Bir sabahın serin ışığında lüks bir yemek odası; mermer masa, şık koltuklar, yeşil duvarlar ve üzerinde asılı üç beyaz lamba… Her şey bir ‘aile buluşmasına’ uygun gibi duruyor, ancak bu sahnede hiçbir aile barışı yok. Tam tersine, bir çay fincanı etrafında patlayan iç savaş var. Ve bu savaşın merkezinde, gri bir peçeyle örtülü, saçlarını düzgünce tarayıp yanlardan kesmiş, gözlerinde bir tıkır tıkır akıl fışkırtan bir figür oturuyor: Lu Ming. O yalnızca bir erkek değil; ‘Qi’ akışının içinde kaybolmuş, hâlâ gerçekle hayal arasında dengesini bulamamış bir varlık. İlk karede elini alnına götürmüş, sanki bir şeyi hatırlamaya çalışıyormuş gibi. Ancak bu an, bir ‘hatırlama’ değil, bir ‘uyanma’ anıydı. Çünkü onun önünde duran iki kadın vardı: biri beyaz ceketli, inci detaylı, elinde cep telefonuyla bir komutan gibi duran Feng Yenhan’ın annesi; diğeri ise mavi elbiseyle, omuzlarında beyaz çiçek nakışı olan, kulaklarında gümüş zillerle süslü, yüzünde ‘seni tanımadım’ ifadesiyle duran Feng Ailesi’nin ikinci eşi — ya da aslında ‘ikinci usta’. Bu ikisi, Lu Ming’in hayatına birer darbe gibi giriyorlardı. En şaşırtıcı olan ise masada küçük bir çocuğun da olmasıydı. Kırmızı-beyaz kazak giymiş, ayaklarında kalp desenli çoraplarla sessizce kaşıkla çayını karıştırıyordu. O da bu oyunun bir parçası mıydı? Yoksa sadece bir ‘gözlemci’ mi?

İlk konuşan beyaz ceketli kadındı. Ses tonu soğuktu ama el hareketleri ateşliydi. ‘Diyarlar ki o tahta kılıç,’ dedi. Bu cümle bir tehdit miydi? Bir suçlama mı? Yoksa bir test miydi? Lu Ming’in yüzünde bir an için şaşkınlık belirdi, ancak hemen ardından bir gülümseme oluştu. Çünkü artık ‘kimse tarafından kontrol edilmiyordu’. Bu sözler onun için eski bir hatıraydı. Bir zamanlar evet, kimse onu yönetebiliyordu. Ama şimdi… Şimdi o, kendi Qi’sini yönetiyordu. Ve bu, onun için bir özgürlük anlamına geliyordu. İkinci kadın, mavi elbiseyle, bir an için sessiz kaldı. Gözleri Lu Ming’e dikiliydi. İçinde bir şüphe vardı. Belki de ‘bu adam gerçekten aynı mı?’ diye soruyordu kendine. Çünkü Lu Ming’in bakışlarında artık o eski ‘sakince izleyen’ değil, ‘her an patlayabilecek bir fırtına’ vardı. Sonra beyaz ceketli kadın devam etti: ‘Feng Yenhan’ı yol boyu kovalamış.’ Bu cümle bir suçlama değildi, bir ‘gerçek’ti. Lu Ming başını hafifçe eğdi. Evet, öyle yapmıştı. Ama neden? Çünkü o bir ‘dönüşüm’ sürecindeydi. Feng Yenhan onun için sadece bir ‘hedef’ değildi; bir ‘ayna’ydi. Onun aracılığıyla kendi içini görebiliyordu. Ve şimdi, o aynanın arkasında ne olduğunu biliyordu.

