Delson karakterinin o anki patlaması, dizinin genel tonunu değiştirecek cinsten. Sadece bir kapıyı kırmaya çalışmıyor, sanki tüm dünyasına meydan okuyor. Oyuncunun beden dili ve yüz ifadesi, karakterin iç dünyasındaki fırtınayı mükemmel yansıtıyor. Gerçekten ürpertici bir performans.
Bölümün sonunda kapının açılıp açılmayacağı belirsizliğiyle bırakılması, bir sonraki bölümü sabırsızlıkla beklememe neden oldu. Bu tür gerilimli sonlar izleyiciyi ekrana kilitliyor. (Dublajlı) Avcı ve Av'un kurgu ekibi, izleyicinin nabzını tutmayı çok iyi biliyor. Kesinlikle devamını izleyeceğim.
Karakterlerin sadece eylemleriyle değil, içsel çatışmalarıyla da ön planda olması diziyi sıradan bir dramdan ayırıyor. Elena'nın yaşadığı ikilem ve Delson'un öfkesi, insan psikolojisinin karanlık yönlerine ışık tutuyor. Bu derinlik, izleyiciyi hikayeye daha çok bağlıyor.
Karanlık koridorlar, loş odalar ve gerilimli müzikler birleşince ortaya çıkan atmosfer büyüleyici. (Dublajlı) Avcı ve Av, görsel anlatımda çok başarılı. Sanki bir film setinde gizlice çekim yapıyormuşsunuz gibi hissettiriyor. Her kare tablo gibi ama bir o kadar da ürkütücü.
Delson'un kapıyı zorlarken yüzündeki ifadeyi asla unutmayacağım. O kadar saf bir öfke ve kıskançlık vardı ki. İçeride olan biteni hissetmesi ama müdahale edememesi izleyiciyi delirtiyor. Bu dizideki duygusal yoğunluk başka hiçbir yerde yok. Her saniyesi ayrı bir gerilim dalgası gibi üzerinize geliyor.