Bir teknoloji konferansı salonunda, krem tonlarında duvarlar, altın desenli halılar ve arka planda parlayan bir ekran — ‘İnsan Benzeri Robot’ başlığıyla bir sunumun ön sahnesi. Ortada duran Su Yu, püsküllü siyah takım elbisesiyle, cebinde saat, kulaklarında küçük bir küpe, gözlerinde ise bir tür içten sarsıntı ile donmuş bir gülümsemeyle izleyicilere bakıyor. Yanında, koyu mavi püsküllü bir elbiseyle kollarını kavuşturmuş, yüzünde şaşkınlıkla karışık öfke ifadesiyle duran Shen Şi Yun. Aralarında, altın rengi saten bir elbiseyle, saçlarını yüksek bir topuzda toplayıp uzun kristal kulçalarıyla dikkat çeken Sheng Zi An yer alıyor. Bu üçlü, birbirlerine bakan anlarda, sanki bir oyunun kurallarını sessizce yeniden yazıyor gibi duruyorlar.

İlk sahnede, Su Yu’nun adı ekrana yansıdığında, bir ses — muhtemelen bir sunucu veya yetkili — ‘Az önce pek bir havalıydın değil mi?’ diye soruyor. Bu cümle, bir tebessümle karşılanıyor; ama bu tebessüm, bir zaferin değil, bir testin başlangıcının işaretidir. Çünkü Sheng Zi An, bir anda dönüp ona doğru ilerlerken, ‘Nasıl oldu da manevi babam gelir gelmez arkani döndün?’ diyerek bir darbe indiriyor. Burada dikkat çeken nokta: ‘manevi baba’ ifadesi. Bu, bir aile bağını değil, bir güç dinamiğini işaret ediyor. Bir koruma, bir mentor, bir patron olma statüsünün sembolik bir ifadesi. Ve Su Yu, bu darbeyi yutmak zorunda kalıyor — çünkü elindeki altın heykel, henüz sahibini tanımlamadı.

Heykel… evet, o altın heykel. Şekli insan benzeri bir robotu andırıyor, ama üzerinde bir yıldız figürü asılı. Bu, bir ödül mü? Yoksa bir simge mi? Video boyunca birkaç kez bu heykelin elinde tutulduğu görülüyor; her seferinde farklı bir kişi tarafından, farklı bir ifadeyle. İlk kez, genç bir adam — belki de bir yarışmacı veya yeni bir isim — heykeli ellerinde tutarken ‘Orada gizemli numaralar yapma’ diyor. Bu, bir uyarı mı? Yoksa bir tehdit mi? Heykelin altındaki beyaz kutu, bir oy pusulası gibi duruyor; içinde bir şey varmış gibi, ama kimse açmıyor. Bu kutu, bir kararın beklediği yer. Bir kişinin geleceği, bir grubun itibarı, bir şirketin yönü — hepsi bu küçük kutuda saklı.

Sheng Zi An, ‘Kimin kimden korktuğu hiç belli olmaz’ derken, gözleri Su Yu’nun üzerinden geçip, arka plandaki gözlüklü, kravatı şal desenli bir adamın yüzüne odaklanıyor. Bu adam — Hâlâ dikleniyorsun diye sözünü kesen — bir tür ‘gözlemci’ rolünde. Gözlerinde bir merak, ama aynı zamanda bir kaygı var. Çünkü o, ‘Gerçekten görmek isterim az sonra sen ve Su Yu yere diz çöktüğünüzde’ diyen kişi. Bu cümle, bir tahmin değil; bir beklenti. Bir sahnenin scripti gibi hazırlanmış bir çıkış. Ve gerçekten, Su Yu bir süre sonra ‘Ben kibirliyim ve küstahım ne olmuş ha?’ diye bağırdığında, etrafındaki insanların yüz ifadeleri değişiyor. Kimisi gülüyor, kimisi kaşlarını kaldırıyor, kimisi ise sessizce geri çekiliyor. Çünkü bu, bir itiraf değil; bir meydan okuma.

Bu noktada, (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik’in gerçek gücü ortaya çıkıyor: Her karakter, bir ‘rol’ oynuyor; ama bu roller, gerçek duyguların üzerine inşa edilmiş. Sheng Zi An, altın elbisesiyle bir ‘kraliçe’ gibi duruyor, ama elindeki küçük çanta, bir kaçış planının sembolü olabilir. Çünkü ‘Senin yerinde olsaydım böyle aptalca bir işe devam etmezdim’ dediğinde, sesi titriyor. Titreme, öfkeyle değil; içten bir acıyla. Çünkü o, bir zamanlar aynı pozisyonda olan birinin kızı. Babası, ‘Zorro Ustası hariç kim benden daha güçlü?’ diye sorduğunda, Sheng Zi An’ın gözleri bir an için kapandı. Bu, bir yanıt değil; bir anı. Bir çocukken babasının omzunda oturup, ‘Bir gün sen de bu salonun sahibi olacaksın’ demesini hatırlayan bir an.

