มู่เฉินบรรลุหมื่นขั้น
ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ พลังจากเลือด vs ความหวังจากดอกไม้
เมื่อแสงแรกของพลังสีทองพุ่งออกจากมือที่มีแผลเปิดอยู่กลางฝ่ามือ ฉันรู้ทันทีว่าสิ่งนี้ไม่ใช่การเริ่มต้นของความยิ่งใหญ่ แต่คือจุดจบของความเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ฉากนี้ไม่ได้ถ่ายทำเพื่อให้ดูเท่ห์หรือดูทรงพลัง แต่เพื่อให้เราเห็นว่าการได้รับพลังนั้นไม่ได้มาฟรี มันต้องแลกมาด้วยเลือด เจ็บปวด และบางครั้งคือความทรงจำที่หายไปตลอดกาล — ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ ไม่ใช่ประโยคที่พูดด้วยความอ่อนแอ แต่เป็นการประกาศอย่างหนักแน่นว่า ‘ฉันยังไม่พร้อมที่จะเป็นสิ่งที่พวกเธอคาดหวัง’ ในขณะที่ตัวละครในชุดดำยืนอยู่กลางลานที่เต็มไปด้วยศพ ควันสีดำที่พวยพุ่งขึ้นจากพื้นดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขาเอง ไม่ใช่แค่พลังที่เขาควบคุม แต่เป็นสิ่งที่เขาถูกควบคุมโดยพลังนั้น ใบหน้าของเขาที่ดูดุดันในฉากแรก กลับเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนในฉากหลัง ราวกับว่าเขาเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่เขาทำอยู่นั้นคือการปกป้องหรือการทำลายสิ่งที่เขารักกันแน่ สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือต้นไม้ดอกสีชมพูที่อยู่ตรงกลางลาน แม้จะถูกพลังทำลายจนแตกหัก แต่กลีบดอกไม้ยังคงปลิวว่อนอยู่ในอากาศด้วยความงดงามที่ไม่เปลี่ยนแปลง ราวกับว่าธรรมชาติไม่เคยกลัวพลังใด ๆ เพราะมันรู้ดีว่าความงามไม่ได้ขึ้นอยู่กับการชนะหรือแพ้ แต่ขึ้นอยู่กับการที่ยังคงอยู่ได้แม้ในสภาพที่เลวร้ายที่สุด ตัวละครที่ยืนอยู่ใกล้ต้นไม้นั้น ไม่ได้พยายามใช้พลังเพื่อปกป้องมัน แต่กลับยืนนิ่งดูมันอย่างสงบ ราวกับว่าเขาเข้าใจแล้วว่าบางสิ่งไม่จำเป็นต้องปกป้องด้วยกำลัง — แค่การอยู่ตรงนั้นก็เพียงพอแล้ว ตัวละครที่มีผมขาวยาวและเคราหนา ดูเหมือนจะเป็นผู้ที่มีประสบการณ์มากที่สุดในกลุ่มนี้ แต่กลับไม่ได้พูดมากนัก เขาใช้การเคลื่อนไหวของมือและการมองตาเพื่อสื่อสารแทนคำพูด บางครั้งเขาชูไม้เท้าขึ้น บางครั้งเขายกมือขึ้นเหมือนจะหยุดอะไรบางอย่าง แต่ไม่เคยลงมือทำจริง ๆ นั่นคือความฉลาดของเขา — เขาเข้าใจว่าบางครั้งการไม่ทำอะไรเลยคือการกระทำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสถานการณ์แบบนี้ ในฉากที่ตัวละครหลักในชุดขาวถูกพลังล้อมรอบด้วยแสงสีทอง เขาไม่ได้ยิ้มหรือแสดงความดีใจ แต่กลับมีหยดน้ำตาไหลลงมาอย่างช้า ๆ แม้จะมีพลังมหาศาลอยู่ในตัว แต่เขาก็ยังรู้สึกเจ็บปวดเหมือนคนธรรมดาทั่วไป นี่คือจุดที่ทำให้ ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ กลายเป็นประโยคที่กินใจผู้ชมมากที่สุด เพราะมันไม่ได้บอกว่าเขาอ่อนแอ แต่บอกว่าเขายังมีหัวใจที่เต้นอยู่ การต่อสู้ในเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่บนลานหิน แต่เกิดขึ้นในจิตใจของทุกคนที่อยู่ตรงนั้น บางคนต่อสู้กับความกลัว บางคนต่อสู้กับความผิดหวัง และบางคนต่อสู้กับคำถามที่ว่า ‘ฉันควรจะเป็นแบบไหน?’ คำตอบไม่ได้อยู่ในพลังที่พวกเขาใช้ แต่อยู่ในทางเลือกที่พวกเขาทำเมื่อพลังนั้นอยู่ในมือแล้ว หากคุณคิดว่าเรื่องนี้เป็นแค่เรื่องของเวทย์มนตร์และพลังวิเศษ คุณอาจพลาดสิ่งที่สำคัญที่สุดไป — คือความเปราะบางของมนุษย์ที่แม้จะมีพลังมหาศาล แต่ยังคงกลัวความมืดในหัวใจตัวเอง นี่คือเหตุผลที่ ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ ไม่ใช่แค่ชื่อเรื่อง แต่คือคำสารภาพที่ทุกคนในเรื่องนี้ต่างก็พูดในใจ
ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ ความตายที่ไม่เงียบสงบ
เมื่อร่างของผู้คนที่ล้มลงบนลานหินถูกแสงจันทร์สีแดงสาดส่อง คุณจะสังเกตเห็นว่าไม่มีใครในนั้นที่ตายอย่างสงบ บางคนยังจับดาบไว้แน่น บางคนยังยกมือขึ้นราวกับจะพูดอะไรบางอย่างก่อนจะจากไป แม้แต่เลือดที่ไหลลงพื้นก็ไม่ได้กระจายอย่างเรียบเนียน แต่ดูเหมือนจะ ‘กระตุก’ ตามจังหวะของหัวใจที่หยุดเต้นไปทีละครั้ง — นี่คือความตายที่ไม่เงียบสงบ และเป็นสิ่งที่เรื่อง ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ อยากให้เราเห็นอย่างชัดเจน ตัวละครในชุดดำที่ยืนอยู่กลางสนามไม่ได้ยิ้มแม้แต่น้อยแม้จะมีพลังมหาศาลล้อมรอบตัวเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ภายใต้ความดุดัน ราวกับว่าเขาไม่ได้ต้องการเป็นผู้ที่ทำให้ทุกคนต้องล้มลงแบบนี้ แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำ เพื่อรักษาสิ่งที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ความขัดแย้งนี้ไม่ได้แสดงผ่านคำพูด แต่ผ่านการสั่นไหวเล็กน้อยของนิ้วมือและการหายใจที่ไม่สม่ำเสมอ ในขณะเดียวกัน ตัวละครที่สวมชุดขาวและมีผมยาวผูกเป็นมวย ดูเหมือนจะเป็นผู้ที่อยู่ในภาวะ ‘การตื่นรู้’ มากที่สุด เขาไม่ได้ต่อสู้ด้วยกำลัง แต่ด้วยการรับฟัง — ฟังเสียงลม ฟังเสียงเลือดที่ไหล ฟังเสียงของความเงียบหลังจากที่ทุกคนหยุดพูด ความเงียบนั้นไม่ได้หมายถึงความว่างเปล่า แต่เป็นพื้นที่ที่ความจริงสามารถปรากฏตัวได้ชัดเจนที่สุด ฉากที่ตัวละครผมขาวถือไม้เท้าและมองขึ้นไปที่ท้องฟ้า ไม่ใช่เพราะเขาคาดหวังความช่วยเหลือจากใคร แต่เพราะเขาต้องการจะเข้าใจว่าทำไมทุกอย่างถึงต้องเป็นแบบนี้ ทำไมความดีไม่สามารถชนะได้ด้วยความดีเพียงอย่างเดียว ทำไมบางครั้งการเป็นคนดีจึงต้องแลกกับการสูญเสียคนที่รักไปทีละคน สิ่งที่น่าสนใจมากคือการที่ตัวละครในชุดฟ้าอ่อนไม่ได้แสดงความกลัวเมื่อเห็นพลังที่พุ่งออกมาจากมือของตัวละครหลัก