ถักทอรักกลางทุ่ง
เมื่อความหิวชนะความเย็นชา
ชอบโมเมนต์ที่นางเอกพยายามดึงพระเอกมากินข้าวมาก มันดูเหมือนฉากในชีวิตจริงที่คนเราพยายามจะเชื่อมต่อกันผ่านอาหาร พระเอกที่ตอนแรกทำท่าทางเย็นชา ไม่สนใจโลก พอได้ชิมปลาเผาเข้าไปเท่านั้นแหละ สีหน้าเปลี่ยนทันที จากคนถือดาบกลายเป็นคนถือตะเกียบอย่างชำนาญ การแสดงออกทางสีหน้าของทั้งคู่ในฉากนี้บอกเล่าเรื่องราวได้มากกว่าคำพูดใดๆ ทั้งสิ้น
เสน่ห์แห่งวิถีชีวิตโบราณ
วิดีโอเรื่องนี้พาเราหลุดเข้าไปในโลกอีกใบหนึ่งจริงๆ การแต่งกาย ชุดสีครามและสีแดงตัดกันได้อย่างลงตัว ฉากหลังที่เป็นบ้านไม้และธรรมชาติช่วยให้รู้สึกผ่อนคลาย การทำอาหารแบบดั้งเดิมโดยใช้หินเผาปลาเป็นอะไรที่หาชมได้ยากมากในสมัยนี้ มันทำให้เราคิดถึงวันเวลาที่ทุกอย่างช้าลงและมีความสุขกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ อย่างรสชาติของอาหารและรอยยิ้มของคนข้างๆ อย่างในเรื่อง ถักทอรักกลางทุ่ง
รอยยิ้มที่ละลายหัวใจ
ต้องยกนิ้วให้สาวชุดแดงคนนี้เลย พลังงานของเธอช่างล้นเหลือจริงๆ ตอนที่ยืนทำอาหารแล้วยิ้มอย่างมีความสุข มันทำให้เรารู้สึกดีตามไปด้วย แม้พระเอกจะพยายามทำตัวนิ่งๆ แต่สุดท้ายก็แพ้ทางความสดใสของเธอจนได้ ฉากที่เขากินปลาอย่างเอร็ดอร่อยแล้วมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนลง เป็นโมเมนต์ที่หวานซ่อนเปรี้ยวสุดๆ ดูแล้วอยากมีใครสักคนมาทำอาหารให้กินแบบนี้บ้าง
ศิลปะบนปลายลิ้น
การถ่ายทำฉากอาหารในเรื่องนี้ทำออกมาได้ละเอียดอ่อนมาก ตั้งแต่การสับพริก การโรยขิง ไปจนถึงควันที่ลอยขึ้นจากหินร้อนๆ คนทำคงตั้งใจมากจริงๆ เพื่อให้คนดูรู้สึกเหมือนได้กลิ่นและรสชาติไปด้วย พระเอกที่ดูเป็นนักรบแต่กลับกินอาหารอย่างประณีต ใช้ตะเกียบคีบปลาเข้าปากอย่างเบามือ เป็นรายละเอียดเล็กๆ ที่ทำให้ตัวละครดูมีมิติและน่าสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ ในทุกวินาที
ความเงียบที่ดังกว่าเสียง
ชอบบรรยากาศในเรื่องนี้มาก ไม่ต้องมีบทพูดเยอะแยะก็สื่ออารมณ์ได้ชัดเจน แค่เสียงไฟลุกโชน เสียงมีดสับอาหาร และเสียงเคี้ยวอาหารก็เพียงพอแล้ว พระเอกที่เอาแต่เช็ดดาบในตอนแรก พอมา ngồiกินข้าวด้วยกัน บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันเหมือนเป็นการบอกใบ้ว่า ไม่ว่าภายนอกจะแข็งกร้าวแค่ไหน แต่ภายในก็ต้องการความอบอุ่นเหมือนกัน ฉากแบบนี้ใน ถักทอรักกลางทุ่ง ทำออกมาได้ดีมาก
