olarak kalacaktır. Çünkü burada bir kadın sadece bir aileyi değil, bir toplumu da sorguluyordu: Gerçeklik kimin elindeydi? Kimin sözü geçerliydi? Ve en önemlisi: Eğer biri senin yerine geçip yaşamını devralırsa, sen onu nasıl durdurursun? Cevap bir klasörde değil, bir kadının gözlerindeydi. Li Qing’in gözlerinde.
Dizinin bu bölümü sadece bir aile skandalı değil, bir neslin kimlik kriziydi. Çünkü günümüzde gerçeklik artık bir görüntüyle, bir belgeyle, bir imzayla değil — bir inançla tanımlanıyordu. Ve Li Qing, bu inancı kırıp gerçekliği yeniden inşa etmeye hazırlanıyordu. Son karede telefon ekranı karanlığa büründü. Ama Li Qing’in yüzü artık ışıktaydı. Çünkü o artık bir kurban değildi. O bir avcıydı. Ve avı çok yakındı.