แต่กลับยื่นมือออกไปราวกับจะสัมผัสพลังนั้นด้วยความเคารพ ราวกับว่าเธอเข้าใจดีว่าพลังนั้นไม่ใช่สิ่งที่ควรกลัว แต่เป็นสิ่งที่ควรเรียนรู้ ความกล้าหาญของเธอไม่ได้มาจากความแข็งแกร่ง แต่มาจากความเข้าใจว่าบางสิ่งไม่สามารถต่อต้านได้ จึงควรเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับมัน ในตอนท้ายของคลิป เราเห็นตัวละครหลักในชุดขาวถือไม้เท้าและเดินไปข้างหน้าด้วยท่าทางที่ดูอ่อนล้า แต่ไม่ยอมถอยหลัง แสงพลังที่ล้อมรอบตัวเขาไม่ได้ทำให้เขาดูยิ่งใหญ่ แต่ทำให้เขาดูโดดเดี่ยวมากขึ้น เพราะทุกคนที่เคยยืนข้างเขา ตอนนี้ล้วนนอนอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่ไม่สามารถมองเขาได้อีกต่อไป นี่คือเหตุผลที่ ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ ไม่ใช่แค่ชื่อเรื่อง แต่คือคำสารภาพที่ทุกคนในเรื่องนี้ต่างก็พูดในใจ — พวกเขาไม่ได้ต้องการเป็นฮีโร่ พวกเขาแค่ต้องการจะอยู่รอด และในบางครั้ง การอยู่รอดก็หมายถึงการยอมให้ตัวเองกลายเป็นสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป
ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ ความหวังที่ซ่อนอยู่ในความมืด
เมื่อควันสีดำพวยพุ่งขึ้นจากพื้นแล้วรวมตัวเป็นรูปร่างที่ดูเหมือนจะมีชีวิต ฉันไม่ได้รู้สึกกลัว แต่กลับรู้สึกเห็นใจ — เพราะในความมืดที่ดูน่ากลัวนั้น แท้จริงแล้วมีความหวังซ่อนอยู่อย่างลึกซึ้ง ตัวละครในชุดดำที่ยืนอยู่กลางสนามไม่ได้เป็นตัวร้ายที่ไร้ความรู้สึก แต่เป็นคนที่ถูกบีบให้ต้องเลือกระหว่างการสูญเสียทุกอย่างหรือการกลายเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากเป็น คำว่า ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ จึงไม่ใช่การปฏิเสธพลัง แต่เป็นการขอให้คนอื่นเข้าใจว่าเขาไม่ได้เลือกที่จะเป็นแบบนี้ ฉากที่ตัวละครหลักในชุดขาวถูกพลังล้อมรอบด้วยแสงสีทอง แต่ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงความดีใจ กลับมีหยดน้ำตาไหลลงมาอย่างช้า ๆ นั่นคือจุดที่ทำให้ฉันเข้าใจว่าพลังไม่ได้ทำให้คนกลายเป็นเทพ แต่ทำให้คนกลายเป็นคนที่ต้องแบกความเจ็บปวดของทุกคนไว้คนเดียว ความเงียบของเขาในฉากนั้นไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความเมตตาที่เขามอบให้กับทุกคนที่อยู่รอบตัวเขา ตัวละครที่มีผมขาวยาวและเคราหนา ดูเหมือนจะเป็นผู้ที่มีประสบการณ์มากที่สุดในกลุ่มนี้ แต่กลับไม่ได้พูดมากนัก เขาใช้การเคลื่อนไหวของมือและการมองตาเพื่อสื่อสารแทนคำพูด บางครั้งเขาชูไม้เท้าขึ้น บางครั้งเขายกมือขึ้นเหมือนจะหยุดอะไรบางอย่าง แต่ไม่เคยลงมือทำจริง ๆ นั่นคือความฉลาดของเขา — เขาเข้าใจว่าบางครั้งการไม่ทำอะไรเลยคือการกระทำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสถานการณ์แบบนี้ สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือต้นไม้ดอกสีชมพูที่อยู่ตรงกลางลาน แม้จะถูกพลังทำลายจนแตกหัก แต่กลีบดอกไม้ยังคงปลิวว่อนอยู่ในอากาศด้วยความงดงามที่ไม่เปลี่ยนแปลง ราวกับว่าธรรมชาติไม่เคยกลัวพลังใด ๆ เพราะมันรู้ดีว่าความงามไม่ได้ขึ้นอยู่กับการชนะหรือแพ้ แต่ขึ้นอยู่กับการที่ยังคงอยู่ได้แม้ในสภาพที่เลวร้ายที่สุด ในฉากที่ตัวละครในชุดฟ้าอ่อนยื่นมือออกไปหาพลังที่พุ่งออกมาจากมือของตัวละครหลัก เธอไม่ได้แสดงความกลัว แต่กลับแสดงความเคารพ ราวกับว่าเธอเข้าใจดีว่าพลังนั้นไม่ใช่สิ่งที่ควรกลัว แต่เป็นสิ่งที่ควรเรียนรู้ ความกล้าหาญของเธอไม่ได้มาจากความแข็งแกร่ง แต่มาจากความเข้าใจว่าบางสิ่งไม่สามารถต่อต้านได้ จึงควรเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับมัน การต่อสู้ในเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่บนลานหิน แต่เกิดขึ้นในจิตใจของทุกคนที่อยู่ตรงนั้น บางคนต่อสู้กับความกลัว บางคนต่อสู้กับความผิดหวัง และบางคนต่อสู้กับคำถามที่ว่า ‘ฉันควรจะเป็นแบบไหน?’ คำตอบไม่ได้อยู่ในพลังที่พวกเขาใช้ แต่อยู่ในทางเลือกที่พวกเขาทำเมื่อพลังนั้นอยู่ในมือแล้ว หากคุณเคยดู ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ แล้วรู้สึกว่ามันแค่เป็นเรื่องแฟนตาซีธรรมดา ๆ ลองกลับมาดูใหม่ด้วยมุมมองที่ต่างออกไป คุณจะเห็นว่าทุกการเคลื่อนไหว ทุกคำพูด และแม้แต่เงาที่ตกบนพื้นหิน ก็ล้วนบอกเล่าเรื่องราวของความเปราะบางของมนุษย์ที่ถูกผลักให้ต้องกลายเป็นสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์เพื่อเอาตัวรอด
ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ ความเงียบที่พูดได้มากกว่าคำพูด
ในโลกที่เต็มไปด้วยเสียงของดาบชนกันและพลังที่ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง ความเงียบกลับเป็นสิ่งที่ดังที่สุดในเรื่องนี้ ตัวละครที่ไม่พูดอะไรเลยแต่ยืนนิ่งอยู่ตรงกลางสนาม กลับสื่อสารได้มากกว่าคนที่พูดเป็น pages ด้วยกัน — นั่นคือพลังของความเงียบในเรื่อง ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ ที่ไม่ได้ใช้คำพูดเพื่อแสดงความรู้สึก แต่ใช้การหายใจ การมองตา และการยืนอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่เพื่อบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมด เมื่อตัวละครในชุดดำยืนอยู่กลางลานที่เต็มไปด้วยศพ ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงความดีใจหรือความภาคภูมิใจ แต่กลับมีความสับสนและเจ็บปวดซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน ความเงียบของเขาในฉากนั้นไม่ได้หมายถึงความแข็งแกร่ง