O anda Lu Ming’in yüzünde bir değişim oldu. Daha önceki ‘sakin’ ifade yerini, bir tıkır tıkır gülümsemeye bıraktı. ‘Küçük tahta kılıç,’ diyerek başını salladı. Bu bir alay mıydı? Yoksa bir kabul mü? Belki de ikisi birden. Çünkü artık o ‘küçük’ değildi. O, bir ‘Qi Artırma Aşaması (4. Katman)’ seviyesindeydi. Bu bilgi, onun için bir gurur kaynağıydı. Ancak bu gurur dışarıya doğru değil, içine doğru dönüktü. Çünkü Lu Ming’in farkında olduğu bir gerçek vardı: ‘Qi Artırma Hapı’ ile desteklenen hız artışı, bir ‘şart’tı. Bu şart, onun bedenini aşmak için gerekiyordu. Ama şimdi… Şimdi o bu şartı geçmişti. Ve bu geçiş, bir ‘kırılma’yı temsil ediyordu. Bir ‘kırılma’ ki, onu daha güçlü değil, daha ‘bilinçli’ yapıyordu. Çünkü en büyük tehlike, güç kazandıktan sonra gelen ‘kibir’dir. Lu Ming bunu biliyordu. Bu yüzden beyaz ceketli kadının ‘hepsini halletmiş’ demesine rağmen, o başını sallayıp ‘Feng Yenhan zor kurtulmuş,’ dedi. Çünkü o, Feng Yenhan’ın kaçtığını değil, ‘hayatta kaldığını’ görüyordu. Ve bu, onun için bir başarıydı.

Sonra mavi elbiseyle kadın, ‘Ming, sen dün…’ diye başladı. Ancak Lu Ming’in yüzünde bir ‘Ee?’ ifadesi belirdi. Bu ‘Ee?’ bir soru değildi, bir ‘uyanış’ sinyaliydi. Çünkü artık ‘dün’ değil, ‘şimdi’yi yaşıyordu. Ve ‘şimdi’, onun için bir ‘yeni başlangıç’tı. O an Lu Ming ayağa kalktı. ‘Hey!’ diye bağırdı. Ama bu bağırış bir öfke değildi, bir ‘karar’dı. Çünkü artık burada durmak istemiyordu. Burası geçmişin izlerini taşıyan bir mekândı. Oysa Lu Ming’in gitmesi gereken yer, ‘biraz daha yüksek’ bir yerdi. Ve o bu yolu biliyordu. Çünkü onun içinde bir ‘Taiyi Göksel Öz Tekniği’ vardı. Bu teknik sadece bir egzersiz değil; bir ‘ruhsal dönüşüm’ süreciydi. Ve bu süreç, bir ‘çay masası’nda değil, bir ‘piyano desenli kanepe’de başlıyordu.

Lu Ming, kanepeye atlayıp oturdu. Arkasında büyük bir pencere, dışarıda geleneksel bir çatı ve açık bir gökyüzü vardı. Bu manzara, onun iç dünyasını yansıtıyordu. Çünkü Lu Ming artık ‘dünya’ya bağlı değildi; ‘gökyüzüne’ doğru yükseliyordu. Ellerini açtı, ellerinden sarı bir ışık çıktı. Bu ışık, ‘Qi’ enerjisinin görsel bir temsiliydi. Ve bu ışık yavaş yavaş büyüyordu. Odanın ışığı değişiyordu. Gündüzden geceye geçiş yapılıyordu. Pencereden görünen gökyüzü maviye bürünüyordu. Lu Ming’in yüzünde artık hiçbir şüphe yoktu. Sadece bir ‘odak’ vardı. Çünkü artık o ‘Qi Artırma Aşaması (4. Katman)’ seviyesindeydi. Bu seviye, onun için bir ‘sınırların yıkılması’ anlamına geliyordu. Çünkü artık onun için ‘hız artışı’ bir hedef değil, bir ‘doğallık’ haline gelmişti. Ve bu doğallık, onun içinde bir ‘temel’ oluşturuyordu. Bu temel, onun ‘insan aşamasına varışı’nı sağlıyordu. Çünkü en büyük güç, ‘insan olmaktan’ geçerek ‘daha fazlası olmaktır’.

