ชอบฉากที่ผู้ชายลูบหัวผู้หญิงแล้วเธอมองขึ้นมาด้วยสายตาอ้อนวอน มันดูอบอุ่นแต่ก็แฝงความเศร้าไว้ลึกๆ เหมือนทั้งคู่มีอดีตที่เจ็บปวดร่วมกัน การที่เธอพยายามสื่อสารด้วยภาษามือและเขาพยายามเข้าใจ มันทำให้ใจพองโตมาก ดูแล้วนึกถึงคู่พระนางใน เธอแกล้งใบ้ เขาแกล้งรัก ที่มีอุปสรรคแต่ก็พยายามข้ามผ่านมันไปด้วยกัน
จังหวะที่เปิดกล่องแล้วเจอแหวนกับภาพวาดที่ตรงกันเป๊ะ! มันคือจุดเปลี่ยนของเรื่องชัดๆ พระเอกคงตั้งใจทำขึ้นมาเพื่อขอโทษหรือขอแต่งงานแน่ๆ แต่ทำไมถึงต้องซ่อนไว้ล่ะ? ความสงสัยนี้ทำให้เราต้องกดดูตอนต่อไปเรื่อยๆ เหมือนตอนดู เธอแกล้งใบ้ เขาแกล้งรัก ที่พระเอกชอบทำตัวลึกลับให้คนดูตามไม่ทัน
ฉากที่นางเอกใช้ภาษามือสื่อสารกับพระเอกแล้วเขายิ้มตอบ มันน่ารักมากเลยนะ แม้เธอจะพูดไม่ได้แต่สายตาเธอพูดทุกอย่างออกมาหมดแล้ว พระเอกก็ดูเข้าใจเธอโดยไม่ต้องมีคำพูด ความสัมพันธ์แบบนี้มันลึกซึ้งกว่าคำพูดเยอะเลย เหมือนใน เธอแกล้งใบ้ เขาแกล้งรัก ที่ความรักไม่ต้องพึ่งพาเสียงเสมอไป
นักแสดงนำแสดงอารมณ์ผ่านสายตาได้ดีมาก โดยเฉพาะฉากที่พระเอกมองภาพวาดแล้วตาแดงก่ำ มันสื่อถึงความเสียใจและความหวังปนกัน คนดูอย่างเราแทบจะร้องไห้ตามเลย การถ่ายทอดอารมณ์แบบนี้หาได้ยากในซีรีส์ทั่วไป ทำให้คิดถึงฉากซึ้งๆ ใน เธอแกล้งใบ้ เขาแกล้งรัก ที่พระเอกต้องเก็บความรู้สึกไว้คนเดียว
ฉากหลังเป็นออฟฟิศที่ดูทันสมัยแต่กลับเต็มไปด้วยความลับซ่อนเร้น ทั้งภาพวาดที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชัก กล่องดำที่พระเอกถือไว้ มันทำให้บรรยากาศดูตึงเครียดแต่ก็น่าติดตามมาก ชอบที่ผู้กำกับใช้สถานที่ธรรมดาๆ สร้างความลึกลับได้ขนาดนี้ เหมือนใน เธอแกล้งใบ้ เขาแกล้งรัก ที่ออฟฟิศคือสนามรบของความรัก