สิ่งที่ทำให้ วิศวกรทะลุมิติ พลิกแผ่นดิน น่าดูคือรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่น การที่ครูแจกหนังสือให้เด็กๆ ทีละคน หรือการที่หญิงผมขาวมีเครื่องประดับผมที่วิจิตรบรรจง แม้แต่ท่าทางของเด็กๆ ที่นั่งเรียนก็ดูเป็นธรรมชาติมาก ฉากที่ชายชุดดำเดินเข้ามาแล้วทุกคนหันมองพร้อมกัน ก็สร้างความตื่นเต้นเล็กๆ ได้ดี เป็นเรื่องที่ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนได้เข้าไปอยู่ในโลกนั้นจริงๆ
ดู วิศวกรทะลุมิติ พลิกแผ่นดิน แล้วรู้สึกชอบความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครที่พัฒนาอย่างช้าๆ แต่มีความหมายมาก จากฉากที่ชายชุดน้ำเงินสอนหนังสือ ไปจนถึงฉากที่ชายชุดดำมาดูแลหญิงผมขาวที่หนาวสั่น ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติและไม่เร่งรีบ ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนได้เฝ้ามองความรักที่ค่อยๆ เติบโตอย่างแท้จริง เป็นเรื่องราวที่อบอุ่นหัวใจและทำให้อยากติดตามตอนต่อไปมากๆ
ต้องชมทีมสร้างฉากในเรื่อง วิศวกรทะลุมิติ พลิกแผ่นดิน ที่เนรมิตห้องเรียนโบราณได้สมจริงมาก ทั้งโต๊ะไม้ หนังสือขงจื๊อ และเครื่องเขียนจีนโบราณ ทำให้รู้สึกเหมือนย้อนเวลากลับไปจริงๆ ฉากที่ครูสอนเด็กๆ อ่านหนังสือพร้อมกันเสียงดังฟังชัด ให้ความรู้สึกมีชีวิตชีวา ในขณะที่ฉากนอกบ้านที่มีหญิงผมขาวนั่งรออยู่คนเดียว กลับให้ความรู้สึกเงียบเหงาตัดกันอย่างน่าสนใจ
ชอบวิธีเล่าเรื่องใน วิศวกรทะลุมิติ พลิกแผ่นดิน ที่ใช้ความเงียบสื่อสารอารมณ์ได้ดีมาก โดยเฉพาะฉากที่หญิงผมขาวนั่งกอดเข่ารออยู่ริมระเบียง ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความหวังและความเหงาปนกัน โดยไม่ต้องพูดอะไรเลย พอชายชุดดำเดินเข้ามาและคลุมเสื้อให้เธอ แค่สายตาก็บอกทุกอย่างแล้ว เป็นฉากที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังมาก ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราว
ฉากการสอนหนังสือของเด็กๆ ในเรื่อง วิศวกรทะลุมิติ พลิกแผ่นดิน ให้ความรู้สึกอบอุ่นและเรียบง่ายมาก ชายชุดน้ำเงินดูเป็นครูที่ใจดีแต่เข้มงวด ในขณะที่หญิงผมขาวนั่งรออยู่ด้านนอกด้วยความเหงาเล็กน้อย การที่เขานำเสื้อคลุมมาคลุมให้เธอในตอนท้ายช่างเป็นโมเมนต์ที่ละมุนหัวใจสุดๆ ทำให้คนดูรู้สึกอินไปกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ พัฒนาอย่างช้าๆ แต่เต็มไปด้วยความห่วงใย