Ve işte o an geldiğinde — ‘Teknoloji Konferansı’nın başkanı’ açıklanıyor. Ekranda büyük harflerle ‘Başkan Liu’ yazılıyor. Su Yu, bir anda gülümsüyor. Ama bu gülümseme, bir zaferin gururu değil; bir hesabın kapanmasının rahatlığı. Çünkü ‘Manevi babam’ aslında onun değil, Sheng Zi An’ın babasıydı. Ve şimdi, o ‘babasının’ yerine geçecek kişi, Su Yu değil — bir başka kişi. Bu yüzden, Su Yu ‘Yanımdaki bu kişi de’ diye başlayıp, ‘Sheng Grubu’nun varisiyim’ diyerek duruyor. Bu cümle, bir itiraf değil; bir ilan. Bir tahtın devri. Ve Sheng Zi An, bu itiraf karşısında sessiz kalıyor. Çünkü artık ‘korku’ değil, ‘anlaşma’ zamanı geldi.

Son sahnede, altın heykel tekrar el değiştirmek üzere. Bu kez, Sheng Zi An’ın eline geçecek gibi görünüyor. Ama Su Yu, ‘O beni perişan eder öyle mi?’ diye soruyor. Ve Sheng Zi An, ‘Sana söyleyeyim: O tam bir pis ezik’ diye karşılık veriyor. Bu cümle, bir aşağılama değil; bir temizlik. Bir geçmişin çöp tenekesine atılması. Çünkü (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik’in özü, burada yatıyor: İnsanlar, birbirlerini ‘kötü’ olarak tanımlamak yerine, birbirlerinin ‘kötü seçimlerini’ tanımlıyor. Ve bu seçimler, genellikle bir aşk, bir evlilik, bir miras veya bir ödül nedeniyle yapılıyor.

Arka planda, bir kadın — muhtemelen bir danışman veya özel sekreter — ‘Yolunu tamamen kapatırsın’ diyor. Bu cümle, bir tehdit gibi duruyor; ama aslında bir uyarı. Çünkü Sheng Zi An, ‘İyi günlerin artık biter’ dediğinde, sesi soğuk değil; yorgun. Çünkü o, bir savaşın ortasında değil; bir barışın threshold’unda. Ve bu barış, bir evlilikle değil, bir anlaşma ile sağlanacak. Belki de bir ‘ş Şaşırtıcı Evlilik’ değil; bir ‘ş Şaşırtıcı İttifak’ olacak.

Heykelin son sahnesinde, genç bir adam — belki de bir yenisinin başlangıcı — ‘O kadınlardan geçen bir herif’ diye mırıldanıyor. Bu cümle, bir hakaret gibi duruyor; ama aslında bir takdir. Çünkü o, Sheng Zi An’ın geçtiği tüm engelleri görüyor. Kadınların, erkeklerin, sistemlerin oluşturduğu duvarları. Ve onun bu duvarları aşması, bir ‘ş Şaşırtıcı Evlilik’ değil; bir ‘ş Şaşırtıcı Yıkım’ anlamına geliyor.

Sonuç olarak, bu kısa sahne dizisi, bir teknoloji konferansı değil; bir güç oyununun sahnesi. Her karakter, bir maskesiyle sahneye çıkıyor; ama en ilginç olanı, bu maskelerin zamanla gerçek yüzlerine dönüşmesi. Su Yu’nun ilk gülümsemesi, son gülümsemesinden çok daha soğuk. Sheng Zi An’ın ilk bakışı, son bakışından çok daha sert. Ve bu değişim, bir ‘evlilik’ değil; bir ‘doğuş’ sürecini yansıtıyor. Çünkü (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik’in asıl konusu, evlilik değil; insanın, kendi hatalarını kabul edip, yeniden doğabilme cesareti. Altın heykel, bir ödül değil; bir ayna. Ve herkes, bu aynada kendi yansımasını görüyor. Kimisi korkuyor, kimisi gülümsüyor, kimisi ise sessizce başını eğip, yeni bir yol arıyor. İşte bu yüzden, bu sahneler yalnızca bir dizi değil; bir çağrışım. Bir ‘ş Şaşırtıcı Evlilik’ değil; bir ‘ş Şaşırtıcı Uyanış’.