ชอบวิธีเล่าเรื่องในแม่ฝู ที่ค่อยๆ เผยปมในอดีตผ่านสายตาของตัวละครแต่ละคน โดยเฉพาะฉากที่ลูกชายคนโตพยายามอธิบายอะไรบางอย่าง แต่แม่กลับไม่ยอมรับฟัง มันทำให้เห็นช่องว่างระหว่างวัยและความเข้าใจที่ขาดหายไป ดูแล้วอยากเข้าไปกอดตัวละครเลย
ฉากนี้ในแม่ฝู แสดงให้เห็นว่าความโศกเศร้าสามารถเปลี่ยนรูปเป็นความโกรธแค้นได้อย่างไร การที่ลูกชายคนเล็กพยายามปกป้องแม่ แต่กลับถูกมองว่าเป็นคนผิด มันทำให้เห็นความซับซ้อนของความสัมพันธ์ในครอบครัว ดูแล้วรู้สึกสงสารทุกคนในเรื่องจริงๆ
ชอบรายละเอียดเล็กๆ ในแม่ฝู เช่น พวงมาลัยสีขาวที่ติดหน้าอกของตัวละครแต่ละคน หรือสีแดงของเสื้อแม่ที่ตัดกับบรรยากาศเศร้าๆ มันช่วยเสริมอารมณ์ของฉากได้เป็นอย่างดี แถมการแสดงของนักแสดงทุกคนก็สมจริงมาก ดูแล้วลืมไปเลยว่านี่คือละคร
บางประโยคในแม่ฝู ฟังแล้วเจ็บปวดมาก โดยเฉพาะตอนที่ลูกชายพูดว่า แม่ไม่เคยเข้าใจผมเลย มันเหมือนเป็นการระบายความในใจที่เก็บมานาน การแสดงออกทางสีหน้าและน้ำเสียงทำให้รู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้นจริงๆ ดูแล้วน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว
ดูแม่ฝู ฉากนี้แล้วทำให้คิดมากเกี่ยวกับความสัมพันธ์ในครอบครัวตัวเอง บางครั้งเราอาจจะไม่เข้าใจกันเพราะต่างคนต่างเก็บความรู้สึกไว้ การที่ตัวละครพยายามเปิดใจคุยกันแม้อยู่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียด มันทำให้เห็นความสำคัญของ การสื่อสาร ในครอบครัวจริงๆ