ที่ตรงนั้นไม่ใช่ของเธอ
ชุดขาวกับความเย็นชา
สัญลักษณ์ของชุดสีขาวฟูฟ่องที่แม่ใส่ ดูสวยงามแต่กลับให้ความรู้สึกห่างเหินและเข้าถึงยาก ตัดกับชุดลายดอกไม้ของเด็กน้อยที่ดูอบอุ่นกว่ามาก ฉากนี้ใน ที่ตรงนั้นไม่ใช่ของเธอ บอกเล่าเรื่องราวผ่านเครื่องแต่งกายได้ยอดเยี่ยม แม่ที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นสะท้อนกำแพงในใจที่ลูกสาวพังทลายไม่ได้
รอยยิ้มที่หายไป
ตอนแรกเห็นเด็กน้อยพยายามคุยด้วยสีหน้าหวังดี แต่พอแม่ไม่ตอบกลับ สีหน้าเธอก็เปลี่ยนเป็นความน้อยใจที่เห็นแล้วเจ็บปวดแทน โดยเฉพาะฉากที่เธอพยายามจับมือแต่ถูกปล่อยทิ้งไว้ ช่างเป็นภาพที่สะเทือนใจมาก สำหรับใครที่ชอบดราม่าครอบครัวต้องดู ที่ตรงนั้นไม่ใช่ของเธอ เลย
นาฬิกาที่บอกเวลาแต่บอกใจไม่ได้
ฉากหลังโรงเรียนที่เด็กน้อยดูนาฬิกาข้อมือแล้วรอยยิ้มจางหายไป ช่างเป็นรายละเอียดเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่ เธอคงรอคอยใครสักคนแต่ก็ผิดหวังอีกแล้ว ความโดดเดี่ยวของเด็กถูกถ่ายทอดออกมาผ่านอุปกรณ์ชิ้นนี้ได้อย่างแนบเนียน ใน ที่ตรงนั้นไม่ใช่ของเธอ ทุกเฟรมมีความหมายซ่อนอยู่
เมื่อแม่กลายเป็นคนแปลกหน้า
ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกในเรื่องนี้มันแปลกประหลาดจนน่ากลัว แม่ดูเหมือนจะไม่สนใจลูกเลยแม้แต่น้อย ส่วนลูกก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อเรียกร้องความสนใจ ฉากที่แม่เดินจากไปโดยไม่มีแม้แต่คำลา ทำให้คนดูรู้สึกโกรธแทนเด็กน้อยจริงๆ ดูแล้วต้องร้องไห้กับ ที่ตรงนั้นไม่ใช่ของเธอ
บรรยากาศโรงเรียนที่วังเวง
ฉากหลังโรงเรียนที่ดูโล่งและเงียบเหงา ยิ่งเสริมอารมณ์ความโดดเดี่ยวของเด็กน้อยได้เป็นอย่างดี แสงสีฟ้าเย็นๆ ตัดกับอิฐสีแดงทำให้ภาพดูมีมิติและเศร้าจับใจ การเลือกโลเคชั่นใน ที่ตรงนั้นไม่ใช่ของเธอ ทำได้ดีมาก ช่วยส่งอารมณ์ตัวละครได้โดยไม่ต้องใช้คำพูดเยอะ
