Düğün salonunun pembe ve beyaz çiçeklerle süslü, ışıklarla dolu atmosferi bir masal gibi görünüyordu. Ancak bu masalın kahramanları, birbirlerine sarılıp ‘evet’ dedikleri anda gerçek bir trajedinin eşiğindeydi. Elif’in yüzünde, o anlar için hazırlanan muhteşem taç, perçemlerinin arasından sızan gözyaşlarıyla parlıyordu; ancak bu gözyaşları mutluluktan değil, içinden yükselen bir korkudan kaynaklanıyordu. Onun elini tutan Serhat, beyaz smokininde siyah kadife yakaları ve gülümseyişindeki içten huzur ile sanki her şey kontrol altında, her şey planlandığı gibi ilerliyormuş gibi duruyordu. Ancak kamera, bir adım geride duran, koyu gri üçlü takım elbiseyle, mavi kravatı ve göğsündeki kurt figürlü broşuyla dikkat çeken Emre’ye odaklandığında havada bir şey değişmişti. Emre’nin dudak köşesindeki kan izi ilk bakışta ‘düşme sonucu’ olabilecek bir detaydı; ancak gözlerindeki titreme, ses tonundaki kısıklık ve ellerindeki titreme bunların bir kazadan çok daha fazlasını anlattığını gösteriyordu. Onurum, Benim Kaderim dizisinin bu sahnesi düğünün en romantik anlarını bir ‘gerilim patlamasına’ dönüştürüyor; çünkü burada sevgi değil, bir itirafın eşiği vardı.

Elif’in nişanlısı Serhat, ona bakarken bir yandan da arkasındaki Emre’ye kaçan bir bakış atıyordu. Bu bakış bir ‘uyarı’ değildi; bir ‘kaygı’yı yansıtıyordu. Çünkü Serhat da biliyordu. Biliyordu ki Emre, yıllar önce Elif’in hayatına girmiş ve onunla geçirdiği gecelerde bir şeyler söylemişti — belki de bir söz, bir vaat ya da bir ‘ben seni asla bırakmam’ ifadesi. Ama o zamanlar Elif, bu sözü bir hayalin parçası sanmıştı. Şimdiyse bu sözün bedeli ödeniyor gibiydi. Emre’nin yüzündeki kan bir yaradan değil, içten bir acıdan kaynaklanıyordu. Gözlerindeki mavi bir anda soğuk bir buz gibi donmuştu; sanki içindeki bir kapı açılmış ve geçmişin en karanlık köşeleri dışarı çıkmaya başlamıştı. Ve o, bir anda ileri adım attı. ‘Dur!’ diye bağırdı — ancak sesi düğün konuklarının alkışlarına karışıp kayboldu. Kimse anlamadı. Sadece Elif’in kalbi o sesi duydu. Çünkü o ses, onun çocukluğundan beri rüyasında duyduğu sesin aynısıydı.

Kamera konukların yüzlerine geçti: soluk renkli ceket giymiş, gözlüklü bir adam şaşkınlıkla elini ağzına götürmüştü; yanında oturan genç bir erkek gülümseyerek ‘ne oldu?’ diye sormuştu ama sesi arka plandaki müzikle birleşmişti. Kadın konuklardan biri ellerini çırptıktan sonra birden durdu — çünkü Emre’nin diz çöktüğünü gördü. Evet, diz çöktü. Ancak bu bir evlilik teklifi değildi. Bu, bir itirafın başlangıcıydı. Emre, Elif’in ayakkabısının ucuna kadar uzandı, ellerini onun eline koydu ve ‘Benim için bir şans ver…’ dedi. Sesindeki titreme bir kez daha tüm salonu dondurdu. Elif’in soluk alışı durdu. Gözleri genişledi. Taç saçlarının arasından kaymaya başladı. Ve o anda Serhat’ın yüzünde bir değişim oldu. Güzellikten kaynaklı bir gülümseme yerini bir ‘bu neyin nesi?’ sorusuna bıraktı. Çünkü Serhat da biliyordu: Emre, Elif’in ilk aşkıydı. O, onun ilk öpücüğüydü. İlk hayaliydi. İlk ‘ben seni seviyorum’unu söyleyen kişi. Ama o zamanlar Elif’in babası onları ayırıp şehirden uzaklaştırmıştı. Emre bir gece sonra kaybolmuştu. Hiç kimse nereye gittiğini bilmiyordu. Şimdiyse buradaydı. Kanlı dudaklarıyla, titreyen elleriyle bir kez daha Elif’in面前e gelmişti.

‘Onurum, Benim Kaderim’ dizisinde bu sahne bir düğünün değil, bir ruhsal çatışmanın doruk noktasını gösteriyor. Çünkü burada iki erkek değil, iki farklı yaşam tarzı ve iki farklı aşk anlayışı karşı karşıya geliyor. Serhat düzenli, güvenli ve sosyal olarak kabul edilmiş bir hayat sunuyor. Beyaz smokin, siyah kravat ve gülümseyişindeki kararlılık hepsi bir ‘gelecek’ vaadidir. Emre ise koyu takım elbisesiyle, broşuyla ve kulaklarındaki küçük gümüş küpeyle bir ‘geçmiş’in geri dönüşüdür. Onun elindeki dövmeler bir zamanlar sokaklarda yaşadığını ve kural tanımayan bir hayatı sürdüğünü anlatıyor. Ancak şimdi bu geçmiş, bir düğün sahnesinde bir kadın için diz çökmeyi seçmişti. Ve bu seçim yalnızca bir aşk itirafı değildi — bir özür, bir teslimiyetti.

