Parlak ama soğuk bir konferans salonunda, çatışan bir aile dinamikleri sahnesi sergileniyor. Her detay, her bakış, her ses tonu birbirine bağlı yalanlar ve gizemler dizisinin bir parçası gibi duruyor. Bu sahne, (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik dizisinin en etkileyici anlarından biri olmayı hak ediyor; çünkü burada yalnızca bir babanın oğluna karşı öfkesi değil, bir toplumun statüsünü korumak için kurduğu sahnenin çöküşü yaşanıyor.
İlk karede genç bir Zorro Ustası figürü, püsküllü siyah takım elbisesiyle, gözlerinde alaycı bir gülümsemeyle ortaya çıkıyor. ‘Babam korkar mı?’ diye soruyor — bu cümle bir tehdit değil, bir test. O, babasının gerçek tepkisini ölçmeye çalışıyor. Çünkü onun için ‘korkmak’ bir zayıflık değil, bir bilgi eksikliğidir. Babası, Jiang Şehri’nde tanınmış bir iş insanı olarak, ‘Zorro Ustası’nın dışında kimden korkmuş ki?’ cevabını verdiğinde, bu bir itiraf gibiydi. O anda genç adamın yüzünde zafer ifadesi beliriyor: ‘Aa doğru ya… Manevi babam korkacaksa, Usta Zorro’nun ona yönetimini geçecek şekilde çıkmış olduğundan korkar.’ Bu sözler, bir oyunun başlangıcıydı. Gerçekten de bu ‘çıkış’, bir kaçış değildi; bir stratejiydi. Genç adam, babasının kendisini küçük gördüğünü biliyor; ama aynı zamanda babasının ‘Zorro Ustası’ adını duyduğunda içten içe titrediğini de biliyor. Çünkü bu isim yalnızca bir unvan değil; bir efsane, bir tehdit, bir sistem içindeki ‘dışarıdan gelen’ güç.
Ortada duran üçüncü karakter — gözlüklü, kravatı yerine şal takmış, biraz abesane görünen ama aslında en bilgili olan kişi — bu sahnede ‘Sey Yu’ olarak tanıtılmış. Ama ismi önemli değil; rolü, sahnede bir ‘yansıtıcı’ olmaktır. O, her iki tarafın da korkusunu, şaşkınlığını ve sonunda çaresizliğini yansıtan bir ayna gibiydi. Özellikle ‘Haddini öğrenirsin biraz’ dediğinde, bu bir tehdit değil, bir uyarıydı. Çünkü o, babanın ‘herkes rahatsız etmeyi göze alamaz’ dediği anda, aslında ‘bu olayı kontrol edemeyeceğini’ anlamıştı. Ve gerçekten de, babanın ‘Gevezeliğin bitti mi? Bittiyse başlayın’ demesiyle birlikte, sahne tamamen tersine dönüştü. Genç adam artık ‘Baba’ diye seslenerek, bir çocuk gibi yalvarmaya başladı. Ama bu yalvarış gerçek bir çaresizlik değildi; bir oyundu. Çünkü bir dakika sonra, ‘Ben… ben… Ben hallederim’ diyen babanın yüzündeki ter damlaları, bir komedyenin sahneye çıkarken hissettiği gerilimden çok daha derindi. Bu, bir iş insanının hayatında ilk kez ‘kontrolü kaybetmek’ korkusunu yaşadığını gösteriyordu.
Sahnenin ortasında, mavi payetli elbiseyle, kollarını kavuşturmuş duran kadın — muhtemelen genç adamın eşinin veya yakın bir akrabasının rolünü oynuyor — ‘Eziksın!’ diye bağırdığında, bu bir küfür değil, bir itiraf oldu. Çünkü ‘ölüm kapında hâlâ dikleniyorsun’ demesi, babanın o anki durumunu mükemmel bir şekilde özetliyordu: Yıkılmak üzereyken hâlâ ‘saygınlık’ maskesini takmaya çalışıyordu. Bu sahnede, her karakterin giyimi bile bir mesaj taşıyordu. Genç adamın ceketinin göğsünde asılı yıldız broşu, ‘ben buradayım’ demek için yeterliydi. Babanın sarı desenli kravatı ise bir zamanlar lüksü simgeleyen bir seçimdi; ama şimdi, bir ‘eski rejimin’ son izlerinden ibaretti. Gözlüklü karakterin şalıysa, bir ‘bilge’nin sistemin içinde ama dışına çıkan bir kişinin sembolüydü.