Bu süreçte Lu Ming’in ağzından çıkan cümleler, bir ‘iç monolog’ gibi akıyordu: ‘Eğer onlar bana bir kez daha saldırsaydı, farklı bir şekilde tepki verirdim.’ Bu cümle bir tehdit değildi, bir ‘vaat’ti. Çünkü Lu Ming artık ‘saldırıya’ değil, ‘dengede kalma’ya odaklanmıştı. Ve bu denge, onun için bir ‘güç’ kaynağıydı. Çünkü gerçek güç, ‘saldırmak’ değil, ‘durdurmak’tır. Lu Ming’in bu anındaki en büyük farkındalık noktası, ‘Kim o?’ sorusuna cevap vermekti. Çünkü artık ‘Benim hanım’ diye bir tanımlamaya ihtiyacı yoktu. O, ‘Benim’ diye bir varlıktı. Ve bu ‘Benim’, herkesin tanıdığı bir isim değil; kendi içindeki ‘Qi’nin sesiydi. Bu yüzden, ‘hâlâ vazgeçmedim mi?’ diye soruyordu kendine. Cevap: ‘Hayır’. Çünkü Lu Ming’in içinde bir ‘ateş’ vardı. Bu ateş, onu yutmak yerine, onu daha da parlak hale getiriyordu. Ve bu parlaklık, bir gün tüm dünyayı aydınlatacaktı.

Şimdi, (Dublajlı) Ölümsüz Dünyaya Düştü, Eşim Kara Anka dizisinde Lu Ming’in bu dönüşümü, sadece bir karakter gelişimi değil; bir ‘ruhsal yolculuk’tu. Çünkü bu dizide her karakter bir ‘Qi’ seviyesindeydi. Lu Ming’in seviyesi diğerlerine göre daha yüksekti. Ancak bu yükseklik onu ‘üstün’ yapmıyor; onu ‘farklı’ yapıyordu. Çünkü artık ‘korku’yla değil, ‘bilinç’le hareket ediyordu. Ve bu bilinç, onun için bir ‘kılavuz’dı. Çünkü (Dublajlı) Ölümsüz Dünyaya Düştü, Eşim Kara Anka dizisinde en büyük düşman, dışarıdaki kişiler değil; içerdeki ‘şüphe’ ve ‘korku’dur. Lu Ming bu düşmanları yenmeyi başardı. Ama bu zafer son değil; bir başlangıçtı. Çünkü önündeki yol henüz tamamlanmamıştı. Ve bu yolun sonunda ne vardı? Belki de bir ‘yeni dünya’. Belki de bir ‘yeniden doğuş’. Ama kesin olan bir şey vardı: Lu Ming artık geri dönmezdi. Çünkü bir kez ‘Qi’nin akışına kapıldığında, artık onunla birleşmişti. Ve bu birleşme, onun için bir ‘ölümsüzlük’ vaadiydi.

Bu yüzden, (Dublajlı) Ölümsüz Dünyaya Düştü, Eşim Kara Anka dizisinde Lu Ming’in bu sahnesi, sadece bir ‘çay masası’ değil; bir ‘dönüşüm tapınağı’dı. Çünkü burada, bir insan değil, bir ‘Qi’ varlığı doğuyordu. Ve bu varlık artık ‘dünya’ya değil, ‘gökyüzüne’ bakıyordu. Çünkü onun için en büyük hedef, ‘yüksekliğe çıkmak’ değil; ‘yüksekliği anlamak’tı. Ve bu anlam, onun için bir ‘huzur’ kaynağıydı. Çünkü gerçek güç, ‘hız’ değil; ‘dengedir’. Lu Ming artık bu dengede idi. Ve bu dengede, o hem ‘ölümsüz’ hem de ‘insan’ olabiliyordu. Çünkü (Dublajlı) Ölümsüz Dünyaya Düştü, Eşim Kara Anka dizisi, sadece bir macera değil; bir ‘ruhsal arayış’tı. Ve Lu Ming, bu arayışın en önemli karakteriydi. Çünkü o, herkesin korktuğu şeyi yapmayı başarmıştı: Kendini bulmuştu. Ve bu buluş, onun için bir ‘başlangıç’ olmuştu. Şimdi, her yeni bölümde Lu Ming’in bu yolculuğu devam edecekti. Çünkü artık o ‘düşen bir ölümsüz’ değil; ‘yükselen bir kara anka’yı temsil ediyordu.