แต่หมายถึงความอ่อนแอที่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้ เพราะหากเขาพูดออกมา เขาจะต้องรับมือกับความจริงที่ว่าเขาไม่ได้ต้องการเป็นแบบนี้เลย ตัวละครที่มีผมขาวยาวและเคราหนา ดูเหมือนจะเป็นผู้ที่มีประสบการณ์มากที่สุดในกลุ่มนี้ แต่กลับไม่ได้พูดมากนัก เขาใช้การเคลื่อนไหวของมือและการมองตาเพื่อสื่อสารแทนคำพูด บางครั้งเขาชูไม้เท้าขึ้น บางครั้งเขายกมือขึ้นเหมือนจะหยุดอะไรบางอย่าง แต่ไม่เคยลงมือทำจริง ๆ นั่นคือความฉลาดของเขา — เขาเข้าใจว่าบางครั้งการไม่ทำอะไรเลยคือการกระทำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสถานการณ์แบบนี้ ฉากที่ตัวละครหลักในชุดขาวถูกพลังล้อมรอบด้วยแสงสีทอง แต่ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงความดีใจ กลับมีหยดน้ำตาไหลลงมาอย่างช้า ๆ นั่นคือจุดที่ทำให้ฉันเข้าใจว่าพลังไม่ได้ทำให้คนกลายเป็นเทพ แต่ทำให้คนกลายเป็นคนที่ต้องแบกความเจ็บปวดของทุกคนไว้คนเดียว ความเงียบของเขาในฉากนั้นไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความเมตตาที่เขามอบให้กับทุกคนที่อยู่รอบตัวเขา สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือต้นไม้ดอกสีชมพูที่อยู่ตรงกลางลาน แม้จะถูกพลังทำลายจนแตกหัก แต่กลีบดอกไม้ยังคงปลิวว่อนอยู่ในอากาศด้วยความงดงามที่ไม่เปลี่ยนแปลง ราวกับว่าธรรมชาติไม่เคยกลัวพลังใด ๆ เพราะมันรู้ดีว่าความงามไม่ได้ขึ้นอยู่กับการชนะหรือแพ้ แต่ขึ้นอยู่กับการที่ยังคงอยู่ได้แม้ในสภาพที่เลวร้ายที่สุด ในตอนท้ายของคลิป เราเห็นตัวละครหลักในชุดขาวถือไม้เท้าและเดินไปข้างหน้าด้วยท่าทางที่ดูอ่อนล้า แต่ไม่ยอมถอยหลัง แสงพลังที่ล้อมรอบตัวเขาไม่ได้ทำให้เขาดูยิ่งใหญ่ แต่ทำให้เขาดูโดดเดี่ยวมากขึ้น เพราะทุกคนที่เคยยืนข้างเขา ตอนนี้ล้วนนอนอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่ไม่สามารถมองเขาได้อีกต่อไป นี่คือเหตุผลที่ ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ ไม่ใช่แค่ชื่อเรื่อง แต่คือคำสารภาพที่ทุกคนในเรื่องนี้ต่างก็พูดในใจ — พวกเขาไม่ได้ต้องการเป็นฮีโร่ พวกเขาแค่ต้องการจะอยู่รอด และในบางครั้ง การอยู่รอดก็หมายถึงการยอมให้ตัวเองกลายเป็นสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป
ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ แผลที่ไม่ได้หายแม้จะมีพลัง
