Gece bahçesinde, pembe çiçeklerin altında Gönle Düşen Ay Işığı’nın dramı yavaşça açılıyor. Siyah-kırmızı kıyafetli kadın, altın taçlı erkeğe sarılırken gözlerinde karışık bir duyguyu okuyoruz: sevgi mi, acı mı, yoksa bir tehdit mi? Yanında duran açık yeşil elbiseyle sessiz izleyen kadın, bu sahneyi ‘bilinen ama konuşulmayan’ bir gerçek gibi karşılıyor. Erkek, kadının omzunu tutarken parmakları titriyor; bu bir kucaklaşma değil, bir ittifak mı? Kadın sonra parmağını kaldırıp ona doğru uzatırken yüzünde hem meydan okuma hem de içten bir acı beliriyor. Gönle Düşen Ay Işığı bu anlarda sadece bir ay ışığı değil, kalplerde yankılanan bir suskun bağırıştır. Arka planda köprüde bekleyen figürler, oyunun daha büyük bir sahnesine işaret ediyor — kimse burada yalnız değil, herkes birbirinin sırrını biliyor ama hiçbiri konuşmuyor. Bu sahnede en çok dikkat çeken, kırmızı kumaşın yırtılma anıydı: bir sınırın aşılması mı, yoksa bir sözün geri çekilmesi mi? Gönle Düşen Ay Işığı, bu gecenin sonunda neyi aydınlatacak, hâlâ merakla bekliyoruz.