Elif’in tepkisi bu sahnenin en çarpıcı unsuru. Gözyaşları bir anda akıp durmuyor; önce bir damla, sonra bir akıntı haline geliyor. Makyajı gözyaşlarıyla birlikte akıyor; taç artık sadece bir süs değil, bir yük gibi duruyor. Çünkü o taç onun ‘yeni bir hayat’ başlangıcını simgeliyordu. Ama şimdi bu taç geçmişin ağırlığını taşıyordu. Elif’in elleri Serhat’ın elinden kayıyor. Bir an için hiçbir şeyi hissetmiyor gibi duruyor. Zaman duruyor. Konuklar sessizleşiyor. Işıklar yavaşça sönüyor gibi görünüyor. Ve o anda Emre bir kez daha konuşuyor: ‘Ben seni hiç unutmadım. Her gece seni gördüm. Senin için döndüm. Eğer bugün burada durmamı istiyorsan ben giderim. Ama eğer bir şans verirsen…’ Sözü tamamlamadan Serhat elini kaldırdı. Ancak bu kez yumruk değil, bir ‘dur’ işaretiydi. Çünkü Serhat da anlamıştı: Bu savaş silahla değil, kalple kazanılacaktı. Ve o kendi kalbini feda etmeye hazırdı.

Sahne bir anda hareketleniyor. Emre dizlerinden kalkıyor; ancak bu kez Serhat’a doğru değil, Elif’e doğru ilerliyor. Elleri onun omuzlarına dokunuyor. Gözlerini kapıyor. ‘Bana bir dakika ver,’ diyor. Elif başını çeviriyor. Ama dönmüyor. Çünkü içinden bir ses ‘dinle’ diyor. Ve o dinliyor. Emre yavaşça konuşmaya başlıyor: ‘Seni ilk gördüğüm gün gökyüzünde bir yıldız düşmüştü. Ben o yıldızı tuttum. Ve seni buldum. Ama o zamanlar ben yeterince güçlü değildim. Bugün… bugün güçlüyüm. Seni koruyabilirim. Seni sevebilirim. Gerçekten.’ Bu sözler Elif’in kalbinde bir çatlak açıyor. Gözlerindeki gözyaşları artık acıdan değil, bir umuttan kaynaklanıyor gibi duruyor. Ama o henüz bir şey söylemiyor. Çünkü bir kadın iki erkeğin arasında durduğunda en büyük gücü ‘sessizlik’tedir. Ve Elif bu gücü kullanıyor.

Arka planda bir konuk telefonunu çıkarıyor. Belki de bu sahneyi kaydetmek istiyor. Belki de bir arkadaşına ‘şu an ne oluyor?’ diye mesaj atmak için. Ancak bu sahnenin önemini azaltmıyor; aksine gerçek bir düğünde böyle bir şey olabileceğini hatırlatıyor. Çünkü hayat diziler gibi düzgün akmaz. Bazen bir düğünde biri diz çöker. Bazen biri kanlı dudaklarla ‘ben seni seviyorum’ der. Bazen bir kadın iki erkeğin arasında durup kendi kalbine kulak verir. Ve bu, ‘Onurum, Benim Kaderim’ dizisinin en güçlü yönü: Gerçekçi olmayı reddetmemesi. Burada kahramanlar mükemmel değil. Hatalı, çatışmalı ve içsel çatışmalara sahip. Ama tam da bu yüzden izleyici onlarla özdeşleşiyor.

Sonunda Elif bir adım atıyor. Ama ne Serhat’a ne de Emre’ye doğru. Yanına doğru. Ve o anda Serhat gülümsüyor. Çünkü o Elif’in kararını anlamıştı. Elif kendisini seçmiyor; kendini seçiyordu. Çünkü gerçek aşk birine bağlı olmak değil, biriyle birlikte olabilmektir. Ve Elif artık biliyordu: Emre ile birlikte olursa geçmişle yaşayacaktı. Serhat ile birlikte olursa geleceği inşa edecekti. Ama o ikisini de seçemezdi. Çünkü bir kadın bir kez ‘evet’ dediğinde artık yalnızca bir kişinin kaderine sahip olur. Ve o kendi kaderini seçmişti.

Sahne yavaşça karanlığa giriyor. Ancak son karede Elif’in elindeki taç bir ışıkla parlıyor. Çünkü o taç artık bir sembol değil; bir seçimdir. Ve ‘Onurum, Benim Kaderim’ dizisi bu seçimle birlikte izleyiciye şöyle diyor: Hayatında bir düğün sahnesi görürsen dikkat et. Çünkü o sahnede sadece bir evlilik değil, bir ruhun yeniden doğuşu yaşanıyor olabilir. Emre’nin kanlı dudakları, Serhat’ın sessiz gülümsemesi, Elif’in gözyaşları — hepsi bir hikâyenin parçası. Ve bu hikâye bizim de kaderimiz olabilir. Çünkü herkesin bir ‘Emre’si, bir ‘Serhat’ı ve bir ‘Elif’i vardır. Soru şu: Hangisini seçeceksin? Onurum, Benim Kaderim… bu söz artık bir dizinin adı değil; bir hayat felsefesi haline gelmişti.