เมื่อแสงแรกของพลังสีทองพุ่งออกจากมือที่มีแผลเปิดอยู่กลางฝ่ามือ ฉันรู้ทันทีว่าสิ่งนี้ไม่ใช่การเริ่มต้นของความยิ่งใหญ่ แต่คือจุดจบของความเป็นมนุษย์คนหนึ่ง แผลนั้นไม่ได้หายไปแม้จะมีพลังมหาศาลล้อมรอบตัวเขา เพราะบางแผลไม่สามารถรักษาได้ด้วยพลังใด ๆ ไม่ว่าจะเป็นพลังแห่งแสงหรือพลังแห่งความมืด — แผลที่อยู่ในหัวใจนั้นต้องใช้เวลาและแรงแห่งความเข้าใจในการรักษา ซึ่งในเรื่อง ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ ไม่มีใครมีเวลาพอที่จะรักษาแผลนั้นให้หายดี ตัวละครในชุดดำที่ยืนอยู่กลางลานที่เต็มไปด้วยศพ ดูเหมาะจะมีพลังมหาศาล แต่หากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่ามือของเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อเขาใช้พลัง ราวกับว่าเขาเองก็ไม่สามารถควบคุมพลังนั้นได้เต็มที่ ความกลัวไม่ได้แสดงผ่านใบหน้าที่ดูดุดัน แต่แสดงผ่านการสั่นไหวเล็กน้อยของนิ้วมือและการหายใจที่ไม่สม่ำเสมอ นั่นคือแผลที่เขาไม่สามารถซ่อนไว้ได้แม้จะมีพลังมากขนาดไหน ตัวละครที่มีผมขาวยาวและเคราหนา ดูเหมือนจะเป็นผู้ที่มีประสบการณ์มากที่สุดในกลุ่มนี้ แต่กลับไม่ได้พูดมากนัก เขาใช้การเคลื่อนไหวของมือและการมองตาเพื่อสื่อสารแทนคำพูด บางครั้งเขาชูไม้เท้าขึ้น บางครั้งเขายกมือขึ้นเหมือนจะหยุดอะไรบางอย่าง แต่ไม่เคยลงมือทำจริง ๆ นั่นคือความฉลาดของเขา — เขาเข้าใจว่าบางครั้งการไม่ทำอะไรเลยคือการกระทำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสถานการณ์แบบนี้ ฉากที่ตัวละครหลักในชุดขาวถูกพลังล้อมรอบด้วยแสงสีทอง แต่ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงความดีใจ กลับมีหยดน้ำตาไหลลงมาอย่างช้า ๆ นั่นคือจุดที่ทำให้ฉันเข้าใจว่าพลังไม่ได้ทำให้คนกลายเป็นเทพ แต่ทำให้คนกลายเป็นคนที่ต้องแบกความเจ็บปวดของทุกคนไว้คนเดียว ความเงียบของเขาในฉากนั้นไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความเมตตาที่เขามอบให้กับทุกคนที่อยู่รอบตัวเขา สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือต้นไม้ดอกสีชมพูที่อยู่ตรงกลางลาน แม้จะถูกพลังทำลายจนแตกหัก แต่กลีบดอกไม้ยังคงปลิวว่อนอยู่ในอากาศด้วยความงดงามที่ไม่เปลี่ยนแปลง ราวกับว่าธรรมชาติไม่เคยกลัวพลังใด ๆ เพราะมันรู้ดีว่าความงามไม่ได้ขึ้นอยู่กับการชนะหรือแพ้ แต่ขึ้นอยู่กับการที่ยังคงอยู่ได้แม้ในสภาพที่เลวร้ายที่สุด ในตอนท้ายของคลิป เราเห็นตัวละครหลักในชุดขาวถือไม้เท้าและเดินไปข้างหน้าด้วยท่าทางที่ดูอ่อนล้า แต่ไม่ยอมถอยหลัง แสงพลังที่ล้อมรอบตัวเขาไม่ได้ทำให้เขาดูยิ่งใหญ่ แต่ทำให้เขาดูโดดเดี่ยวมากขึ้น เพราะทุกคนที่เคยยืนข้างเขา ตอนนี้ล้วนนอนอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่ไม่สามารถมองเขาได้อีกต่อไป นี่คือเหตุผลที่ ข้าไม่ใช่เซียนจริงๆ ไม่ใช่แค่ชื่อเรื่อง แต่คือคำสารภาพที่ทุกคนในเรื่องนี้ต่างก็พูดในใจ — พวกเขาไม่ได้ต้องการเป็นฮีโร่ พวกเขาแค่ต้องการจะอยู่รอด และในบางครั้ง การอยู่รอดก็หมายถึงการยอมให้ตัวเองกลายเป็นสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป
