Ofis ortamında bir çay molası gibi görünen bu sahne, aslında Sheng Grubu’nun iç dinamiklerini parçalayan bir patlama anıdır. Kamera, ilk karede açık planlı bir ofis ortamını sergiler: beyaz perdeli kabinler, üzerinde küçük bir kaktüs ve dizüstü bilgisayar bulunan ahşap masalar, tavanlardan sarkan endüstriyel lambalar… Her şey düzenli, hatta biraz sıkıcı bir iş gününe işaret ediyor. Ama bu sessizlik, üç erkeğin ortasında başlayan bir diyalogla bir anda çatırdayarak çöker. Ortada duran, siyah püsküllü ceket, altın yaprak broş ve desenli kravatlı genç adam — Sheng Ze — bir yandan soğuk bir ifadeyle, bir yandan da gözlerinde neredeyse alaycı bir ışıkla konuşuyor. ‘Şu an siz ikinize de resmen bildiriyorum… Kovuldunuz!’ diye başlar. Bu cümle, bir CEO’nun değil, bir mahkemenin kararını andırıyor. Ses tonu düşük, ama her kelime bir darbe gibi vuruyor. Ofis çalışanları, arka planda bilgisayar ekranlarına bakarken bile başlarını çevirip, ne olduğunu anlamaya çalışıyorlar. Bir kadın, kafasını yavaşça kaldırıp, dudaklarını büzüyor; bir başka kişi ise fareyi bırakıp, ellerini dizlerine koyuyor. Bu, bir işten çıkarma değil — bir itibar yıkımı.

İkinci karakter, gri yelek, mavi kravat ve mavi lanyardlı genç adam — Sheng Genel Müdür Yardımcısı olarak tanıtılan Sheng Zhe. İlk tepkisi şaşkınlık: ‘Ne?’ diye tekrarlar, sanki kulaklarında bir çınlama varmış gibi. Ama bu şaşkınlık birkaç saniye içinde öfkeye dönüşür. Gözleri daralır, omuzları gerilir, elini cebine sokar ve sonra hızla çıkarır — bir hareketle kimlik kartını masaya fırlatır. ‘İşi bırakıyorum!’ diye bağırır. Bu an, bir ‘düşüş’ün başlangıcıdır. Çünkü o kart, yalnızca bir kimlik değil; bir statü, bir onay, bir hayatın yönüdür. Onu masaya atmak, bir sisteme karşı isyan etmek demektir. Ve bu isyan, bir dakika sonra daha büyük bir şokla karşılık bulacaktır.

Üçüncü karakter, beyaz gömlek ve kahverengi kravatlı, saçları geri taranmış genç adam — Su Yu. O, ilk başta pasif bir pozisyonda durur; Sheng Ze’nin sözlerine şaşkın bir ifadeyle bakar, sonra yavaşça başını sallar. Ama Sheng Zhe’nin ‘İşi bırakıyorum!’ diyip kartı attığında, yüzünde bir değişim olur. Gözlerinde bir ışık yanar — belki de umut, belki de korku. Çünkü o, ‘arkadan dedikodu yapıyorsunuz’ diyerek Sheng Ze’ye meydan okuyan kişidir. Yani aslında, bu sahnede iki farklı ‘itibar savaşımı’ birbirine girmiştir: biri üst düzey yönetim arasında, diğeri orta düzey çalışanlar arasında. Su Yu, Sheng Zhe’nin arkasına geçerek ‘Biz Sheng Grubu’nun kıdemli çalışanlarıyız’ derken, bir tür ‘grup dayanışması’ kurmaya çalışır. Ama Sheng Ze, bu dayanışmayı bir tek cümleyle çözer: ‘Şu an iş saatindeyiz.’ Bu cümle, hem zaman dilini hem de hiyerarşiyi hatırlatır. İş saatinde, dostluk, akrabalık ya da geçmişteki ortak projeler geçerli değildir. Sadece görev, yetki ve sorumluluk vardır.

Sahnede bir süre sonra, bir dördüncü figür girer: kahverengi ceketli, yaşlıca bir adam — Genç Efendi. Adı, bir ironi gibi duruyor; çünkü ‘Genç’ değil, kesinlikle deneyimli ve yetkili biri. Giriş yaptığı anda, tüm enerji değişir. Sheng Ze’nin soğuk kontrolü, Sheng Zhe’nin öfkesi, Su Yu’nun tedirginliği… Hepsi bir anda ‘yetkili bir varlık’面前 donar. Genç Efendi, Sheng Ze’ye dönüp ‘İşten çıkış işlemlerini yapın hemen’ der. Bu cümle, bir emir değil, bir constatation (tespit) gibidir. Yani, ‘bu zaten olmuş, sen artık sadece prosedürü tamamla’ anlamına gelir. Sheng Ze, bir an için şaşırır — çünkü beklediği bir müdahale değildi bu. Beklediği, Sheng Zhe’nin istifa etmesi ve Su Yu’nun da onu takip etmesiydi. Ama Genç Efendi’nin çıkışı, oyunun kurallarını değiştiriyor.

Şimdi dikkat çekici olan nokta: Sheng Zhe’nin tepkisi. İlk başta ‘Benim sorumluluğum tüm Sheng Grubu Ar-Ge’si’ diyerek kendini savunur. Ama Genç Efendi’nin ‘Hâlâ defolup gitmiyor musunuz?’ sorusuna cevap verirken, yüzünde bir gülümseme belirir. Bu gülümseme, acı mıdır? Yoksa bir zafer mi? Gerçek şu ki, Sheng Zhe artık ‘istifa ediyor’ değil — ‘atılıyor’. Çünkü Genç Efendi, onun ‘Sheng Genel Müdür Yardımcısı’ olduğunu kabul etmiyor. ‘Eğer biz kovulsak, sonra Sheng Genel Müdür Yardımcısı’na siz de hesap veremezsiniz, öyle değil mi?’ diye sorduğunda, Sheng Zhe’nin gülümsemesi, bir ‘beni bu kadar alttan alamayacaksınız’ mesajı taşır. O, artık bir çalışan değil; bir rakip haline gelmiştir.

Bu sahnenin en ilginç detayı, kimlik kartının masaya düşmesidir. Kamera, kartın üzerine eğilip, üzerindeki Çince karakterleri (工作证 — İş Kartı) net bir şekilde gösterir. Bu, bir semboliktir: modern iş dünyasında kimlik, bir plastik kartla sınırlıdır. Eğer o kartı kaybedersen, seni tanıyan kimse kalmaz. Sheng Zhe’nin kartı attığı anda, o ‘Sheng Grubu’nun bir parçası’ olmaktan çıkar. Ama ilginç olan, Su Yu’nun ardından aynı şeyi yapmamasıdır. O, kartını tutar. Çünkü o, henüz bir ‘kırılma’ noktasına gelmemiştir. Hâlâ bir umutla, bir ihtimalle, bir ‘belki de affedilirim’ umuduyla durmaktadır. Bu, insan psikolojisinin en gerçekçi yansımalarından biridir: bazıları direnç gösterir, bazıları kaçar, bazıları ise sessizce bekler.

(Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik’in bu sahnesi, bir iş dramı değil, bir ‘kimlik krizi’ dramıdır. Sheng Ze, bir CEO gibi konuşuyor ama aslında bir ‘yetki sahibi’ değil; bir ‘yetki iddia eden’dir. Çünkü gerçek bir CEO, böyle bir sahnede ‘kovuyorum’ demez — ‘karar verildi, prosedür başlatılıyor’ der. Sheng Ze’nin bu agresif yaklaşımı, onun pozisyonunun aslında pek sağlam olmadığını gösterir. Eğer gerçekten güçlü olsaydı, bu kadar ses çıkarmazdı. Bu yüzden, Genç Efendi’nin çıkışı, onun için bir kurtuluş olabilir — çünkü artık bir başkası, o ‘sıcak suyu’ çekip, işi resmi kanallara taşıyacaktır.

Ve son olarak, Sheng Ze’nin ‘Sheng Ze ile Sheng Zi An’ın adamlarını tamamen temizleyin’ demesi… Bu cümle, bir ‘temizlik’ emridir. Ama ‘temizlik’ burada sadece insanlarla sınırlı değildir. Bu, bir kültürün silinmesi, bir dönemin kapanması, bir yeni dönemin kapılarını çakmasıdır. Sheng Zi An kimdir? Belki bir eski ortak, belki bir aile üyesi, belki de bir ‘eski regime’ temsilcisidir. Sheng Ze’nin bu cümleyi söylemesi, o kişinin artık ‘varlığı’na izin vermeyeceğini gösterir. Bu, bir iş yerinde değil, bir hanedanda geçen bir sahnedir. Çünkü (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik’in özü, iş değil — ailedir. İş, sadece aile çatışmalarının sahnesidir.

Ofis, artık sessizleşmiştir. İnsanlar masalarına dönmüş, ama elleri klavyede değil; birbirlerine bakıyorlar. Çünkü bugün gördükleri, bir işten çıkma değil, bir ‘dünya düzeninin değiştiği’ anydı. Sheng Zhe’nin yeleği hâlâ düzgün, ama gömleğinin yakası biraz kırık. Su Yu’nun kravatı, biraz sola kaymış. Sheng Ze’nin broşu ise, hâlâ parlak — sanki hiçbir şey olmamış gibi. Ama hepsi biliyor: artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Çünkü (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik’in bu bölümü, ‘kimin kim olduğu’ sorusunu değil, ‘kimin artık kim olacağı’ sorusunu gündeme getirdi. Ve bu sorunun cevabı, bir sonraki sahnede, bir kapının açılmasıyla başlayacaktır.