En ilginç dönüşüm, babanın ‘Ben seni halledeceğim’ demesinden sonra yaşandı. Çünkü o anda genç adam bir anda ‘Baba’ diye seslendi ve ‘Siz niye beni dövüyorsunuz?’ diye sordu. Bu bir çocuk gibi bir tavır değildi; bir taktikti. Çünkü o, babasının ‘dövmek’ istemesinin arkasındaki gerçek nedeni biliyordu: Korku. Babanın ‘Asıl dövmeniz gereken o’ demesiyle birlikte, sahne bir başka düzeye çıktı. Çünkü artık konuşulan kişi ‘o’ değil, ‘Zorro Ustası’yı’ temsil ediyordu. Ve bu isim sahnede bir kez daha telaffuz edildiğinde, herkesin soluğu kesildi. Çünkü ‘Zorro Ustası’, bir kişi değil; bir hareket, bir direniş, bir sistem dışı güçtü.
Sonrasında, ‘Su Yu gibi aşağı tabakadan biri nasıl olur da Zi An’dan ona özür diler?’ sorusuyla birlikte sınıf farkı ve sosyal hiyerarşi temaları açıkça gündeme geldi. Burada ‘Zi An’, muhtemelen yüksek statülü bir ailenin üyesi; ‘Su Yu’ ise ‘dışarıdan gelen’, ama artık sistemin içine sızmış bir figürdür. Bu sahnede, ‘Dünya Bilgisayar Yarışması’nın şampiyonu’ ifadesi bir başarı değil, bir suçlama gibi kullanıldı. Çünkü bu başarı, ‘hacker sıralamasında dünya birincisi olan’ birinin elde ettiğiydi — yani resmi kanallar dışında, ‘kural dışı’ bir yol izleyerek kazanılmıştı. İşte bu yüzden babanın ‘Hayır ama…’ demesiyle birlikte sahne bir felaketin eşiğine gelmişti. Çünkü artık herkes biliyordu: Bu olay, bir aile anlaşmazlığından çok daha fazlasıydı. Bu, bir sistemin çöküşünün habercisiydi.
Kadının ‘Onun kim olduğunu biliyor musunuz?’ sorusu, sahneye bir başka katman ekledi. Çünkü bu soru izleyiciye yöneltildiğinde bir ‘bilgi boşluğu’ yaratıyordu. İzleyici artık ‘kim bu Zorro Ustası?’ diye merak ediyordu. Ve cevap son karede geldi: ‘Hepsi benim yetersizliği.’ Bu cümle bir itiraf değil, bir tebrik gibiydi. Çünkü genç adam, babasının ‘yönetim yüzünden böyle oldu, lütfen’ demesine rağmen, ‘Lütfen beni cezalandırın’ diyen babasına bakarak sessiz kaldı. Bu sessizlik en güçlü yanıt oldu. Çünkü o an babanın ‘cezalandırılması’ isteği, aslında bir ‘kurtuluş’ arzusuyla doluydu. O artık bu yükü taşımak istemiyordu.
(Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik dizisinin bu sahnesi, sadece bir aile çatışması değil; bir neslin diğerine meydan okumasıydı. Genç nesil artık ‘saygı’ yerine ‘gerçek’ istiyordu. Babanın ‘Hâlâ bana laf mı yetiştiriyo’sun?’ sorusu, bir yetişkinin çocukluğunu hatırladığı bir andı. Çünkü o bir zamanlar kendisi de böyle konuşmuştu. Ama şimdi karşısındaki kişi ondan daha cesur, daha bilgili ve daha az korkuyordu. Bu yüzden sahnenin sonunda genç adamın ‘Benden onlardan özür dilememi mi istiyorsun?’ sorusu bir final çizgisi gibiydi. Çünkü artık özür dilemek zorunda olan taraf babaydı.
Bu sahne Türk izleyiciler için özellikle ilginç bir şekilde işlenmiş. Çünkü ‘Zorro Ustası’ gibi bir isim Batı kültüründe bir kahraman; ama Doğu kültüründe ‘kaos getiren’, ‘düzeni bozan’ bir figürdür. İşte bu yüzden babanın bu ismi duyunca yüzünün değişmesi, bir kültür çatışmasının görsel temsilidir. Dizideki bu sahne sadece bir dram değil; bir antropolojik gözlemdir. Her karakterin hareketi, ses tonu, hatta nefes alış-verişi bir toplumun değerlerinin çatıştığını gösteriyor.
Son olarak genç adamın ‘O art arda on kez’ demesiyle birlikte sahne bir sayısal gerçekle donatılıyor. Bu ‘on kez’, bir tekrar değil; bir hesap. Çünkü o babasının geçmişte kaç kez yalan söylediğini, kaç kez onu küçümsediğini saymıştı. Ve artık bu hesabı kapatma vakti gelmişti. (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik dizisi bu sahneyle birlikte izleyiciye şu soruyu yöneltiyor: Gerçek bir aile birbirine karşı ‘saygı’ mı göstermelidir; yoksa ‘doğruluk’ mu? Ve cevap sahnenin sonunda genç adamın sessiz bakışıyla veriliyor. Çünkü bazen en büyük bağışıklık, bir kelime söylemeden durmaktır.
